Ո՞ւմ հավատալ՝ Պապոյանի թվերի «հրաշքին», թե՞ Փաշինյանի աղերսագին զանգերին
ՆերքաղաքականՄինչ Նիկոլ Փաշինյանը հեռախոսազրույց է ունենում ՌԴ նախագահ Վլադիմիր Պուտինի հետ՝ խնդրելով միջոցներ ձեռնարկել հայկական ծագման ապրանքների՝ ռուսական շուկա արտահանման սահմանափակումները վերացնելու ուղղությամբ, ՀՀ էկոնոմիկայի նախարար ԳԵՎՈՐԳ ՊԱՊՈՅԱՆԸ փորձում է բոլորովին այլ պատկեր ներկայացնել։ Նախարարը հայտարարում է, թե 2026 թվականի հունվար-հունիսին Հայաստանից արտահանումը դեպի Չինաստան աճել է 83,4 տոկոսով, դեպի Հնդկաստան՝ 81,3 տոկոսով, իսկ դեպի Եվրամիություն՝ 80 տոկոսով։ Այստեղ առաջանում է տրամաբանական հարց. եթե հայկական արտահանման աշխարհագրությունն այնքան հաջող է դիվերսիֆիկացվել, ինչպես փորձում է ներկայացնել էկոնոմիկայի նախարարը, ապա ինչո՞ւ է Փաշինյանն անձամբ դիմում Կրեմլին՝ խնդրելով լուծել ռուսական սահմանափակումների հարցը։ Եթե Չինաստանը, Հնդկաստանը եւ Եվրամիությունը լիարժեք փոխարինել են ռուսական շուկային, ապա ինչո՞ւ է Մոսկվայի որոշումներից դեռ կախված հայկական արտահանողի ճակատագիրը։
Ավելին, Պապոյանը ներկայացնում է միայն աճի տոկոսները, բայց չի նշում բազային ծավալները։ Տոկոսային բարձր աճը դեռ չի նշանակում, որ տվյալ շուկաները ծավալով կարողացել են փոխարինել Հայաստանի ամենախոշոր առեւտրային գործընկերներից մեկին։ Փոքր բազայի դեպքում նույնիսկ համեմատաբար փոքր ավելացումը կարող է արտահայտվել տպավորիչ տոկոսներով, մինչդեռ իրական դրամական կամ տոննայական աճը կարող է զգալիորեն համեստ լինել։ Թե՞ սրանք էլ են ֆիկտիվ թվեր, պարոն Պապոյան, ինչպես ժամանակին Ձեր իսկ պնդմամբ՝ ֆիկտիվ էիք անդամակցել կուսակցություններից մեկին։
Փաստորեն, կառավարության ներսում հնչում են երկու տարբեր ուղերձներ. Փաշինյանը փաստացի ընդունում է, որ ռուսական շուկայում առաջացած խոչընդոտները լուրջ խնդիր են եւ պահանջում են անձնական միջամտություն ամենաբարձր մակարդակով, մինչդեռ էկոնոմիկայի նախարարը հրապարակում է հաղթական վիճակագրություն՝ ստեղծելով տպավորություն, թե արտահանման ուղղությամբ ամեն ինչ լավագույնս է ընթանում։
Եվ հենց սա է գլխավոր հակասությունը. եթե իրավիճակն իսկապես այնքան բարենպաստ է, որքան ներկայացնում է նախարար Պապոյանը, ապա ինչո՞ւ է կառավարությունը ստիպված խնդիրը լուծելու համար դիմում Ռուսաստանի նախագահին։
ՀՐԱՆՏ ՍԱՐԱՖՅԱՆ

