Դե շուտ հեռացե՛ք, Մելիքբեկյան-Նիկողոսյան

Ալեքսանդր Գրիգորյան, Երևան

Դուք իհարկե հիշում եք Ֆյոդր Ռեշետնիկովի հայտնի «Կրկին երկուս» նկարը, որում պատկերված է անբավարար գնահատականով տուն վերադարձած հուսահատ դպրոցականը։ Կոմպոզիցիայի կենտրոնում վշտացած մայրն է, կշտամբող պիոներուհի քույրը, նենգ կրտսեր եղբայրը և ուրախ շունը։

Բելառուսի աչքի չընկնող ֆուտբոլի հավաքականի հետ տնային խայտառակ խաղից հետո, որում Եղիշե Մելիքյանի թիմը պարտվեց 1։2 հաշվով (և այս պարտությունն արդեն հինգերորդն է Մելիքյանի ղեկավարությամբ), թվում էր, թե մամուլի ասուլիսում նա կհայտնվի նկարի այն դպրոցականի պես՝ գլուխը կախած և կհայտարարի իր հրաժարականի մասին։

Բայց ոչ մի նման բան չլսեցինք։ Նա կրկին ինչ-որ բան մրթմրթաց բախտը չբերելու, իր խաղացողների վարպետության պակասի մասին, իբր, ընդհանուր առմամբ սխեման  աշխատել է, պաշտպանությունում լավ են խաղացել, հարձակման մեջ պահերը ստեղծել են այնպես, ինչպես նախատեսել էին, սակայն զգացվում էր վնասվածք ստացած Էդուարդ Սպերցյանի բացակայությունը։ «Կասեմ, որ մենք ճիշտ ճանապարհի վրա ենք։ Հարկավոր է ժամանակ, որպեսզի այս ամենը աշխատի, որպեսզի ֆուտբոլիստները հարմարվեն մեծ ֆուտբոլին։ Ես լավատեսորեն եմ նայում ապագային»,- առանց աչքերը թարթելու հայտարարեց Մելիքյանը։ Եվ ոչ մի խոսք իր սխալների, իր մարզչական անգործունակության, այն մասին, թե ինչպես էր իր թիմը անիմաստ վազում դաշտում, կիսատ-պռատ խաղում և որ միայն միակ պատասխան գոլը, որ խփեց Վահան Բիչախչյանը 88-րդ րոպեին խիստ կասկածելի տուգանայինից, մի փոքր քաղցրացրեց նրա համար այդ դառը հաբը։ Իսկ լրագրողներից մեկի հարցին, թե՝ «Եթե Սպերցյանը վնասվածքի պատճառով չկարողանա խաղալ պաշտոնական խաղերում, դաշտում ո՞վ իր հետևից կտանի թիմին», նա ժպտաց, կարծես իբր կատակով ասաց. «Ես ապրիլին պլանավորում եմ մեկնել Աֆրիկա՝ նրան փոխարինող փնտրելու»։ Եվ ավելացրեց. «Սա հավաքական է, ոչ թե ակումբ։ Ես չեմ կարող գնել բրազիլացիների, աֆրիկացիների և լրացնել պակասը։ Աստված չանի, եթե կորցնենք Սպերցյանին, համարժեք փոխարինող մենք չունենք, և առայժմ չի կարող լինել»։

Հայ երկրպագուները Մելիքյանի հետ չհամաձայնվեցին։ Ձեր ուշադրությանն եմ առաջարկում նոր գլխավոր մարզիչ Վիկտոր Գոնչարենկոյի կողմից վերափոխված Բելառուսի հավաքականի հետ խաղի վերաբերյալ նրանց գնահատականները  (կարծիքները՝ Հայաստանի ֆուտբոլի ֆեդերացիայի պաշտոնական համայնքի սոցիալական ցանցերից):

«Հիմա նա (գլխավոր մարզիչը – հեղ.) կգա մամուլի ասուլիսի, կասի, որ մենք թիմ ենք ստեղծում, բայց ֆուտբոլիստներ չկան (իրականում, նա ինքը չգիտեր արտասահմանցի ֆուտբոլիստների մասին): «Կային շատ նոր երիտասարդ տղաներ: Ինձ ժամանակ է պետք թիմ ստեղծելու համար (ես աշխատանք ունեմ, աշխատավարձ ունեմ)»: Դե ինչպե՞ս է դա հնարավոր»:

«Լավ է, որ նա ընտրեց մի մրցակցի, որից մենք պարտվեցինք նույնիսկ առաջին համարի տակ գործելով։ Կան մարդիկ, որոնք ասում են, թե Հայաստանն ունի մարզիչ, որը կարող է մարզել ազգային հավաքականի մակարդակով, բայց դա այդպես չէ։ Պետրակովին ազատեցին աշխատանքից՝ ինչ էլ որ նա ասաց։ Եթե դու ընտրում ես մի մրցակցի, որի դեմ ունես լիակատար առավելություն գնդակի տիրապետման հարցում, բայց միևնույն է, պարտվում ես, ուրեմն ինչ-որ բան այն չէ։ Հիմա՞ ինչ կասես։ Երբ նրան մարզիչ նշանակեցին, ես ասացի, որ նա մեզ հարմար չէ, և մեր ֆուտբոլը բավականաչափ զարգացած չէ, որ նա ղեկավարի Հայաստանի առաջնությունից որևէ մեկին։ Ազգային հավաքականի խաղը արտասահմանցի ֆուտբոլիստների հետ աշխատանք չէ. դա շատ ավելին  է պահանջում։ Նա ընտրեց մի այնպիսի թիմ (Բելառուսի հավաքականը - հեղինակ), որ հանդիսատեսի արձագանքը վատ չլիներ, բայց նա նրանից էլ պարտվեց։ Ի դեպ, 29-ամյա կոլումբիացի Խուլիո Բուենոն խաղում է որպես պայմանագրային ֆուտբոլիստ. իրական մրցակցություն չկա։ Ճի՞շտ էր արդյոք նրան հրավիրելը։ Չգիտեմ, լավ էր, որ գոնե Վահան Բիչախչյանն այնտեղ էր։ Սա պարզապես տխուր է»։

«Մենք սրան նայում ենք ոչ թե սրտի ցավով, այլ աչքերի ցավով»։

«Աշխարհի ամենաթույլ թիմը։ Թիմը խղճուկ վիճակում է։ Մրցավարը նույնպես չկարողացավ օգնել խուսափել խայտառակ պարտությունից։ Հինգերորդ պարտությունը իրար հետևից...»։

«Տղե՛րք, թողե՛ք ֆուտբոլ խաղալը։ Սա խայտառակություն է»։

«Մեզ հարկավոր է Գերմանիայից մենեջեր։ Սա գրում եմ արդեն ութ տարի»։

«Խղճալի կրկես՝ նվաստացած ծաղրածուներով»։

«Շատ թույլ էր։ Բանն այն չէ, որ տղաները չէին ուզում, պարզապես չէին կարող։ Ոչինչ չի որոշվում մեկ կամ երկու խաղացողի խաղով»։

«Թողեք պրոֆեսիոնալ ֆուտբոլը և հանգիստ ֆուտզալ խաղացեք»։

«Այս թիմով Հոնդուրասի հավաքականին էլ չեք հաղթի։ Խայտառակություն է, պարզապես հրաժարական տուր»։

«Ահավոր վատ խաղ է, առանց ձեռագրի։ Մարզչի սեփական ցանկությունների բավարարում է, մի մարզչի, որը նպաստում է թիմից առաջատար խաղացողների հեռանալուն, առանց պատճառների բացատրության, թիմ չի հրավիրում բարձր մակարդակի որոշ խաղացողների։ Չեք հրավիրում Սելարայանին, Բարսեղյանին, Ադորյանին, Սևիկյանին, չեք հրավիրում Մարաշլյանին, այլ նրանց փոխարեն հրավիրում եք ինչ-որ Բուենոյի։ Ես պահանջում եմ հետևանքներ. նա անտեսում է արտասահմանում խաղացող շատ հայերի՝ Շվեդիայում, Գերմանիայում, Հոլանդիայում, Հարավային Ամերիկայում... Սա պարզապես լիակատար ձախողում է։ Մելիքյանը ձախողվել է բոլոր առումներով՝ հանդերձարանից մինչև մարտավարություն և խաղ... Հիմա պարզ է, թե ինչու ֆեդերացիան Մելիքյանին նշանակեց այս պաշտոնում»։

«Թիմ՝ որպես այդպիսին, գոյություն չունի. գնդակը փոխանցում էին այնպես, կարծես 5։0 հաշվով առաջ էին։ Հիմա հավաքականում նորմալ խաղացողներից միայն Սպերցյանն ու Բիչախչյանն են։ Երկու հարված, երկու գոլ մեր դարպասին։ Մարզիչը զրո է։ Նա հայտնի դարձավ «Փյունիկում»՝ 10 օտարերկրացի խաղացողներով»։

«Մշտական հիասթափություն։ Լավ, ինչքա՞ն կարելի է»։

««Սուպերմարզիչն» իր մրցակիցներին այնպես է ընտրել, որ խայտառակվենք, նույնիսկ առաջինը խաղալով»։

«Այստեղ ո՛չ թիմ կար, ո՛չ մարզիչ։ Վարդան Մինասյանին պետք է վերադարձնել»։

«Մեր ֆուտբոլը պարզապես հեռու է բարձր մակարդակից։ Մենք նույնիսկ երկու խաղացող չունենք բարձրագույն լիգաներում, այնպես որ անիմաստ է լավ արդյունքի սպասելը։ Իսկ ինչ վերաբերում է Մելիքյանին, նա պարզապես շատախոս է»։

«Ո՞վ է քեզ խորհուրդ տվել կապվել Բելառուսի հետ։ Քոնը Սան Մարինոն է, Լիխտենշտեյնը կամ Ջիբրալթարը»։

«Ես բան չունեմ ասելու։ Պետք է Ալեքսանդր Պետրակովը (նախկին գլխավոր մարզիչը - հեղ.) մնար»։

«Ֆուտբոլը Հայաստանում չի զարգանում, քանի որ անհրաժեշտ պայմանները չկան։ Երիտասարդների մեջ պետք է խթանել սպորտով զբաղվելու ցանկությունը։ Դուրս եկեք փողոց. տեսեք ինչքան շատ երիտասարդներ են ծխում, ուշ են տուն վերադառնում, անիմաստ փողոցային կյանք են վարում, և ոչ ոք նրանց չի հետևում։ Ահա թե որտեղից պետք է սկսեն սեր զարգացնել սպորտի նկատմամբ»։

«Լավ ֆուտբոլիստները երկնքի՞ց են թիմ ընկնում: Լավ ֆուտբոլիստներին պետք է դաստիարակել մանկուց. դրա համար պատասխանատվություն են կրում ֆեդերացիան ու մարզիչները: Իսկ նրանք դա չեն անում»:

«Պարտությունը պատահական չէ։ Մեր խնդիրը ոչ միայն խաղացողներն են, այլև ֆեդերացիայի անգործությունը։ Չկա երկարաժամկետ ծրագիր, չկա կայուն զարգացում։ Մինչև դա չփոխվի, մենք կունենանք ահա այսպիսի արդյունքներ»։

«Ավելի արդյունավետ կլիներ Ֆուտբոլի ֆեդերացիայի շենքն օգտագործել որպես մշակութային կենտրոն, մանկապարտեզ, արագ պատրաստվող սննդի հաստատություն, բանկ կամ հյուրանոց։ Իսկ ֆեդերացիան թող վարձակալի գրասենյակային տարածք նկուղում՝ ֆուտբոլի հավաքականի մակարդակին համապատասխան»։

«Կարևորը, որ մենք աշխարհի չեմպիոն կդառնանք 2050 թվականին (վարչապետ Նիկոլ Փաշինյանի հավաստիացմամբ – հեղ.): Իսկ եթե լուրջ, մենք կխայտառակվենք մինչև վերջ»։

«Կներեք, բայց ֆուտբոլը Հայաստանում շատ ցածր մակարդակի վրա է»։

«Ֆեդերացիայի և մարզիչի հրաժարակա՛նը»։

«Եթե նրանք պարտվեն Բելառուսից, ապա ոչ մեկին չեն կարողանա հաղթել»։

Այստեղ հարկավոր է հիշել, որ 2017 թվականի նոյեմբերի 9-ին՝ Հայաստանի ֆուտբոլի ֆեդերացիայի (ՀՖՖ) «վատ» նախագահ Ռուբեն Հայրապետյանի օրոք, Հայաստանի հավաքականը 4։1 հաշվով պարտության մատնեց Բելառուսի հավաքականին։

Այսպիսով, Եղիշե Մելիքյանի և ՀՖՖ-ի ներկայիս ղեկավարության հերթական երկուսը այլևս լճացում չէ, սա ֆուտբոլային ապոկալիպսիս է. արդեն երևում է «սպիտակ ձիու վրա նստած ձիավորը»։

Խաղային կարիերան ավարտելուց հետո ֆուտբոլիստները կանգնում են ընտրության առաջ. ոմանք դառնում են բուծողներ, ոմանք՝ մարզիչներ, երրորդներն էլ ընդհանրապես հեռանում են ֆուտբոլից։ Մելիքյանն ընտրել է մարզչական ուղին։ Թե ինչպես են անցել նրա մարզչական գործերը Ուկրաինայում, մենք ստույգ չգիտենք, իսկ լսելով գրել չենք ուզում։ Հայաստանում նրան ընտրել է հայտնի գործարար և հովանավորող, «Փյունիկ»-ի սեփականատեր Արթուր Արշամի Սողոմոնյանը և նրան դուրս է բերել մեծ ուղեծիր։ «Փյունիկ»-ում Եղիշեն իր առավելագույնը դրսևորեց, որտեղ նրա խարիզման և զգացմունքայնությունը Սողոմոնյանի կազմակերպչական հմտությունների հետ բավարար էին հաղթանակներ ապահովելու համար։ Բայց հավաքականը այլ մակարդակ է, որտեղ հաջողության համար մարզչի ամենակարևոր հատկությունը խաղը դնելու ունակությունն է, ինչը Մելիքյանի համար առայժմ այբուբեն է։

Կարծում եմ՝ Մելիքյանին մեր ազգային հավաքականի գլխավոր մարզիչ նշանակելու փորձը, որը առաջ էին քաշել ՀՖՖ-ի անկարող ղեկավարներ Մելիքբեկյանն ու Նիկողոսյանը, ձախողվել է։ Հոգու ճիչ է՝ «Դե շուտ հեռացե՛ք, Մելիքբեկյան ու Նիկողոսյան»։

Լուսանկարում՝

Հանրապետական ​​մարզադաշտի տրիբունաներում Արցախի դրոշն է և «Հեռացե՛ք։ Ֆուտբոլ ձեռք կբերենք» բանները

Գնդակի հետ Վահան Բիչախչյանն է՝ բելառուսների դարպասը խփած միակ գոլի հեղինակը

Բելառուսի հետ խաղից առաջ Էդուարդ Սպերցյանին մրցանակ շնորհվեց՝ որպես 2025 թվականի Հայաստանի լավագույն ֆուտբոլիստի

Այս թեմայով Փաշինյանի «դիվերսիֆիկացման» քաղաքականությունը Ալեքսանդրապոլի պայմանագիր 2 է «Գունավոր հեղափոխությունները»՝ հիբրիդային զենք Ֆաշիզմի ​​քարոզչությունը Հայաստանում անընդունելի է Արցախցի պատանի նկարչուհի Եվա Դանիելյան. «Միևնույն է, ես նկարելու եմ» Ֆուտբոլի պաշտոնյաների ոչ ֆուտբոլային կրքերը