Սորոսի կադրին վստահեցին եվրաինտեգրումը. ինչու մերժեցին Եղոյանին
ՔՊ-ն վերջնականապես որոշել է, որ Հայաստանի եվրոպական ինտեգրման օրակարգը պետք է սպասարկեն այն շրջանակները, որոնց անունները տարիներ շարունակ կապվում են արեւմտյան դրամաշնորհային ցանցերի եւ, մասնավորապես, Սորոսի հիմնադրամի հետ։ Հենց այդ համատեքստում էլ պատահական չէ, որ Ազգային ժողովի Եվրոպական ինտեգրման հարցերի մշտական հանձնաժողովի նախագահի պաշտոնում իշխանությունը առաջադրել է պատգամավոր վերընտրված Սոնա Ղազարյանի թեկնածությունը։
Փաստացի, եթե ՔՊ-ի այս ընտրությունը վերջնականապես ամրագրվի, կարելի է ասել, որ եվրաինտեգրման հանձնաժողովը փոխանցվում է այն շրջանակների ազդեցությանը, որոնց հետ Սոնա Ղազարյանի անունը տարիներ շարունակ կապվել է քաղաքական եւ հասարակական դաշտում։ Հասարակական-քաղաքական շրջանակներում վաղուց է շրջանառվում այն գնահատականը, որ Սորոսի հիմնադրամի միջավայրում Ղազարյանին «յուրային» են համարում, եւ այժմ հենց այդ շրջանակի ներկայացուցիչն է հավակնում ղեկավարել այն հանձնաժողովը, որը պետք է ձեւավորի Հայաստանի եվրոպական օրակարգը։
Այս նշանակումն առավել ուշագրավ է այն պատճառով, որ իշխանությունը, փաստորեն, հրաժարվում է ԱԺ նախորդ գումարման ժամանակ սույն հանձնաժողովը ղեկավարած Արման Եղոյանի ծառայություններից։ Եղոյանը, որքան էլ համարվում էր եվրոպական ուղղության պատասխանատուներից մեկը, վերջին տարիներին ակնհայտորեն չէր արդարացնում այն սպասումները, որոնք, ըստ քաղաքական շրջանակներում տարածված գնահատականների, նրանից ունեին արեւմտյան տերերը։
Հիշեցնենք, որ հենց Արման Եղոյանն էր, ով Ազգային ժողովի լսումներից մեկի ժամանակ դիմելով թունդ եվրոպամետ Արման Բաբաջանյանին, հայտարարել էր. «Պարո՛ն Բաբաջանյան, ՀՀ ԱԺ-ում պետք է ՀՀ դրոշը լինի, ոչ թե ԵՄ-ի», երբ վերջինս խորհրդարանի ամբիոնին փռել էր Եվրամիության դրոշը։ Այդ հայտարարությունն այն ժամանակ բավականին սառը ընդունվեց եվրոպամետ շրջանակներում։
Սրան էլ ավելացնենք մեկ այլ ուշագրավ դրվագ։ Նույն Եղոյանը հրապարակայնորեն հարց էր բարձրացնում. «Ի՞նչ գին է վճարելու Հայաստանը», կոչ անելով Եվրամիության վերաբերյալ քարոզչական թեզեր տարածելու փոխարեն՝ հասարակությանը բացատրել, թե իրականում ինչ քաղաքական, տնտեսական եւ անվտանգային գին կարող է ունենալ այդ ճանապարհը։ Նման հայտարարությունները, ակնհայտորեն, չէին տեղավորվում անսահման եվրոռոմանտիզմի շրջանակներում։
Բայց Եղոյանի «մեղքերը» միայն սրանով չէին սահմանափակվում։ Եվրոպական ինտեգրման հարցերի մշտական հանձնաժողովի նախագահը «փայլել» էր նաեւ իր վարքագծով։ Լրագրող Կորյուն Սիմոնյանի հետ սոցցանցային հրապարակային բանավեճում պատգամավորը թույլ էր տվել իրեն գրել. «Դու ինչ-որ շա՞տ չես լեզվիդ տալիս»։ Երբ լրագրողը հորդորել էր պահպանել կոռեկտությունը, Եղոյանը ոչ միայն չէր փոխել տոնը, այլ շարունակել էր. «Բա քեզ ո՞վ պիտի կոռեկտ պահի»։ Դժվար է պատկերացնել, որ եվրոպական քաղաքական մշակույթի մասին ամբիոնից խոսացող պաշտոնյան նման բառապաշարով կհամարվեր եվրոպական արժեքների կրող։
Այս ֆոնին Սոնա Ղազարյանի առաջադրումը շատերի համար ընկալվում է ոչ թե որպես հերթական կադրային փոփոխություն, այլ որպես քաղաքական ուղերձ։ Ուղերձ, որ եվրաինտեգրման հանձնաժողովում այլեւս չեն ցանկանում տեսնել նույնիսկ այնպիսի գործիչ, ով երբեմն իրեն թույլ էր տալիս հիշեցնել, որ Հայաստանի խորհրդարանում առաջինը պետք է լինի Հայաստանի դրոշը կամ բարձրաձայնել եվրաինտեգրման հնարավոր գնի հարցը։ Այդ էջը, ըստ ամենայնի, փակված է, եւ դրա փոխարեն իշխանությունը նախընտրում է կամ գուցե պարտադրվել է առավել կանխատեսելի ու գաղափարապես «եվրոպահպատակ» կադրի։
Թե որքանով այս նշանակումը կծառայի Հայաստանի պետական շահերին, արդեն իսկ կարելի է համադրելով իրողությունները՝ որոշակի եզրակացություններ անել։ Չէ որ ակնհայտ է, որ ՔՊ-ն եվրոպական ուղղության ղեկը վստահում է մի անձի, որի շուրջ քաղաքական դաշտում վաղուց շրջանառվում են արեւմտյան ՀԿ-ական միջավայրի հետ սերտ առնչությունների գնահատականներ։ Իսկ դա հերթական անգամ հարց է առաջացնում՝ եվրաինտեգրման հանձնաժողովը ծառայելո՞ւ է Հայաստանի շահերին, թե՞ դառնալու է արտաքին ազդեցությունների հերթական հարթակը։
ՀՐԱՆՏ ՍԱՐԱՖՅԱՆ

