Կիեվը եւ Եվրոպան էսկալացիայի իրենց քայլն արել են, հերթը Մոսկվայինն է
ՎերլուծությունԵրեւանում Զելենսկին թեեւ խոստանում էր, թե, տեսեք, ինչպես եմ մայիսի 9–ին հարվածում Մոսկվային, բայց շատ արագ էլ միտքը փոխեց (Տե´ս նաեւ https://iravunk.com/?p=339945&l=am): Պատճառն աչքի առաջ էր. Ուկրաինայի փաստացի ղեկավարի այդ հայտարարությանն անգամ ուշադրություն չդարձնելով, ՌԴ ՊՆ–ն մայիսի 8–9–ին հայտարարեց հրադադար` ընդգծելով, որ եթե այն չգործի, ապա հարվածներ կհասցվեն Կիեւի կենտրոնին: Թե դա ինչ է նշանակում, Զելենսկին հաստատ լավ հասկացավ եւ, «մոռանալով» իր նախորդ «հերոսական» միտքը, սկսեց խոսել արդեն մայիսի 6–ից զինադադար հայտարարելու մասին:
Ամեն դեպքում, այս «հեռավար երկխոսությունը» Մոսկվայի եւ Կիեւի միջեւ եւս մեկ անգամ եկավ հուշելու պարզ ճշմարտություն: Ներկա պահին, իհարկե, Կիեւը կարողացել է եվրոպական որոշ երկրներում արտադրություններ ստեղծելու միջոցով որոշակիորեն բավարարել մասնավորապես իր անօդաչուների պարկի վիճակը: Արդյունքում, կարողանում է օրական տասնյակ, որոշ դեպքերում` երկու–երեք հարյուր անօդաչու ուղարկել Ռուսաստանի տարբեր հատվածներ, այդ թվում` խորքային: Նաեւ կարողացավ մի քանի ցավոտ հարված հասցնել, օրինակ` Տուապսեում եւ այլն:
Մյուս կողմից, ռուսական բանակն արդեն սկսել է այս տարվա գարուն–ամառային կոմպանիան, արդեն կան որոշ ուշագրավ ձեռքբերումներ, մի շարք դեպքերում տեսանելի է լուրջ պոտենցիալ: Գումարած, այդպես էլ չի լուծվում ուկրաինական բանակի հիմնական խնդիրը: Այն է` մոբիլիզացիոն ռեսուրսը ծայրահեղ պակասել է, հիմնական հույսը մնացել է բռնի մոբիլիզացիան, որը հասել է դասալքության ծայրահեղ բարձր եւ չնվազող մակարդակի, ինչը, ի դեպ, հենց ուկրաինական պաշտոնական աղբյուրներն են ներկայացնում: Արդյունքում, ստեղծվել է զինուժի այնպիսի կրիտիկական պակաս, որ շատ դեպքերում որոշ թեժ ուղղություններից ամբողջական զորամասեր են սկսել տեղափոխել նոր առաջացող թեժ ուղղությունները «կարկատելու» համար: Ու դրա հետեւանքներն արդեն այս պահին են տեսանելի:
Սակայն ռուսական բանակի համար այս ընդհանրական դինամիկան անգամ պատկերը չի փոխում: Այսինքն, ուկրաինական անօդաչուները հարվածում են ռուսական ողջ տիրույթով մեկ, եւ այդ պատկերը միայն խորացման նշաններ է ցուցաբերում: Այն է` Եվրոպայում աստիճանաբար ավելանում է Ուկրաինայի համար դրոնների արտադրությունը, եւ եթե հիմա օրական 2–3 հարյուրի չափ են կարողանում ուղարկել, ապա վաղը–մյուս օրն այդ թիվը կարող է հասնել 5–6 հարյուրի կամ հազարի: Ընդ որում, ռուսական բանակի առաջխաղացումը եւս այդ դինամիկայի վրա չի ազդում. ռուսները կգրավեն ողջ Դոնբասը, ուկրաինական դրոնները կարձակվեն Դնեպրոպետրովսկից, եւ այդպես շարունակ: Շատ բան պետք չէ. մի քանի հարյուր անօդաչուների օպերատոր եւ անօդաչուների արտադրություն: Իսկ որ այս ամենը նաեւ Ռուսաստանի ներսում է գնալով մռայլվող տրամադրություններ ստեղծում, դա եւս փաստ է:
Այսպիսով, ակնհայտ է մեկ բան. Եվրոպան գտել է ուկրաինացիների ձեռքով ռուսներին երկարաժամկետ կտրվածքով հարվածներ հասցնելու գործող մեխանիզմ: Ընդ որում, սրա դեմ Մոսկվան ունի սահմանափակ լուծումներ: Կամ պետք է կարողանա Ուկրաինային խաղաղություն պարտադրել, ասենք Թրամփի հետ նախաձեռնված բանակցային գործընթացով: Սակայն փաստն այն է, որ Զելենսկին իրեն բացահայտորեն է դրսեւորում որպես գլոբալիստական ենթակա, եւ բանակցությունների մեխանիզմն այդպես էլ չի աշխատում:
Այլ տարբերակ կարող է լինել ռուսական բանակի արագ առաջխաղացումը` գոնե Դնեպրի արեւելյան գոտին վերահսկողության տակ վերցնելու ծրագրով: Սա կարող է հնարավոր լինել, նաեւ Բելառուսի ուղղությունից հարձակում սկսելու դեպքում: Ինչի մասին, ի դեպ, վերջին ժամանակներս քանիցս խոսեց Զելենսկին: Ընդ որում, քանի ԱՄՆ–ն խրվել է Իրանում, պահը դրա համար հարմար է: Բայց կիրականացվի՞. տեսնենք:
Վերջապես, ռուսական բանակը կարող է նաեւ խոցել այն եվրոպական օբյեկտները, որոնք Ուկրաինայի համար անօդաչուներ են արտադրում: Այն նույն սցենարով, որով Իրանը խոցում էր արաբական երկրներում ամերիկյան բազաները: Սա, իհարկե, մեծ աղմուկ է առաջացնելու, բայց հազիվ թե ԱՄՆ–ն շահագրգռված լինի նման իրավիճակում միջուկային պատերազմ սկսել:
Մի խոսքով, մեկ բան հաստատ է. ուկրաինական պատերազմը տեղափոխվում է որակական նոր փուլ, որտեղ Կիեւը եւ Եվրոպան էսկալացիայի գնալու իրենց քայլն արել են, եւ հիմա Մոսկվայի հերթն է:

