Ինչո՞ւ են լռում Արցախի ԱԺ որոշ պատգամավորներ. Հակոբյան
ՆերքաղաքականՆախընտրական այս շրջանում շատերի մոտ հարց է ծագում՝ ընտրություններին մասնակցող 19 քաղաքական ուժից որո՞նք են իրենց նախընտրական ծրագրերում անդրադարձել արցախյան հիմնախնդրին, ինչպիսի՞ լուծում են առաջարկում: Ցավոք, ոչ մի հստակեցում եւ կոնկրետ դիրքորոշում չի նկատվում: Ընդ որում՝ այս հարցում նկատվում է նաեւ պասիվություն հենց Արցախի ԱԺ որոշ պատգամավորների կողմից: Թե ինչով է պայմանավորված նրանց լռությունը եւ կաշկանդվածությունը, «Իրավունք»-ը փորձեց ճշտել Արցախի «Արդարություն» խմբակցության պատգամավոր ՄԵՏԱՔՍԵ ՀԱԿՈԲՅԱՆԻՑ, որը բացառությունների շարքում է:
— Իհարկե, իրավացի դիտարկում եք անում: Հարցի պատասխանի համար մի փոքր պատմական էքսկուրս անենք եւ գնանք 2019-ի վերջերից մինչ 2020-ի սկզբները, երբ Արցախում նախընտրական ակտիվ շրջան էր: Արցախի համար բացառիկ կերպով ունեինք 14 նախագահի թեկնածու եւ բազում քաղաքական ուժեր: Մենք այն ժամանակ միակ ուժն էինք, ովքեր խոսում էին վտանգների մասին՝ հայտարարելով Հայաստանում իշխանազավթման մասին:
Ցավոք, շատ-շատերն այս իշխանության ազդեցության տակ էին, եւ դրանով պայմանավորված` խորհրդարան մտան այնպիսի ուժեր` ձեւավորված այնպիսի անձանցով, որոնք չունեին կամ շատ քչերի մոտ կար պատգամավորական առաքելության գիտակցումը: Եվ այս սարսափելի տեղահանումը ցույց տվեց, որ, իրոք, մենք շատ քիչ մարդկանց մասին կարող ենք խոսել, որոնց մոտ կար գիտակցում՝ Արցախում պատգամավոր լինելու, որ դա առաքելություն է եւ ոչ ցուփ ու շվայտ կյանք: Բազմիցս ասել եմ եւ կկրկնեմ՝ որոշների մոտ տեղահանումից հետո ոչինչ չի փոխվել: Իրենց համար ընդամենը փոխվել է բնակավայրը: Եվ այդ բնակավայրի տեղափոխման պայմաններում շատ-շատերը համարում են, որ հաջողված է եղել այդ տեղափոխությունը, որովհետեւ իրենց կյանքը ավելի է լավացել: Բնական է, նման մտածողություն ունեցողներն ավելի շատ իշխանության եւ իշխանական արբանյակների շուրջն են պտտվում: Իհարկե, դրանով պայմանավորված` նրանց նյութականը լավացել է:
ՆԱՆԱ ՍԱՐԳՍՅԱՆ

