«Պետք է որեւէ հարթակ բաց չթողնենք` ադրբեջանական գործունեության ազատ աշխատանքի համար»
Արխիվ 16-20«Եվրանեսթ» խորհրդարանական վեհաժողովի հայաստանյան պատվիրակության ղեկավար, ԱԺ արտաքին հարաբերությունների մշտական հանձնաժողովի նախագահ Արմեն Աշոտյանը եւ «Ելք» խմբակցության պատգամավոր Մանե Թանդիլյանը վերադարձել են Բաքվից, որտեղ մասնակցում էին խորհրդարանական վեհաժողովի հանձնաժողովներից մեկի նիստին: Բաքվում տեղի ունեցած մի շարք ուշագրավ դեպքերի եւ հակահայկական մթնոլորտի մասին «Իրավունքը» զրուցեց պատվիրակության ընդդիմադիր ներկայացուցչի` ՄԱՆԵ ԹԱՆԴԻԼՅԱՆԻ հետ:
– Տիկին Թանդիլյան, հայկական մամուլն անդրադարձավ, որ Բաքվում ապաստանած տխրահռչակ «Խաղաղության պլատֆորմի» ներկայացուցիչ Սյուզան Ջաղինյանը փորձել է սադրել մեր պատվիրակության անդամներին: Կբացե՞ք փակագծերը, թե ինչ էր մասնավորապես` Ս. Ջաղինյանի ուզածը:
– Կարծում եմ` մենք արդեն շատ մեծ պատիվ ենք արել իրեն` մի քանի անգամ նրա անունը շոշափելով: Դրանք ընդամենը հայհոյանքներ էին` հագեցված հնարավոր փողոցային բառապաշարով: Մենք դիմեցինք արարողակարգային աշխատակիցներին եւ պահանջեցինք հեռացնել նրան այդտեղից, ինչն էլ տեղի է ունեցել:
– Ի դեպ, ինչպե՞ս եք վերաբերվում նրան, որ լինելով ազատական կուսակցության ներկայացուցիչ` Ձեզ ադրբեջանական կողմը «դաշնակ» եւ «ԱՍԱԼԱ» էր անվանում:
– Միշտ կապ ունի, թե անվանողն ով է, տվյալ դեպքում չգիտեմ` ով է, չեմ էլ ուզում իմանալ: Իսկ վերաբերվում եմ` անտարբեր:
– Հետաքրքիր է` մյուս պատվիրակությունների ներկայացուցիչները, որոնք այլ երկրներից էին ժամանել, ինչպիսի՞ վերաբերմունք ունեին մեր պատվիրակության նկատմամբ, եւ արդյոք նկատելի էր նրանց կողմից ադրբեջանական հակահայկական տրամադրությունները:
– Այլ պատվիրակների վերաբերմունքը չեզոք էր, ինչը բնական էր: Ակնհայտ էր, որ նրանց կաշկանդում էր նաեւ ադրբեջանական վերահսկողությունը, որովհետեւ այդ միջավայրում ամեն բան վերահսկողության տակ էր, եւ յուրաքանչյուրը գիտեր այդ մասին: Ինչ վերաբերում է հենց ադրբեջանցի պատգամավորներին, ընդհանրապես ասեմ, որ մեզ հետ շփվում էին սահմանափակ թվով մարդիկ, եւ նրանց մեջ չկային ադրբեջանցի պատգամավորներ, թեպետ հանձնաժողովի նիստի ժամանակ իրենց քանակով նրանք շատ-շատ էին: Նիստերը տեղի էին ունենում իրենց միլի մեջլիսում, եւ նրանց ազդեցությունը բավական մեծ էր` ինչպես գործադիր ներկայացուցիչների, այնպես էլ օրենսդիր: Նրանցից որեւէ մեկը մեզ հետ չէր շփվում, էլ չասեմ` նրանց անբարյացակամ վերաբերմունքի մասին: Իհարկե, կային հատուկ մարդիկ, որոնք մեզ հետ շփվում էին, որոնց թվում էր նաեւ միլի մեջլիսի փոխխոսնակը, որը շատ թե քիչ մեկ-երկու բառ էր փոխանակում մեզ հետ, սակայն մեծ հաշվով առանձնակի մեծ շփումներ չկային:
– Անկախության օրը` սեպտեմբերի 21-ին, Դուք եւ Արմեն Աշոտյանը բաժակ բարձրացրիք եւ Բաքվից լուսանկար հրապարակեցիք համացանցում: Այն ադրբեջանական կողմը համարեց սադրանք, չե՞ք կարծում, որ այս քայլը վտանգներով էր հղի:
– Երբ նշում եմ Հայաստանի Հանրապետության Անկախության տոնը, չեմ մտածում, թե այնտեղ վտանգներ կան, թե` ոչ, անկախ նրանից, թե որտեղ եմ գտնվում: Առավել եւս Բաքվում դրա մասին մտածելն ավելորդ է, տեղին չէ, եւ կարծում եմ` յուրաքանչյուր հայ պետք է նշի Անկախության տոնը հավուր պատշաճի, ինչն էլ մենք արել ենք:
– Թե՛ Դուք, թե՛ Ա. Աշոտյանը հենց Բաքվում «Եվրանեսթ» խորհրդարանական վեհաժողովի պատվիրակներին ներկայացրիք փաստեր` ադրբեջանական հակահայկական դրսեւորումների մասին: Ի՞նչ գործընթաց պետք է հաջորդի սրան:
– Մինչեւ գնալս էլ եւ հիմա էլ ավելի եմ ամրապնդել իմ կարծիքը, որ մենք պետք է որեւէ հարթակ բաց չթողնենք` ադրբեջանական գործունեության ազատ աշխատանքի համար, որովհետեւ նրանք պատրաստ են յուրաքանչյուր հարթակ օգտագործել հակահայկական քարոզչության համար: Եվ ով էլ ինչ կարծիք ունենա, միանշանակ է, որ այդ քարոզչությունն այս կամ այն ձեւաչափով կա եւ իր ազդեցությունն ունենում է: Դրա համար էլ գտնում եմ եւ պնդում եմ, որ յուրաքանչյուր միջազգային հարթակ եւ ոչ միայն միջազգային, այլեւ մեր պատվիրակությունները` լինի դիվանագիտական, խորհրդարանական, թե լրագրողների համար նախատեսված, պետք է ունենան իրենց մասնակցությունը` հավուր պատշաճի ներկայացնելով Հայաստանի Հանրապետությունը` ելնելով պետության շահերից:
ՀՐԱՆՏ ՍԱՐԱՖՅԱՆ

