Մոսկվան մի շարք սուր մեսիջներ փոխանցեց Արեւմուտքին
ՎերլուծությունԴեպի ծայրահեղ սրացման գնացող հայ–ռուսական հարաբերությունները (Տե՛ս նաեւ https://iravunk.com/?p=347467&l=am), իհարկե, շարունակում են կախված մնալ այն իրողություններից, որոնք այսօր շարունակում են ծավալվել Ուկրաինայի շուրջ: Այս փաստը համեմվեց եւս մեկ բացատրությամբ: Այն է` Փաշինյանը փորձում է իր հակառուսական քայլերը բացատրել, թե բա ինչ անենք, Ռուսաստանը բարդ իրավիճակում է, արեւմտյան պատժամիջոցների տակ եւ չի կարողանում երաշխավորել մեր անվտանգությունը: Այդ դեպքում ի՞նչ է լինելու, երբ այդ իրավիճակի հիմնախնդիրը` ուկրաինական հակամարտությունը վերջապես կարգավորվի: Ի վերջո, որեւէ հակամարտություն հավերժ չի շարունակվում:
Ի՞նչ է կատարվում այս պահին Ուկրաինայի շուրջ: Մի կողմից, շարունակվում են Ռուսաստանի տարածքին ուղղված ուկրաինական հեռահար հարվածները, որոնք հիմնականում ուղղված են վառելիքային համակարգերին, խոշոր պահեստներին եւ այլն: Մյուս կողմից, այս գործընթացը, որի մեկնարկը տվեց Զելենսկին, բերել է էսկալացիայի ծայրահեղ բարձր մակարդակի: Այսինքն, եթե անցած ողջ ժամանակահատվածում կային օբյեկտների որոշակի խմբեր, որոնց հարվածելու վրա «տաբու» էր դրված, ապա հիմա նման ցանկ կարծես թե առհասարակ չկա: Այն է` Ուկրաինայի տարածքում հարվածի տակ է ամեն ինչ` սկսած ծովային նավահանգիստներից եւ Դնեպրի գետնանցումներից, վերջացրած էներգետիկայով, գազային համակարգով եւ մյուս բոլոր օբյեկտներով: Հարվածներ են ստանում անգամ այն օբյեկտները, որոնք գտնվում են արեւմտյան երկրների, անգամ ԱՄՆ–ի պատկանելիության տակ. որպես օրինակ, նախօրեին ռուսական բանակը Սումիի մարզում խոցեց ամերիկյան Mondelez International-ին պատկանող արդյունաբերական օբյեկտը: Եվ այն, որ Ուկրաինային սպասում է ծայրահեղ ծանր ձմեռ, արդեն անգամ Զելենսկին է խոստովանում: Սրանց էլ պետք է ավելացնել ռազմաճակատային իրավիճակը, որը եւս ուկրաինական կողմի համար դարձել է շատ ավելի բարդ: Ներկա պահին արդեն ուղիղ հարվածի գոտում է այս պատերազմի խորհրդանիշ դարձած Սլավյանսկ–Կրամատորսկ անգլոմերացիան: Ռուսները սպառնում են մարզկենտրոններ Զապորոժիեին, Խարկովին, Սումիին եւ այլն:
Սրան էլ գումարած, Ռուսաստանի ներսում հեղաշրջում առաջացնելու հայտնի փորձը, որոնք շատ արեւմտյան աղբյուրներ համարում էին «վերջին հույսի» պես մի բան, ակնհայտորեն չաշխատեց: Այսինքն, սպասվող Պետդումայի ընտրությունները, թերեւս, կանցնեն առանց անակնկալների:
Եվ դրա դիմաց նորից Ուկրաինայում ներքին սկանդալային սրացումների պակաս չկա: Առաջին պլանում է մնում Զելենսկու շրջապատի հետ կապված կոռուպցիոն բացահայտումների թեման: Դրան էլ գումարվեց չհանդարտվող բախումը Զելենսկու եւ երկրի պաշտպանության նախկին նախարար Ֆեոդորովի միջեւ, հանուն որի` արեւմտյան որոշակի շրջանակներ կազմակերպեցին մի ամբողջ «Ստվարաթղթե մայդան»:
Կարճ ասած, թեեւ հատկապես Արեւմուտքում կտրուկ ակտիվացել է ուկրաինական հակամարտությունն ավարտելու թեման, սակայն հետագա զարգացումները, իհարկե, ամենեւին էլ Կիեւից չէ, որ կախված են: Այսինքն, ուկրաինական այս նոր սրացումների ֆոնին, որոշակի այլ նոր իրողություններ սկսեց առաջ քաշել Մոսկվան: Այսինքն, եթե տեւական ժամանակ ռուսական կողմը հետագա լուծումները կապում էր Թրամփի հետ ձեռքբերված Ալյասկայի պայմանավորվածությունների հետ, ապա հիմա մոտեցումը 180 աստիճանով շրջվել է: Ամենակարեւորը, Ռուսաստանն արտգործնախարարության մակարդակով ԱՄՆ–ին մեղադրում է ուկրաինական կողմի օգտին գործելու, այն է` ՌԴ–ի հետ ուղիղ հակամարտության ունենալու մեջ: Նույն մեղադրանքները հասցեագրված են նաեւ Բրիտանիային: Ավելին, Լավրովի վերջին հայտարարություններից մեկը, թե`«Ցավալի կլինի Բրիտանիայի համար, եթե նա մինչեւ վերջ Ուկրաինայի հետ լինի», փորձագիտական հանրությունն ընկալեց` որպես վերջնագրի պես մի բան:
Այսպիսով, ՌԴ–Արեւմուտք սրացումները հասել են վերջնական կետին, երբ Մոսկվան բացահայտ հայտարարում է, որ փաստացի պատերազմի մեջ է ՆԱՏՕ–ի հետ, եւ եթե դրան վերջնականապես տրվի պաշտոնական տեսք, ապա կա այն մեծագույն վտանգը, որ իրավիճակի կառավարելիության սահմանագիծը կարող է հատվել: Եվ այն, որ, կրկնենք, ռուսական ուժերն արդեն ռազմական հարվածներ են հասցնում ամերիկյան կամ բրիտանական սեփականատերեր ունեցող ուկրաինական ձեռնարկություններին, հենց դրա հաստատումն է: Իսկ այս փուլի հաջորդ քայլը կարող է դառնալ ուղիղ ռազմական բախումը, անկախ արեւմտյան այն բազում հայտարարություններից, թե ընդամենը օգնում է Ուկրաինային, բայց պատերազմի մեջ չէ:
Արդյունքում, հիմա արդեն խոսքն անգամ այն մասին չէ, թե ինչ է ուզում Կիեւը, խնդիրը շատ ավելի բարդ է: Այն է, արդեն թվարկված բոլոր մեսիջները փոխանցվել են Արեւմուտքին` շարունակո՞ւմ են նույն խաղը, թե սկսել են զգուշանալ էսկալացիայի հաջորդ փուլից, որը կարող է նաեւ միջուկային բախման տեսքով լինել: Ընդ որում, այս անցումային փուլը եւս չի կարող շատ երկար ձգվել. մեսիջները փոխանցված են, ենթադրվում է պատասխան ռեակցիա, թեեւ պատասխանի բացակայությունը եւս կընկալվի որպես պատասխան:
Տե՛ս նաեւ https://t.me/iravunk/71207

