ՄՈՍԿՎԱՆ ԹՐԱՄՓԻ ՀԵՏ ԲԱՆԱԿՑՈՒԹՅՈՒՆՆԵՐՈՒՄ ՀԱՍՏԱՏ ԴԻՐՔԵՐԸ ՉԻ ԶԻՋԻ
Վերլուծություն
Այն, որ այս պահին համաշխարհային ուշադրությունը հիմնականում կենտրոնացած է ռուս-ամերիկյան եւ դրան հարակից զարգացումների վրա, դա միանշանակ է, հաշվի առնելով, որ դա, առանց չափազանցության, ճակատագրական է դառնալու ողջ աշխարհի ապագայի համար: Այն, որ այդ զարգացումներում ուկրաինական թեմատիկան իր հերթին է առաջին պլանում, բայց «այսբերգի վերին մասի» կարգավիճակով, դա եւս: Վերջապես այն, որ հենց այս օրերին է ստեղծվել այն գլխավոր ինտրիգային պահը, թե որ ուղղությամբ կգնան ռուս-ամերիկյան հարաբերությունները, հանգուցալուծման թե, միգուցե, ավելի սրանալու, դա եւս կարելի է տեսնել: Ուրեմն, ի՞նչ սպասելիքներ կարող են լինել:
ՓՈՐՁՈՒՄ ԵՆ ՌՈՒՍՆԵՐԻՆ ԽԱԲԵ՞Լ
Վերջին օրերին հիմնական ինտրիգը ծավալվում էր Էր Ռիադում ԱՄՆ-ի եւ Ուկրաինայի բանակցությունների պաշտոնապես ներկայացված արդյունքների շուրջ: Այն է՝ որոշեցին, թե պետք է լինի 30-օրյա զինադադար, շատերը, այդ թվում՝ Ուկրաինայի եվրոպական լիբերալ դաշնակիցները շտապեցին ողջունել, եւ ամբողջ ինտրիգը շրջվեց այն ուղղությամբ, թե ի՞նչ վերաբերմունք է ցուցաբերելու Ռուսաստանը: Հասկանալի է, որ, ինչպես նաեւ ամերիկացի հեղինակավոր պրոֆեսոր Ջեֆրի Սաքսն է գնահատում, մի քանի ժամ տեւած այդ ծանր հանդիպման ժամանակ միայն զինադադարի մասին չէ, որ խոսվել է, եւ արդյոք այն, ինչի մասին իրականում խոսել են, որքանո՞վ է ձեռնտու Մոսկվային: Առավել եւս, երբ այս պահին ռուսական բանակը նկատելի եւ միանգամայն փայլուն (ինչպիսին էր Կուրսկի ամբողջական օպերացիան) հաջողություններ ունի: Այսինքն, ըստ նաեւ Սաքսի տեսակետի, միանգամայն տրամաբանական կլիներ, որ ռուսներն իրենց հարձակումները կանգնեցնել կցանկանային միայն այն դեպքում, եթե՝ «Ամերիկացիները ռուսներին ասեն, որ, այո, փակ դռների հետեւում ուկրաինացիները խոստովանել են, որ դա է (ռուսական պահանջների կատարումը) հակամարտությունը վերջ տալու ճանապարհը»:
Բայց այստեղ հարցերը շատ են: Նախ, ուկրաինացիները նման բան ասե՞լ են: Եթե անգամ այո´, Վաշինգտոնը պատրա՞ստ է Մոսկվային երաշխիքներ տալ, որ 30-օրյա զինադադարից հետո հենց այդ տրամաբանությամբ էլ հետագա ընթացքը կշարունակվի: Մինչդեռ սրա փոխարեն ամերիկյան կողմից սկսեցին լսվել հայտարարություններ, որոնք Մոսկվայի համար առնվազն մտածելու տեղ տալիս են, ինչքան էլ որ ռուսների համար ցանկալի է պատերազմի ավարտ եւ ԱՄՆ-ի հետ կարգավորված հարաբերություններ ունենալ: Նախ, բուն փաստը, որ ամերիկացիները ռուսներից պահանջում են 30-օրյա զինադադար, այն դեպքում, երբ Մոսկվան քանիցս ասել է, որ ոչ մի նման միջանկյալ զինադադարի չի գնալու, արդեն իսկ ճնշման տարրեր է պարունակում: Եվ դա էլ ավելի ցցուն տեսք է ստանում, երբ ամերիկացիները, ընդհուպ՝ Թրամփի մակարդակով սկսեցին սպառնալ, որ եթե Մոսկվան չհամաձայնի դրան, ապա նոր պատժամիջոցներ կմտցնեն, կշարունակեն ֆինանսավորել Ուկրաինային եւ այլն: Վերջապես, այն ժամանակ, երբ ամերիկացիները խոսում են զինադադարից, վերացնում են Ուկրաինային զենքի մատակարարումների արգելքը: Իսկ դա նշանակում է, որ այդ 30 օրերին ուկրաինական բանակը կշարունակի զինվել, համալրվել եւ զինադադարի վերջում կլինի շատ ավելի ուժեղ, ամուր, քան այս պահին է:
ԻՆՉ ԱԿՆԱՐԿԵՑ ՊՈՒՏԻՆԸ
Սրան զուգահեռ արեւմտյան եւ ուկրաինական տարբեր աղբյուրներ սկսեցին մեջ մտնել, թե Մոսկվան զինադադարի համար կարող է այսպիսի-այսպիսի երաշխիքներ պահանջել: Միգուցե, բայց դա բուն փաստը չի շրջանցում: Այսինքն` նախ Վաշինգտոնն այսպիսով ցույց է տալիս, թե կարողացավ Մոսկվային իր կամքը պարտադրել: Երկրորդը. ռազմական մատակարարումները եւ Ուկրաինայում մոբիլիզացիան ընթացքի մեջ են, եւ միանշանակ է, որ ուկրաինական բանակը այդ 30 օրում կկարողանա ամրապնդվել ու իրեն կարգի բերել: Վերջապես, այդ իրողությունները խոստանում են նաեւ հնարավոր բանակցային սեղանի շուրջ որոշակիորեն ամրացնել Կիեւի դիրքերը, եւ այլն: Բնականաբար, այդ ամեն մի դետալը հարված է Մոսկվայի համար: Ու անգամ Թրամփի այն հայտարարությունները, թե պատվիրակություն է ուղարկում Մոսկվա կամ կզանգահարի, կխոսի Պուտինի հետ, այդ իրողությունները չեն փոխում: Թեկուզեւ հաշվի առնելով այն, որ խաղաղության հասնելու Մոսկվայի պահանջներից մեկն էլ Ուկրաինայի ապառազմականացումն է, մինչդեռ երբ ԱՄՆ-ն պաշտոնապես շարունակում է Ուկրաինային զինել, ապա դա արդեն իսկ այդ պահանջի շրջանցում է նշանակում:
Ամեն դեպքում, որոշակի պաուզայից հետո Մոսկվան, ի դեմս Մեծ Բրիտանիայում Ռուսաստանի դեսպանի, հիշեցրեց Մոսկվայի հին պայմանը. «Մենք կդադարեցնենք ռազմական գործողությունները միայն այն ժամանակ, երբ կունենանք ամբողջական, համապարփակ համաձայնություն: Ռուսաստանը բազմիցս հայտարարել է, որ ժամանակավոր հրադադարը իրավիճակի կարգավորման տարբերակ չէ»:
Միաժամանակ այն, որ նախօրեին Պուտինը ռազմական հանդերձավորմամբ ժամանեց Կուրսկ, դա եւս պետք է համարել միանգամայն ցուցադրական ակնարկ, որ Մոսկվայի համար ամենեւին էլ առաջնային հարցը չէ ամեն կերպ պատերազմն ավարտելը: Առավել եւս, որ նա նույնքան պարզ հասկացնել տվեց, որ ամեն բան միայն Կուրսկով չէ, որ կարող է ավարտվել՝ հայտարարելով. «Պետք է մտածել, կխնդրեի, որ հետագայում մտածեք պետական սահմանի երկայնքով անվտանգության գոտի ստեղծելու մասին»: Ու գրեթե անմիջապես էլ ռուսական ուժերը գրավեցին Սումի սահմանամերձ կարեւոր բնակավայրերից մեկը, որի շեմին կանգնած էին ողջ Կուրսկի օպերացիայի ժամանակ, բայց երեւում է, որ դեռ առաջ շարժվելու որոշում չկար:
Թեեւ մյուս կողմից էլ, դատելով այս ամենից, ասել, թե ռուս-ամերիկյան բանակցությունները մտնում են փակուղի, դա էլ ճիշտ չէր լինի: Ֆիքսենք, այս ամենը վերաբերում է միայն ուկրաինական թեմային, որը նախ՝ ռուս-ամերիկյան բանակցությունների փոքր հատվածն է: Երկրորդը, բուն այս հարցում էլ վիճակը դեռ ճգնաժամային չէ: Այսինքն, ԱՄՆ-ն փորձեց, այսպես ասած, թրամփյան բանակցելու ոճով առաջ գնալ՝ սկսելով խոսել ուժային դիրքերից: Ռուսաստանն էլ արձագանքեց, թե իրեն առանձնապես չի էլ հետաքրքրում ամերիկյան միջնորդությունը, եւ ինքը մարտադաշտում կլուծի պատերազմի ելքը, անկախ նրանից՝ ԱՄՆ-ն օգնո՞ւմ է Ուկրաինային, թե՝ ոչ: Ի վերջո, Բայդենը եւս հսկայական օգնություն ցուցաբերեց, բայց արդյունքն այս պահի իրավիճակն է: Եվ այս ընդհանրական «լեզվակռվի» ֆոնին նաեւ հաստատվեց, որ բանակցությունները շարունակվում են, այդ թվում՝ զինադադարի հարցի եւ դրա համար ռուսական պահանջների շուրջ:
ԻՐԱՆԱԿԱՆ ՈՒՂՂՈՒԹՅՈՒՆ
Թեեւ, իրականում այն տպավորությունն է, որ հիմնական խնդիրն այլ ուղղությամբ պետք է տեսնել: Քանիցս հայտնելու առիթ ունեցել ենք, որ ռուս-ամերիկյան բանակցություններում առանցքայինը ոչ թե ուկրաինական, այլ՝ իրանական ուղղությունն է: Եվ այն խառը ֆոնը, որ այս պահին դեռ պահպանվում է իրանական ուղղությամբ, թերեւս ազդում է նաեւ բանակցությունների ընդհանուր տրամաբանության վրա:
Իրանի Գերագույն առաջնորդն արդեն որերորդ անգամ մերժում է Թրամփի բանակցելու առաջարկը, անգամ այն բանից հետո, երբ ԱՄՆ-ն փորձեց դիմել ՌԴ-ի միջնորդությանը: Պատճառը կարծես թե միայն այն չէ, որ Թրամփն իր ոճով առաջադրում է միանգամայն կոշտ պահանջներ, որոնք, միգուցե, ընթացքում կթուլացնի: Իսկ ահա Իրանը որեւէ պայման-պահանջ չի ցանկանում ընդունել՝ առաջ տանելով երկու հիմնական թեզ: Նախ, Թրամփն արդեն մեկ անգամ չեղարկել է Իրանի հետ կնքված միջուկային պայմանագիրը եւ դրանով արդեն իսկ վստահելի չէ: Երկրորդը, Իրանն առհասարակ չունի ԱՄՆ-ի որեւէ պահանջ կատարելու կարիք, եթե անգամ ցանկանա միջուկային զենք ստեղծել: Այսինքն, Իսրայելն ունի միջուկային զենք, որն ԱՄՆ-ի հաշվին է: Ուրեմն` ինչո՞ւ Իրանը չպետք է ունենա: Ու այսքանով հանդերձ, որ չի ցանկանում ունենալ, եւ միայն այս փաստը ֆիքսելու շուրջ կարող են բանակցել՝ առանց հավելյալ պայման-պահանջների: Իսկ եթե ԱՄՆ-ն ուզում է պատերազմ սկսել, դա արդեն իր որոշելիքն է:
Բայց նաեւ այն, որ այս ամենին զուգահեռ, ՌԴ-ն եւ Չինաստանն Իրանի հետ համատեղ զորավարժություններ սկսեցին, դա արդեն միանգամայն թափանցիկ ակնարկ էր Թրամփին, եւ կրկնակի ակնարկ: Նախ, որ ՌԴ-ն եւ Չինաստանը չեն ցանկանա Իրանին մենակ թողնել: Եվ երկրորդը. անկախ այն բանից, թե Թրամփն ինչ է բանակցում Մոսկվայի հետ, մեկ է, Ռուսաստան-Չինաստան-Իրան եռակողմ ոչ պաշտոնական դաշինքը կա, ռուս-ամերիկյան բանակցությունները այն չեն կարող տրոհել, եթե Թրամփն ունի նման մտադրություն: Այսինքն, իրականում նաեւ ռուս-ամերիկյան բանակցություններն են դրան ուղղված՝ գնալ բազմաբեւեռության ուղղությամբ եւ ոչ թե ՌԴ-ի եւ Չինաստանի դեմ սպառնալիքներով փորձել ի ցույց դնել ԱՄՆ-ի գերազանցությունը:
Շատ պարզ իրողություն, որը դրված էր ժամանակին Բայդենի առաջ եւ հիմա՝ Թրամփի, թեեւ վերջինս իշխանության եկավ նաեւ բազմաբեւեռ աշխարհի գաղափարն առաջ տանելով: Ընդ որում, Թրամփի համար այս պահին այդ ուղղությունից հետ կանգնելն այլ խնդիրներ է խոստանում: Նախ, նախօրեին Իլոն Մասկը եւս վստահություն հայտնեց, որ ԱՄՆ-ը կսնանկանա, եթե դաշնային ծախսերի դեֆիցիտը չվերացվի: Իսկ դրա համար պետք է էապես կրճատել ծախսերը եւ, առաջին հերթին՝ ռազմական: Իսկ դա պարզապես պարտադրում է, որ ՌԴ-ի եւ Չինաստանի հետ պետք է ունենալ որոշակի պայմանավորվածություններ:
Երկրորդը, օրինակ Կանադայում արդեն բացահայտ են մեղադրում ԱՄՆ-ին, որ փորձում են գաղտնի ապակայունացնել եւ երկիրը դարձնել 51-րդ նահանգ: Իսկ դա նշանակում է, որ գլոբալիստների հետ Թրամփի պատերազմը ոչ միայն շարունակվում է, այլ նոր մասշտաբներ է ստանում: Եվ Մոսկվայի ու տեսանելի ապագայում՝ Պեկինի հետ լեզու չգտնելու դեպքում Թրամփին կմնա կա´մ կռվել մի քանի մեծ ճակատով, կա´մ հանձնվել գլոբալիստներին, որի հեռանկարներից են իմպիչմենտն ու բանտը: Պարզ իրավիճակ, որը, իհարկե, շատ լավ գիտակցում է նաեւ Մոսկվան եւ Թրամփի հետ բանակցություններում հաստատ դիրքերը չի զիջի:
https://iravunk.com/sim/?p=307748&l=am/