«Տխրահռչակ» դատավորի ձեռքն, ուղղակի, չպիտի տային «չարաճճի» դպրոցականին. Մհեր Կարագոզյան
ՆերքաղաքականՍուրբ Աննա եկեղեցում մարտի 29-ին Նիկոլ Փաշինյանի մասնակցությամբ տեղի ունեցած միջադեպի հետեւանքով՝ խուլիգանության ու պաշտոնատար անձի օրինական ծառայողական եւ քաղաքական գործունեությանը միջամտելու կասկածանքով ձերբակալվեցին 18-ամյա դպրոցական երկվորյակ եղբայրներ Դավիթ եւ Միքայել Մինասյանները: Եղբայրներից մեկի` Միքայելի նկատմամբ խափանման միջոց ընտրվեց բացակայելու արգելքը եւ 5 մլն դրամ գրավը։ Իսկ Դավիթն ապրիլի 1-ին դատավոր Մնացական Մարտիրոսյանի որոշմամբ՝ 2 ամսով կալանավորվեց։ Դավիթն այդպես էլ չհասավ քրեակատարողական հիմնարկ, առողջական խնդիրներով պայմանավորված՝ նա դեռ հիվանդանոցում է: Այս մասին «Իրավունք»-ը զրուցել է «Հանրային վերահսկողություն» հասարակական կազմակերպության նախագահ, իրավապաշտպան ՄՀԵՐ ԿԱՐԱԳՈԶՅԱՆԻ հետ:
— Նախ բռնությունը որեւէ կերպ մենք չենք արդարացնում: Որեւէ պատճառաբանություն, որեւէ հիմնավորում, որեւէ տրամաբանություն չի կարող ներկայացվել բռնության դեպքում: Երկրորդ՝ չմոռանանք, որ վարչապետն, այնուամենայնիվ, որքան էլ ես անձամբ եւ շատ շատերս համաձայն չենք նրա կարծիքի հետ, ներկայացնում է Հայաստանի Հանրապետությունը։ Եվ երրորդ՝ որքան պաշտպանված է վարչապետի անձը, նույնքան պաշտպանված է Հայաստանի Հանրապետությունը։
Բայց եթե պատանին կամ երիտասարդը, դպրոցականը արել էր ուղղակի մանկական «չարաճճիություն», պահի ազդեցության տակ անհավասարակշիռ վարքագիծ էր դրսեւորել, սա չի նշանակում, որ պետությունը, համակարգը պետք է գործեր պատժիչ տրամաբանությամբ՝ այն էլ այն դատարանում, այն դատավորով, որը հենց վարչապետի կողմից հռչակված էր «տխրահռչակ»: Այո՛, վարչապետն այսպիսի արտահայտություն է արել այդ դատավորի մասին: Ուրեմն՝ այդ «տխրահռչակ» դատավորի ձեռքն, ուղղակի, չպիտի տային «չարաճճի» դպրոցականին։
Կարծում եմ՝ ավելի ճիշտ եւ տեղին կլիներ, որ վարչապետն ուղղակի հայրաբար զրուցեր պատանու կամ երիտասարդի հետ, նրանից անձամբ պարզեր` արդյոք կա այդտեղ կազմակերպվածություն կամ լրջագույն հանցակազմ։ Սա վարչապետին շատ վայել քայլ կլիներ: Կարող էր նա այդ քայլն անել, բայց չի արել: Չէր կարելի այսպես խորտակել երիտասարդի կյանքն ինչ-որ «չարաճճիության» համար։ Ամեն դեպքում, մենք ունենք տեղեկություններ, որ 4 տարեկանից այդ պատանին հատուկ խնամքի անհրաժեշտություն է ունեցել եւ կարող էր մարդաշատ վայրում անհավասարակշիռ վարքագիծ դրսեւորել, ինչը կրկնում եմ՝ մեր կողմից եւս անընդունելի է: Բայց «չարաճճիության» դեպքում գործի դնել պատժիչ մեքենան խստորեն եւ այսքան լայնամասշտաբ հանրային կետպով դնել-վերցնել հարցը, քննարկել մի երեխայի անհավասարակշիռ վարքագիծը, կարծում եմ` տեղին չէ: Իմ հորդորն է, խնդրանքն է նաեւ, որ նման դեպքերում երիտասարդին խրատել է պետք, ցույց տալ կյանքի ճշմարիտ եւ արդար ճանապարհը, ոչ թե խեղել նրա ճակատագիրը:

