Ազգ, պետություն, իշխանություն միակամ չեն ու դրա պատասխանատուն գործող իշխանությունն է. Լեւոն Բաղդասարյան

«Ֆանտոմային ցավը բժշկական տերմին է, որն իրավաբանության մեջ ունի հետեւյալ բացատրությունը. զգացողություն, երբ ոտքի կամ ձեռքի վիրահատական հեռացումից հետո՝ հիվանդին թվում է, որ ցավեր ունի մարմնի այն հատվածում, ինչը հեռացվել է, գոյություն չունի այլեւս։ Եթե գիտական հարթակներում նախկինում կարծում էին, որ դա հոգեբանական խնդիր է եւ պետք է հետվիրահատական շրջանում հոգեբանի աշխատանք հիվանդի հետ, այժմ գիտականորեն ապացուցված է, որ դա իրական զգացողություն է, որ հիվանդն այդ ազդանշանը ստանում է գլխուղեղից, ողնուղեղից, որը ոտք, ձեռք կորցրած մարդուն ստիպում է, այն էլ իմպերատիվ, գիտակցելու, որ Աստծո կողմից պարգեւված ձեռքը, ոտքը հարկադրաբար, թեկուզ առողջապահական կանոններից ելնելով, հեռացրել են, ուստի՝ անհրաժեշտ է այդ ուղղությամբ քայլեր կատարել։ Դա է պատճառը, որ մարդը խոր ցավ է ապրում՝ տեսնելով դրանց չլինելու փաստը եւ ակտիվ միջոցների է դիմում, օրինակ, արհեստական ձեռք, ոտք եւ այլն։ Սա առողջապահության ոլորտում։

 

Ինչ ունենք իրական կյանքում։ Արցախյան, ըստ իս, ցեղասպան պատերազմից հետո, իրավամբ, ողջ հայությունը, մեկի մոտ շատ, մյուսի մոտ քիչ, ի հայտ է եկել նման զգացողություն, ցավ, ափսոսանք, տառապանք, անզորության զգացողություն, մեղավորներ փնտրելու եւ այլն, քանի որ ողջ հայությունից հարկադրաբար խլվել է Աստծո կողմից յուրաքանչյուրին տված արժանապատվությունը, ինչը բնական իրավունքի նորմ է։ Այն ետ բերելու համար տարբեր ձեւաչափերով, անհատական, խմբային, կուսակցական, պետական, կա մեծ ցանկություն այն ետ բերել, ինչը յուրաքանչյուրինս է, որը նման ձեւաչափով ոչ միայն հնարավոր չէ , այլ հետագայում կարող է նոր ցավերի ու կորուստների տեղիք տալ, քանի որ ազգ, պետություն, իշխանություն միակամ չեն, ու դրա պատասխանատուն գործող իշխանությունն է, որն ունի պարտավորություն դնել խաղի կանոն, միավորել ազգային գաղափարի շուրջ, այն իրագործել օրենքի դիկտատուրայի շրջանակում»։