Օձերի, գազանների մեջ եմ ապրում. Վահագն Սիմոնյան(ՊՈՆՉՈ)  

«Արվեստը սեր» հաղորդման հյուրն է դերասան Վահագն Սիմոնյանը, որը հանրությանն ավելի հայտնի է ՊՈՆՉՈ բեմական անվամբ:

— Պարոն Սիմոնյան, հիմա որտե՞ղ և ի՞նչ պայմաններում եք ապրում:

— Գետի մի ափից մյուս ափ եմ տեղափոխվել: Ապրում եմ Ապարանի շրջանի Աստվածընկալի տարածքի գետի ափին: Դա իմ պապական հողն է, մենք աստվածընկալցի ենք: Հինգերորդ դարի եկեղեցի ունենք: Մի դրախտային վայր է:

— Դուք հումորի եք վերածում, բայց իրականում տխուր իրավիճակում եք գտնվում: Հեշտ չէ փողոցում ապրելը:

— Արդեն երեք տարի է՝ օձերի, գազանների մեջ եմ ապրում: Բայց ավելի ապահով է իրենց հետ, քան` մարդկանց, երկոտանի քցողների հետ, որոնք ինձ քցեցին ու հասցրին այս օրվան: Հարմարվել եմ և, չգիտես ինչի, ուրախ եմ:

— Չէ՞ որ դժվար է դրսում ապրելը:

— Ես կասեի դժվար է, բայց՝ իմաստալից: Չնայած՝ իմաստ ման գալն այս կյանքում շատ անիմաստ բան է: Ով իմաստ է ման գալիս այս կյանքում, շտապ պետք է տանեք բժշկի: Ես զարմանում եմ՝ ո՞նց են կարողանում իմ երեխաների գումարը գողանալ, տանել տալ իրենց երեխաներին: Ես մի այսպիսի բան գիտեմ, որ եթե հարամ հաց եք տանում ձեր տուն, դա թույն եք տանում տալիս ձեր երեխաներին: Ես կյանքում հարամ կոպեկ անգամ չեմ տանի իմ տուն, որովհետև այդ փոքր հարամը գալիս՝ ամբողջ հալալը հավաքում տանում է: Հիմա փաստերով, հեռախոսահամարներով, հասցեներով գիտեմ՝ ով է ինձ «քցել»: Մեկն ապրում է Զովունի գյուղում: Վաթսուն հազար դոլարի բնակարանս կերավ: Զովունի գյուղի գող փաստաբանը իմ գումարները գողացել, գնացել ֆերմա է դրել: Ու ինչ-որ կովեր է բազմացնում: Ավտոմեքենաս թալանել են:

— Չե՞ք կարոտել Ձեր աշխատանքը:

— Ո՞նց չեմ կարոտել….

 — Այդ դեպքում ինչո՞ւ չեք փորձում կրկին աշխատել: Հրավերներ չկա՞ն:

— Կան, ասում եմ` պայմաններ ստեղծեք, լողանամ, սափրվեմ, բեմ դուրս գամ: Բա ես նավից պարահանդես ո՞նց գնամ: Գետի ափի այդ ցեխերի միջից միանգամից բե՞մ: Ծիծաղելի է դա: Սրանց անունը դրել եմ խնդալուներ: Ես արտիստ մարդ, ի՞նչ գործ ունեմ այսպիսի խոսակցությունների մեջ եմ մտել: Ուղղակի հասցրել են…Դերասանին ժողովուրդն է դարձնում դերասան: Դու քեզ ճղես ու կոտորես էլ, դու դերասան չես դառնա, եթե ժողովուրդը քեզ չդարձնի դերասան:

— Այսօրվա հումորային հաղորդումները նայո՞ւմ եք:

— Այսօր հումոր կա՞: Տափակությունից, ղժոցից բացի ոչինչ չկա: Նրանք հումոր չեն անում, խնդալու մարդիկ են: Հումորը նուրբ է լինում: Հումորը պետք է լինի կնոջ վերնաշապիկի նման` կարճ և թափանցիկ: Ոնց որ քաբաբ, չալաղաջ են ուտում, այդպես էլ հումոր են անում:

— Այս ամենի հանգուցալուծումը ո՞րն է:

— Փողերս տալիս են, ես մտնում եմ բեմ: Բա կարելի է մարդու բնակարանը քցել, չէ՞ որ ես այդտեղ էի ապրում: Հետո դա իմ երեխաների բաժինն է, Հովհաննես Սարգսյան, ո՞նց ես այդ մեղքի տակից դուրս գալու: Զանգում եմ, սև ցուցակ է գցել: Սրանք ջայլամ են, գլուխը մտցնում են ավազի տակ, հետույքը դեպի մեզ են անում: Դեռ հույս ունեմ, որ կհասկանան և կվերադարձնեն, քանի որ դա իրենց երեխաների քթից է գալու:

— Դատական գործերն ի՞նչ փուլում են:

— Դատական գործերն ավարտվել են, որովհետև այդ դատավորը պետք է մեռներ: Ասացին, որ մեռել է:

 — Ասացիք՝ պետք է մեռներ, այսինքն` անիծո՞ւմ եք:

— Վա՜յ, բա անեծքն ու աղոթքը նույն բանն են: Եթե տեղին ես անիծում, տեղ է հասնում: Օրինակ՝ իմ պարտքատերերից մեկին ասացի՝ եղբայր ջան, եթե փողերս չտաք, անիծում եմ: Հաջորդ օրն ավտոյի ղեկին ինֆարկտը խփեց, մեռավ: Գնացի մեռնողի տեղակալին ասացի` փողերս տվեք: Չտվեց, հաջորդ օրն ասացին մահացել է: Ասացի, մեղայ Աստծո, հերթով որ մեռնում եք, իմ փողերն ո՞վ պետք է տա: Մնացել է մի հոգի, այն էլ սրտին ամորտիզատորի պռուժիններ են դրել: Ձևը գտել են, որպեսզի փողերս չտան, մեռնում թռնում են: Պարտքերդ փակեք այս աշխարհի, նոր գնացեք: Փողերս տվեք, չեք կարող չտալ: Ամեն մարդ ինքն իր մեջ գիտի չէ՞, ինչ է արել: Ես ինչի՞ եմ այսպես վստահ խոսում, որովհետև ես գիտեմ՝ ով եմ: 64 տարեկան ջահել տղա եմ, հեսա ամուսնանում եմ…

— Ընտրյա՞լ ունեք:

— Մի քանիսն են, տատանվում եմ: Բա ամուսնանամ, երեխա ունենամ: Իմիջիայլոց, Ամերիկայում աղջիկ թոռնիկ եմ ունեցել:

Բայց աշխարհն ինչ լավն է, դու այստեղ քո համար «գուլյատ» ես անում, Ամերիկայում թոռ է ծնվում: Այն մյուս տեղը զանգում, ասում են՝ երեխա է ծնվել:

— Ձեր հարսանիքը ե՞րբ է լինելու:

— Ես հարսանիք երբեք չեմ արել, երբեք օրինական չեմ ամուսնացել: Իմ երեխաները ծնվել են սիրուց:

— Ովքե՞ր են այն կանայք, որոնց միջից դժվարանում եք ընտրություն կատարել:

— Գաղտնիք է…

— Այդ կանայք, որոնց մեջ տատանվում եք, թե ում եք ընտրելու, նրանք իրենց գեղեցկությամբ, թե՞ խելքով են գրավել Ձեր սիրտը:

— Ինձանից սիրուն չեն կարող լինել, որովհետև ես ամենասիրունն եմ: Բոլոր կանայք նույնն են:

— Ո՞նց կարող են բոլոր կանայք նույնը լինեն:

— Կնոջը պետք է սիրես, հենց սիրեցիր, նրա բոլոր թերությունները քեզ համար դառնում են էֆեկտ: Էական չի՝ կինը կլինի կաղ, թե մի աչք կամ մի ձեռք չի ունենա: Կարևորը նա քո բառից չպետք է անցնի այն կողմ: Եթե կինը տղամարդու բառից այն կողմ անցավ, ձեր ճակատագիրն արդեն պարզ է: Կինը պետք է հոգով գեղեցիկ լինի:

— Արտասահմանում աշխատելու առաջարկ ունե՞ք:

— Ես 1990 թվականից Ամերիկայում, Եվրոպայում եմ եղել:

— Եթե այստեղ չունեք, աշխատանք, չե՞ք փորձել մեկնել արտերկիր աշխատելու:

— Օդանավով 548 թռիչք ունեմ: Այն օրը հաշվել եմ, հարյուր հիսուն հազար դոլար կազմում են իմ օդանավի տոմսերը: 50 տարի է՝ բեմի վրա եմ: 1972 թվականից կրկեսում եմ աշխատել: Հիսուն տարի աշխատել եմ, կուտակել եմ, եկել գողացել, տարել են:

ՆՈՒՆԵ ԶԱՔԱՐՅԱՆ

Այս թեմայով Թե բա 82 միլիոն դրամ էլ դեռ ես եմ ներդրել փողոցի լայնացման և բորդուրների համար ՔՊ-ի կեղտոտ սպիտակեղենը փռել են արեւին Վահագն Ալեքսանյանի խոսքով՝ հաջորդ նկատողությունից հետո Հայկ Սարգսյանը, ենթադրաբար, ՔՊ-ից կհեռացվի Հայկ Սարգսյանն ասեց՝ պապայի ընկերն ա, կարա՞ գա. Սիմոնյանը մանրամասներ է պատմում քրեական հեղինակության հետ հանդիպումից Մոսկվայում Հայկ Սարգսյանի բերած մարդը սադրեց, կոնֆլիկտ եղավ, քաշեց ձեռքիցս, բղավեցի վրան