Այս ամոթալի լիբերալ-թուրքամետ արշավի հեղինակները թիրախավորել են Հայոց ցեղասպանությունը
ՍԻՄ-ՀրապարակումներՄարտի 13-ից ապրիլի 1-ը Երևանի «ՀայԱրտ» կենտրոնում տեղի ունեցավ ցուցահանդես՝ ««Մեղադրանքը՝ հայ. խորհրդային տեռորը ցեղասպանության ստվերի ներքո» սադրիչ խորագրով։
Այս հակահայկական և հակագիտական ցուցահանդեսի ստեղծողները խոսում են ինչ-որ հորինված «խորհրդային ահաբեկչության» մասին։ Հենց այսպես են Արևմուտքի և թուրքական շահերի ծառաները, խեղաթյուրելով պատմական փաստերը, փորձում պատկերել Երկրորդ համաշխարհային պատերազմից առաջ եղած դժվարին շրջանը, երբ Խորհրդային Միությունը պատրաստվում էր հետ մղել արևմտյան և թուրքական ագրեսիան։ Անշուշտ, երկիրը պատրաստել արտաքին ագրեսիան հետ մղելուն և դավաճաններին, սադրիչներին և հրահրիչներին բացահայտելը դժվարին փորձություն է հասարակության համար։ Իրականում եղել են չափազանցությունների դեպքեր, և դատապարտումները հաճախ ուղղված էին անձնական հաշիվները մաքրելուն։ Այս վիճահարույց դատավարությունների արդյունքում հազարավոր կյանքեր են կործանվել։ Սակայն այնուհանդերձ, վերոնշյալ դատավարությունները «խորհրդային ահաբեկչություն» անվանելու որևէ հիմք չկա։ Նույնիսկ ամենալիբերալ այլախոհները, ովքեր պաշտպանում են օտարերկրյա հետախուզական գործակալությունների գործունեությունը, խոսում էին բռնաճնշումների, այլ ոչ թե պետական ահաբեկչության մասին։
Զզվելի է դիտել, թե ինչպես են դրսից մեզ այցելող գաստրալյորները անամոթաբար փորձում խաղարկել ազգային քարտը՝ գործը ներկայացնելով այնպես, կարծես «խորհրդային տեռորը» (այսինքն՝ պետական քաղաքականությունը) ուղղված է հատկապես հայերի դեմ` «Մեղադրանքը հայ»: Այլ կերպ ասած, բռնաճնշումները, ըստ ցուցահանդեսի պատվիրատուների, իրականացվել են բացառապես էթնիկական հողի վրա: Դժվար է պատկերացնել պատերազմից առաջ ԽՍՀՄ-ում տեղի ունեցած բարդ դատավարությունների ավելի անբարոյական մեկնաբանություն: Հատկապես հաշվի առնելով, որ հայերի դեմ մատնագրերը գրվել են հայերի կողմից, դատավճիռները նույնպես, ինչպես ռուսների դատապարտումները գրվել են ռուսների կողմից, իսկ վրացիների դատապարտումները՝ վրացիների կողմից: Միայն հակահայատյաց շրջանակների վարձատրվող գործակալները կարող էին այստեղ ազգայնական ենթատեքստ փնտրել:
Ավելին, այս ամոթալի լիբերալ-թուրքամետ արշավի հեղինակները և նրանց հանցակիցները ոտնձգություն են կատարել հայի համար ամենասուրբ թեմայի՝ Արևմտյան Հայաստանում և Թուրքիայում հայերի ցեղասպանության նկատմամբ: Նրանք դիտավորյալ համադրում են հայերի ցեղասպանության և հորինված «խորհրդային տեռորի» հասկացությունները՝ ամբողջ թեմային տալով ազգային երանգ, որպեսզի ցեղասպանության թեման (որն իրականացվել է էթնիկական հողի վրա) փոխարինվի հորինված «խորհրդային տեռորով», որը, ըստ օտարերկրյա սադրիչների, ուղղված է «բացառապես հայերի դեմ»:
«Խորհրդային բռնաճնշումների թեման ստվերվում է այլ թեմաներով, ինչպիսին է, օրինակ, Հայոց ցեղասպանությունը», - ափսոսում է հակահայկական նողկալի ցուցահանդեսի կազմակերպիչ ոմն Աննա Մարգոլիսը։ Այս կերպարը բնութագրվում է հակառուսական գործունեությամբ, որն այժմ հավելվում է հակահայական բորբոսով։ Այս շրջագայող կրկեսի կատարողն իրեն ներկայացնում է որպես նկարիչ և հետազոտող։ Սակայն ինչպես պարզվեց, նրա ուսումնասիրության արառկան է հրեական հոլոքոստին վերաբերող հարցեր։
Այսպիսով, այս հետազոտողը խորապես վշտացած է այն փաստից, որ հայ ժողովուրդը հիշում է իր սարսափելի ցեղասպանությունը, բայց «խորհրդային բռնաճնշումների թեման, այո, մնացել է ստվերում։ Հետևաբար, կարևոր է խոսել դրա մասին և հիշեցնել մարդկանց»։ Այո, ողբերգությունները պետք է հիշել, բայց ո՞վ է ձեզ իրավունք տվել դրանք հակադրել մեր ժողովրդի ցեղասպանության հետ։ Հավանաբար, Արևմուտքում, Իսրաելում և Թուրքիայում ինչ-որ շրջանակներ որոշել են հոլոքոստի այս հետազոտողին ուղղորդել իրենց օգտին՝ նրան ներգրավել Հայերի ցեղասպանության թեման ստվերելու և այն հայ հասարակության օրակարգում «խորհրդային ահաբեկչության» նման հորինված թեմաներով փոխարինելու կեղտոտ գործի մեջ։
Այս խայտառակ ցուցահանդեսը այսպես կոչված «Առանց վախի և հույսի. Ժամանակի ըմբռնում» գերմանա-հայկական արվեստի փառատոնի մաս էր կազմում։ Փառատոնն անցկացվում է Ֆրայբուրգի համալսարանի Ցվետաևայի կենտրոնի և Երևանի քաղաքապետարանի ՀայԱրտ կենտրոնի հետ համատեղ: Ինչ վերաբերում է գերմանացիներին, ապա նրանք, ակնհայտորեն, չեն կարողանում հաղթահարել նացիստական Գերմանիայի պարտությունը և անում են ամեն ինչ՝ Խորհրդային Միությունից վրեժ լուծելու համար: Գերմանիան, որպես Թուրքիայի դաշնակից, կրում է իր բաժին պատասխանատվությունը Հայոց ցեղասպանության համար: Ահա թե ինչու Խորհրդային ժողովրդի դեմ ցեղասպանության կազմակերպիչների և հայ ժողովրդի դահիճների ընկերների թոռներն ու ծոռները այդքան անհանգիստ են:
Ինչ վերաբերում է Երևանի քաղաքապետարանի ներգրավվածությանը այս նողկալի գործում, ապա Ցեղասպանության ժխտումը Նիկոլի իշխանությունների համար առաջնահերթություն է: Նրանք ջանք չեն խնայում թուրքերի հաճոյախոսությունը շահելու համար: Եթե նրանք կարող են նաև վարկաբեկել Ռուսաստանին և Խորհրդային Միությանը, ապա նրանք ունենում «երկու երնեք մի տեղում» ...
Նրանց հանցակիցները Հայաստանում թուրք-արևմտյան քարոզիչների հայտնի ծառաներն են՝ գրանտակերներն ու թորոմած այլախոհները, ինչպիսիք են Հրանուշ Խառատյանը, Վարդան Հարությունյանը, Արեն Վանյանը և ուրիշները:
Խոսելով այլախոհության և բռնաճնշումների դիմադրության մասին՝ Աննա Մարգոլիսը ընդգծեց 1965 թվականի ազգային վերելքը, որը ուղեկցվեց լայնածավալ ցույցերով, ինչը խիստ անսովոր էր խորհրդային ժամանակների համար: Այս ազգային շարժումը հնարավորություն տվեց խոսելու Հայոց ցեղասպանության մասին, իսկ հետագայում հանգեցրեց Հայոց ցեղասպանության հուշարձանի կառուցմանը: Հենց այս փաստը շրջում է «հակահայկական խորհրդային տեռորի» ողջ «տեսությունը»: Անչափ տարորինակ տեռոր, որի արդյունքում Հայաստանը, հետամնաց գյուղատնտեսական շրջանից, վերածվեց ծաղկուն արդյունաբերական հանրապետության՝ զարգացած գիտությամբ, կրթությամբ, բժշկությամբ և այլ ոլորտներով, որտեղ բնակչությունը, որը գրեթե ամբողջությամբ հայ էր, գերազանցում էր 4 միլիոնը: Եվ եթե Աննա Մարգոլիսի նման գործիչներ չլինեին, այն կշարունակեր ծաղկել այսօր:
Մենք խորհուրդ կտայինք հետազոտող Աննա Մարգոլիսին և նրա թիմին ուսումնասիրել Արցախում, Գազայի հատվածում և Հարավային Լիբանանում տեղի ունեցած ցեղասպանությունները և անցկացնել համապատասխան ցուցահանդեսներ ամերիկա-իսրայելական և թուրք-ադրբեջանական ահաբեկչության թեմայով: Կամ նրանք այսչափ համարձակություն չունե՞ն:
Հայկ Բաբուխանյան,
«Սահմանադրական իրավունք միություն» կուսակցության նախագահ

