Պատահակա՞ն է, որ հենց այս պահին գործնական օրակարգում հայտնվեց Տիգրանաշենի թեման

Առն­վազն տարօ­րի­նակ տեսք է ստա­նում, որ ­Մեր­ձա­վոր Ա­րե­ւե­լքում ներ­կա­յիս հան­գու­ցա­լու­ծու­մա­յին ի­րա­վի­ճա­կի ֆո­նին (Տե´ս նաեւ https://iravunk.com/?p=347549&l=am), ­Նի­կոլ ­Փա­շին­յա­նը հան­կարծ ո­րո­շեց գնալ մի շարք կտրուկ քայ­լե­րի: «Թ­րամ­փի ու­ղի», «դե­պի Եվ­րո­պա», «­Տիգ­րա­նա­շենն Ադր­բե­ջան է եւ` վերջ» ու նման այլ թե­զե­րը, ի­հար­կե, ա­ռա­ջին հեր­թին ­Հա­յաս­տան–Ադր­բե­ջան տի­րույ­թում են: ­Բայց այն, որ ի­րա­կա­նում այդ ա­մե­նը ոչ միայն ­Ռու­սաս­տա­նի, այլ նաեւ Ի­րա­նի ուղ­ղութ­յամբ են մասշ­տա­բա­յին քայ­լեր, ի­հար­կե, ակն­հայտ է, ան­կախ այն բա­նից, թե այդ մա­սին ինչ կա­սի ­Նի­կո­լը:

­­Կարճ ա­սած, որ հենց այս պա­հին ա­ռաջ է գա­լիս ­Տիգ­րա­նա­շե­նը` եր­բեմ­նի Ք­յար­քին Ադր­բե­ջա­նին տա­լու թե­ման, հա­զիվ թե պա­տա­հա­կան լի­նի: ­Հաշ­վի առ­նե­լով այդ հատ­վա­ծի ոչ թե միայն կո­մու­նի­կա­ցիոն, այլ` ռազ­մա­վա­րա­կան, ըստ այդմ` ռազ­մա­կան կա­րե­ւո­րա­գույն նշա­նա­կութ­յու­նը, ո­րը էա­կան է ոչ թե միայն ­Հա­յաս­տա­նի հա­մար, այլ նաեւ, ե­թե հան­կարծ ողջ տա­րա­ծաշր­ջա­նով մեկ մեծ պա­տե­րազմ պայ­թի:

­­Կո­մու­նի­կա­ցիոն ի­մաս­տով ­Տիգ­րա­նա­շե­նը, ի­հար­կե, ­Հա­յաս­տա­նի հա­մար չա­փա­զանց կա­րե­ւոր կետ է: Եվ ե­թե ան­գամ այն հանձ­նեն ռազ­մա­վա­րա­կան եւ, առ­հա­սա­րակ, հե­ռան­կա­րի ա­ռու­մով ի­րե­նից ո­րե­ւէ ար­ժեք չներ­կա­յաց­նող Արծ­վա­շե­նի դի­մաց, ա­պա ­Հա­յաս­տա­նի կո­րուստն ակն­հայտ է: ­Հի­շեց­նենք, գյու­ղը, ա­վե­լի կոնկ­րետ` անկ­լա­վը գտնվում է դե­պի ­Մեղ­րի տա­նող մայ­րու­ղու վրա, եւ միայն դա ար­դեն իսկ վկա­յում է լո­գիս­տիկ հսկա­յա­կան նշա­նա­կութ­յան մա­սին: ­Բայց դրա­նով հան­դերձ, սա դեռ մա­հա­ցու խնդիր չէ: ­Նա­յենք քար­տե­զին. ի­րա­կա­նում այս պա­հին էլ կա առն­վազն եր­կու ճա­նա­պարհ, ո­րով կա­րե­լի է շրջան­ցել ­Տիգ­րա­նա­շե­նը: ­Նախ, Զան­գա­կա­տուն–­­Վե­դի ճա­նա­պար­հը, ո­րը սկսվում է մինչ անկ­լա­վին հաս­նե­լը: ­Նաեւ կա Ե­ղեգ­նա­ձո­րից ­Սե­ւա­նի գո­տի դուրս գա­լու տար­բե­րա­կը: Ճիշտ է, այդ ճա­նա­պարհ­նե­րը պետք է նո­րո­գել, դրանք մեծ ծախ­սեր են պա­հան­ջում: ­Բայց տե­սա­կա­նո­րեն, կա ­Տիգ­րա­նա­շե­նի կորս­տով ա­ռա­ջա­ցող լո­գիս­տիկ խնդի­րը լու­ծե­լու մե­խա­նիզմ:

Այլ բան է, ե­թե խո­սում ենք ­Տիգ­րա­նա­շե­նի անկ­լավ կոչ­վող կե­տի ռազ­մա­կան նշա­նա­կութ­յան մա­սին: Ե­թե Ադր­բե­ջա­նը տի­րի այդ կե­տին, ա­պա պա­տե­րազ­մի դեպ­քում բա­վա­կա­նին նպաս­տա­վոր ճա­նա­պարհ­նե­րով դե­պի ­Սե­ւան` ­Մար­տու­նի հար­վա­ծե­լը եւ ­Վար­դե­նի­սով` ­Քել­բա­ջար դուրս գա­լը դառ­նում է, այս­պես ա­սած, տեխ­նի­կա­յի խնդիր: Ա­ռա­վել եւս, որ այդ կող­մում ­Հա­յաս­տա­նը ո­րե­ւէ պաշտ­պա­նա­կան հա­մա­կարգ չու­նի եւ ու­ժե­րի սահ­մա­նա­փա­կութ­յան պայ­ման­նե­րում չի կա­րող ու­նե­նալ: Այն դեպ­քում, երբ ներ­կա պա­հին ռե­լիե­ֆա­յին պայ­ման­նե­րը ո­րո­շա­կի պաշտ­պա­նութ­յուն ­Հա­յաս­տա­նին տա­լիս են: ­Գու­մա­րած, նման հար­վա­ծը, ի­հար­կե, ­Նա­խի­ջե­ւա­նի մի­ջո­ցով կստա­նա ­Թուր­քիա­յի օգ­նութ­յու­նը:

Այ­սինքն, ա­ռա­ջա­նում է ոչ միայն Ս­յու­նի­քը, այլ, առ­հա­սա­րակ, ­Սե­ւա­նից ներ­քեւ գտնվող ա­մեն բան կորց­նե­լու ռեալ ռիսկ: ­Հա­յաս­տա­նի հա­մար դա նշա­նա­կում է ոչն­չա­ցում, ինչ­քան էլ որ ­Նի­կո­լը խո­սի «հա­զա­րամ­յա խա­ղա­ղութ­յան» իր հո­րին­վածք­նե­րի մա­սին:

­­Սա­կայն պա­կաս չեն նաեւ այն խնդիր­նե­րը, ո­րոնք կու­նե­նա Ի­րա­նը (դեռ ­Ռու­սաս­տա­նին մի կողմ թող­նենք): ­Ներ­կա պա­հին Ի­րա­նը, ան­կախ պա­տե­րազ­մա­կան վի­ճա­կից, շա­րու­նա­կում է ակ­տի­վո­րեն կա­ռու­ցել Ս­յու­նի­քով անց­նող Հ­յու­սիս–­­Հա­րավ ճա­նա­պար­հը: ­Թե ին­չու, ինչ­քանով է ­Թեհ­րա­նի հա­մար ոչ միայն տնտե­սա­կան, այլ նաեւ զուտ ռազ­մա­կան–­ռազ­մա­վա­րա­կան ի­մաս­տով կա­րե­ւոր դա, նույ­նիսկ մեկ­նա­բա­նե­լու կա­րիք չկա: Եվ ա­հա, ­Տիգ­րա­նա­շե­նը հանձ­նե­լու պա­րա­գա­յում Ի­րա­նի հա­մար ռիս­կե­րը միան­գա­մից են ի հայտ գա­լիս: Կրկ­նենք, տա­րա­ծաշր­ջա­նը մեծ պա­տե­րազ­մի շե­մին է, եւ դա շատ ա­վե­լի հա­վա­նա­կան է դարձ­նում, որ ­Թուր­քիան, ե­թե խառն­վի այս մեծ խա­ղին, կցան­կա­նա վե­րահս­կել ­Սե­ւա­նից հյու­սիս` մին­չեւ Ի­րա­նի սահ­մա­նը գտնվող ողջ հատ­վա­ծը: Իսկ այդ դեպ­քում ՆԱՏՕ–ն, իր բո­լոր հնա­րա­վո­րութ­յուն­նե­րով հան­դերձ, պար­զա­պես «կախ­վում է» ու­ղիղ ­Թեհ­րա­նի վրա` ստա­նա­լով ցա­մա­քա­յին գոր­ծո­ղութ­յուն­նե­րի ան­սահ­ման հնա­րա­վո­րութ­յուն­ներ: Ի­հար­կե, նման սցե­նար­նե­րի դեպ­քում հնա­րա­վոր է նաեւ Ի­րա­նի կան­խար­գե­լիչ հար­վա­ծը: Բայց ինչ սցե­նա­րով էլ հե­տա­գա ի­րա­դար­ձութ­յու­նն­երը զար­գա­նան, Հա­յաս­տա­նից պար­զա­պես բան չի մնա­լու:

Այ­սինքն, ար­դեն ա­մե­նե­ւին էլ հռե­տո­րա­կան տեսք չու­նի հար­ցը, թե պա­տա­հա­կա՞ն է, որ հենց այս պա­հին գործ­նա­կան օ­րա­կար­գում հայտն­վեց Տիգ­րա­նա­շե­նի թե­ման: Նաեւ, որ զու­գա­հե­ռա­բար ­Փա­շին­յա­նը սկսեց ա­մե­նա­բաց տեքստով խո­սել ՀԱՊԿ­–ից վերջ­նա­կա­նա­պես դուրս գա­լու մա­սին:

Տե´ս նաեւ https://t.me/iravunk/71232 

Այս թեմայով 2023 թվականի սեպտեմբերի 19–20-ը ավարտվեց ոչ միայն պատերազմը, այլ նաև Արցախի հայկական պետականության մի ամբողջ պատմաշրջան ՇՏԱՊ. Նարիմանյանը ցույց է տալու այն մարդկանց, ովքեր դիմակով և առանց դիմակի բռնության են ենթարկել. Խորխոռունու սպանության հետքերով Ռուսներն այս տարի ոչնչացրել են ուկրաինական 250 լոկոմոտիվ Այս գլխացավը առաջին լուրջ ահազանգն է. «Բժշկի մոտ» նյարդաբան Գայանե Վարդանյանն է Շնորհիվ բկ-ի սրտացավ տնօրենի՝ այստեղ առաջին բուժօգնությունը իրականացվում է վարկյանների ընթացքում՝ անկախ սոցիալական կարգավիճակից