Ռուսական հանրությունը նորից «հեղափոխություն» կամ «հայրենական պատերազմ» միջակայքում է
ՎերլուծությունՈւկրաինական ուղղությամբ այն իրողությունները, որոնք սկսել են ձեւավորվել, ինչպես ուկրաինացի փորձագետներից մեկն էր դիպուկ արտահայտվել, երկու բանի մասին է խոսում` լավ եւ վատ: Լավն այն է, որ հակամարտությունն այս անգամ ռեալ մտնում է հանգուցալուծման փուլ. վերջը դառնում է տեսանելի: Վատը, որ սա ամենաբարդ փուլն է լինելու, երկկողմ կորուստների էական ավելացմամբ:
Իսկ ահա ռուսական փորձագիտական շրջանակներում սկսում են բացահայտ խոսել, որ Ալյասկայի` Անքորիջի պայմանավորվածությունները կամ, այսպես ասած, Դմիտրիեւի` Ուիտկոֆի եւ Քուշների հետ սիրախաղերի հիմնական արդյունքը դարձավ այն, որ հիմա խոսվում է Ղրիմի շրջափակումից: Ավելին, ռուսական խորքային գոտին հայտնվել է ուկրաինական թիրախավորման տակ: Բացատրությունը շատ պարզ է. դա մի կողմից, ռուսներին մոտ մեկ տարի կանգնեցրեց ռեալ առաջխաղացումը: Մյուս կողմից, այդ դադարը թույլ տվեց եվրոպացի արդյունաբերողներին` վերակենտրոնանալ Ուկրաինայի համար անօդաչու թռչող սարքերի զանգվածային արտադրության վրա: Ու բանը հասել է նրան, որ Ռուսաստանում, այդ թվում` Մոսկվայում, պատկերացրեք, սկսել են վառելիքի նորմայավորված վաճառք: Այսինքն, ուկրաինական անօդաչուներն այդ կարգի խնդիրներ կարողանում են ստեղծել: Եվ մեկ բան եւս միանշանակ է. ԱՄՆ–ն թեեւ փորձում էր Ալյասկայի պատրվակով չեզոքություն խաղալ, բայց փաստը, որ այս ամենն առանց նաեւ Վաշինգտոնի ամենաուղիղ միջամտության, այն է` առանց Մասկի կապի համակարգերի եւ ամերիկյան հետախուզական տվյալների չէր կարող տեղի ունենալ, դա եւս ակնհայտ է:
Վերջապես, այս իրողությունները սկսել են բուռն ռեակցիա առաջացնել նաեւ ռուսական հանրության մոտ: Եվ դա բնական է. ի վերջո, ինչպես ռուս փորձագետն է արտահայտվում. «Սա արդեն երրորդ անգամն է, որ մենք նույն սխալն ենք թույլ տալիս։ Մինսկի համաձայնագրերը անհրաժեշտ էին միայն Ուկրաինային պատերազմին նախապատրաստելու համար, Ստամբուլի համաձայնագրերը՝ 2022 թվականի աշնանը` Ուկրաինայի հարձակման նախապատրաստվելու համար, իսկ Անքորիջը՝ օդային ահաբեկչություն սկսելու համար... Ո՞վ է նույնիսկ մտածել այն միտքը, որ Միացյալ Նահանգները, որը Ուկրաինային տրամադրում է հետախուզական, թիրախային եւ կապի միջոցներ, կարող է միջնորդ լինել։ Նրանք պատերազմող կողմ են... Եթե մենք նույն սխալը թույլ տանք չորրորդ անգամ, ռուսական հասարակությունը լիովին սխալ կհասկանա ռուսական քաղաքական ղեկավարությանը եւ կսկսի մտածել ամեն տեսակի բաների մասին»: Երեւի միտքը հասկանալի է. քանի՞ անգամ կարելի է նույն վարար գետը մտնել ու հետո ասել, թե` մեզ նորից խաբեցին:
Սա խնդրի մի կողմն է: Մյուս կողմն էլ այն է, որ ուկրաինական հարվածների թեման նաեւ բավականին ուռճացվում է քարոզչամեքենայի կողմից: Ավելին, ռուսներն էլ պակաս եւ միգուցե շատ ավելի ծանր հարվածների չեն սկսել անցնել: Ընդ որում, ուկրաինական կողմի համար շատ վտանգավոր փաստեր եւս նկատվում են: Նախ, Մոսկվան վերջապես սկսեց թիրախավորել Դնեպրի կամուրջները, Ուկրաինայից ելք–մուտքի որոշ հիմնական ուղիներ: Ուկրաինական աղբյուրները խոսում են, որ ռուսները վերականգնում են ծովային բլոկադան, արդեն մի շարք նավերի, անկախ պատկանելիությունից, ռուսական ուժերը հարվածել են: Գումրած դրան, ներկա փուլում ցամաքում եւս ռուսական բանակի մոտ արագացող առաջխաղացում կա, եւ այստեղ, իհարկե, հսկայական դեր ունի ռեզերվների այն խիստ պակասը, որը կա ուկրաինական կողմի մոտ եւ ներկա փուլում հասնում է կրիտիկական կետին: Ընդ որում, զինվորներին անօդաչուներով փոխարինելու սխեման թեեւ բավականին լավ սկսեց աշխատել, բայց դա էլ է ժամանակավոր: Ինչպես ուկրաինական փորձագիտական աղբյուրներն են հայտնում, ռուսներն արդեն սովորել են շատ արագ գտնել ուկրաինական անօդաչուների կառավարման մեծ ու փոքր կենտրոնները եւ ոչնչացնել:
Կարճ ասած, ամեն բան, թերեւս, հասել է նույն պատմական կետին: Այն է. կարո՞ղ է արեւմտյան քարոզչամեքենան ռուսական հանրությանը համոզել, թե անպայման պետք է դիմել հեղափոխության, ինչի հաջող օրինակներ եղել են: Եվ մյուս կողմից` կարո՞ղ է Մոսկվան նույն ռուսական հանրությանը տրամադրել այն ընդհանրական գաղափարին, որ ընթանում է արտաքին զավթիչների դեմ գոյատեւման հայրենական պատերազմ, եւ սրա հաջող պատմական օրինակները եւս եղել են: Թերեւս, հենց սրանից էլ կախված է պատերազմի ելքը, անկախ, թե այն ինչ էսկալացիոն մակարդակ կունենա: Ու ամեն բան հուշում է, որ իրավիճակն արդեն հասել է գագաթնակետին, այն է` արդեն մեկ, ամենաուշը երկու ամսից հստակ կդառնա, թե դեպի որ կողմ է շարժվում ռուսական հանրությունը:
Ու ավելի հավանական տեսք ունի երկրորդ տարբերակը: Նախ, Ռուսաստանում կարծես թե նոր հեղափոխական լիդերներ չեն նշմարվում: Իշխանական օղակներում էլ, ճիշտ է, որոշ գզվռտոցներ կան, բայց դա եւս դեռ հաղթահարելի մակարդակում է:
Ու կախված նրանից, թե ինչ հաջողություններ կկարողանա ունենալ ռուսական բանակը ռազմաճակատում, կամ ընդհակառակը` ինչ կորուստներ, թերեւս հենց դա էլ մեծապես կպայմանավորի հանրային տրամադրությունները: Ռուսներն այս պահին մի քանի խոշոր ձեռքբերումների շեմին են`Կոնստանտինովկա, Լիման, դուրս են գալիս Սլավյանսկ – Կրամատորսկ անգլոմերացիա: Ուկրաինական կողմը պատրաստվում է մի վերջին հակահարձակման: Կարճ ասած, սպասենք այս զարգացումներին, որոնք հենց այս պահին էլ ընթանում են:
Տե´ս նաեւ https://t.me/iravunk/68875

