Տեսլա, Ջոկովիչ... եւ Տաթեւ Ասատրյա՞ն
ՄշակութայինՄիջազգային ավիացիայում ինքնաթիռների անվանակոչումը սովորաբար ոչ միայն ավիաընկերության բրենդավորման, այլեւ երկրի մշակութային ինքնության ներկայացման միջոց է։ Շատ փոխադրողներ իրենց օդանավերը կոչում են պետական գործիչների, համաշխարհային ճանաչում ունեցող գիտնականների, արվեստագետների կամ ազգային խորհրդանիշների անուններով։ Օրինակ՝ «Էյր Սերբիա»-ն «Կենդանի լեգենդներ» ծրագրի շրջանակում իր ինքնաթիռներին տվել է Նիկոլա Տեսլայի, Նովակ Ջոկովիչի, Վլադե Դիվացի եւ այլ աշխարհահռչակ սերբերի անունները։ Իսկ հայտնի «Քանթաս»-ը՝ ավստրալական ավիացիայի ռահվիրաների անունները։ «Էր Լինգուս»-ն իր օդանավերն անվանակոչել է իռլանդացի սրբերի պատվին։
Այս համատեքստում «Շիրակ Ավիա»-ի որոշումը՝ իր չորրորդ ինքնաթիռն անվանակոչել «Տաթեւ»՝ ի պատիվ երգչուհի Տաթեւ Ասատրյանի, առնվազն զարմանք է հարուցում։ Եթե միջազգային պրակտիկայում նման պատիվը սովորաբար վերապահվում է ազգային կամ համաշխարհային բացառիկ վաստակ ունեցող գործիչներին, ապա ո՞րն է եղել այս ընտրության չափանիշը։
Տաթեւ Ասատրյանը հայտնի է որպես հայկական էստրադայի երգչուհի եւ ունի իր լսարանը։ Սակայն նրա գործունեությունը դժվար է դասել այնպիսի մասշտաբի մշակութային կամ ազգային նվաճումների շարքը, որոնց պատվին սովորաբար անվանակոչվում են ինքնաթիռներ։ Տպավորություն է ստեղծվում, թե հերթական անգամ արժեւորման նշաձողն իջեցվում է՝ առանց հանրությանը բացատրելու, թե ինչ սկզբունքով է կատարվել այս ընտրությունը։
Եթե «Շիրակ Ավիա»-ում պարզապես երգչուհու արվեստի երկրպագուներն են, դա, իհարկե, նրանց իրավունքն է։ Բայց արդյո՞ք անձնական համակրանքը բավարար հիմք է ազգային ավիափոխադրողի ինքնաթիռը որեւէ մեկի անունով կոչելու համար։ Եվ, ի վերջո, արժե՞ր արդյոք ընդունել նման «պատիվը»՝ առանց հարցնելու, թե ինչ չափանիշներով է այն շնորհվել։
ՀՐԱՆՏ ՍԱՐԱՖՅԱՆ

