Ուզում եմ մի բան հիշեցնել հույն կոմունիստ Մանոլիս Գլեզոսի կյանքից...

Դեռ 17 տարեկան հասակում` 1939 թվականից, նա դարձել է իտալական օկուպացիայի դեմ «Դիմադրության Շարժման» անդամ: Բայց աշխարհին Մանոլիս Գլեզոսը հայտնի է իր մեկ այլ հուժկու սխրանքով: 1941 թվականի մայիսի 31-ի գիշերը, իր ընկեր Ապոստոլոս Սանտասի հետ միասին, նա բարձրացել է Ակրոպոլիս ու պոկել սվաստիկայով դրոշը, որը տեղադրվել էր այնտեղ ապրիլի 27-ին, այսինքն` մոտ մեկ ամիս առաջ, եւ խստագույնս պահպանվում էր նացիստական ռեժիմի կողմից:

 

Սա Հունաստանում նացիստական օկուպանտների դեմ դիմադրության առաջին գործողությունն էր, որն ընդդեմ ֆաշիզմի ոտքի հանեց շատ հույների: Գլեզոսի եւ Սանտասի այդ սխրագործությունը ոգեւորությամբ ընդունվեց ողջ միջազգային հակաֆաշիստական շարժման կողմից: Իսկ Շառլ դը Գոլը հենց ա՛յս սխրանքի համար Գլեզոսին կոչեց «Երկրորդ համաշխարհային պատերազմի առաջին պարտիզան»:

 

Եվս մեկ հիշատակման արժանի փաստ նրա կյանքից... 1951 թվականի սեպտեմբերի 9-ին Մանոլիս Գլեզոսը, ԳՏՆՎԵԼՈՎ ԲԱՆՏՈՒՄ, ԸՆՏՐՎԵՑ ԽՈՐՀՐԴԱՐԱՆԻ ԱՆԴԱՄ Միացյալ դեմոկրատական ձախ կուսակցության (EDA) կողմից: Իհարկե, իշխանությունները` ինչպես եւ ամենուր, օգտվելով իրենց լծակներից, չեղյալ հայտարարեցին նրա մանդատը։

 

Այս առումով տեղին է հիշել Հայաստանն իր յուրօրինակ սյուռերով... Այստեղ սկզբից ժողովուրդը ընտրում է քաղաքապետ, իսկ հետո իշխանությունները նրան ուղարկում են բանտ: Եվ ինձ համար այս պատմության բուն էությունն այն է, որ կոմունիստ Մանոլիս Գլեզոսը, ԳՏՆՎԵԼՈՎ ԲԱՆՏՈՒՄ, ԸՆՏՐՎԵՑ ԽՈՐՀՐԴԱՐԱՆԻ ԱՆԴԱՄ... Ինչպես ասվում էր «17 ակնթարթների» մեջ. «информация к размышлению»...

 

Ի դեպ, արդարության մարտիկ Մանոլիս Գլեզոսը, ինչպես եւ հայ Շահան Նատալին (Հակոբ Տեր-Հակոբյանը), ապրել է վառ եւ երկար կյանք։ Նա մահացել է 2020 թվականի մարտի 30-ին, ապրելով գրեթե 98 տարի...