Դիփ խաբում ին
ՎերլուծությունՏեսնելով, թե ինչ է կատարվում հայաստանյան ներքաղաքական կյանքում՝ նախընտրական դե ֆակտո մեկնարկած քարոզարշավի շրջանակում, Գաբրիել Սունդուկյանի հերոս Պեպոն գլուխը բռնած պիտի կրկներ նորից. «Դիփ խաբում ին ու խաբում»: Ընդ որում՝ խաբում են ժողովրդին երկուստեք ե՛ւ իշխանությունը, ե՛ւ որոշ կարկառուն ընդդիմադիրներ:
Նիկոլ Փաշինյանը հայտնել է, որ առաջիկայում նախատեսում է այցելել Ռուսաստան՝ արձագանքնելով Երեւանի փողոցներում հանդիպած քաղաքացու դիտողությանը, որ Ռուսաստանի հետ պետք չէ փչացնել հարաբերությունները:
«Շուտով գնալու եմ Ռուսաստան։ Մենք կապերը պահում ենք»,- նշել է նա եւ հավելել, որ Ռուսաստանը Հայաստանի համար բարեկամ երկիր է։ Ռազմավարական դաշնակիցը, որ գոնե բարեկամ է մնացել Նիկոլի օրոք գուցե որոշ մարդկանց մխիթարի, բայց հիշենք, թե ինչ էր ասում նույն անձն ընդամենն օրեր առաջ Ազգային ժողովում:
Փաշինյանը խորհրդարանի ամբիոնից, հակադարձելով ընդդիմադիր ուժերին, հայտարարել էր, որ Հայաստանը մի անգամ արդեն ունեցել է երաշխավոր, որը երկիրը տարել է սպանդանոց. «Ուկրաինայի անվտանգության երաշխավորը գիտե՞ք ով է, Ռուսաստանն է… Մենք 2020 թվին ունեցե՞լ ենք, թե՞ չենք ունեցել անվտանգության երաշխավոր, ո՞վ է եղել, Հավաքական անվտանգության պայմանագրի կազմակերպությունը, եւ այդ կազմակերպությունն է մեզ առաջնորդել դեպի սպանդանոց, չեք հավատում Բելառուսի նախագահ Լուկաշենկոյի հայտարարությունը լսեք՝ Բաքվում արած իր պաշտոնական թե պետական այցի ընթացքում: Հիմա մենք քանի որ դուրս ենք եկել դեպի կառափնարան տանող ճանապարհից, մեզ ասում են՝ «էս ո՞ւր եք գնում, մի րոպե»:
Իսկ թե ուր են գնում, պարզվում է՝ ո՛չ ավել, ո՛չ պակաս՝ Մոսկվա… Հիմա ո՞ր Նիկոլ Փաշինյանն է անկեղծ ժողովրդի հետ: Հիշեցնենք, որ խոսքը մի անձի մասին է, ով ընդամենը ժամեր առաջ ուղիղ եթերում իր հնչեցրած հայտարարությանն այսպես է արձագանքում. «Բացառված է, որ ես տենց բան ասած լինեի»: Իսկ արդեն ուշ երեկոյան ֆեյսբուքյան ուղիղ եթերում ներողություն խնդրում այն հայտարարության համար, որը հենց ինքը բացառել էր, թե հնչեցրել է:
Այսինքն՝ ի՞նչ է ստացվում, եթե ընտրություններին ձայներ ստանալու համար եւ Մոսկվայի գլխի տակ փափուկ բարձ դնելու համար պետք է ասել, որ Ռուսաստանը մեր բարեկամն է, Փաշինյանն ասելու է, որ այդպես է: Իսկ եթե վաղը Եվրամիության ականջը պետք է շոյել, էլի առանց երկմտելու ասելու է, որ Ռուսաստանը Հայաստանին տարել է դեպի սպանդանոց: Ուղնուծուծով Արեւմուտքին նվիրված նիկոլականներն ահա այսպես են ժողովրդին գցում թյուրիմացության մեջ:
ՏՂԵ՛ՐՔ, ԷՍ ԵՐԿԻՐ Ա, ԿԱԶԻՆՈ ՉԻ
Եթե կարծում եք, թե իշխանության գալու հավակնող ընդդիմությունն այս առումով ավելի անկեղծ է, ապա չարաչար սխալվում եք: Որտեղի՞ց է եկել գործարար Սամվել Կարապետյանը, ի՞նչ փողեր է ծախսում, բոլորը գիտեն: Ավելին՝ բոլորը վստահ են, որ գոնե նա Ռուսաստանի հետ հարաբերությունները չի վնասի: Բայց ի՞նչ է ասում Սամվել Կարապետյանի քաղաքական ուժը համակարգող եղբորորդին՝ Նարեկ Կարապետյանը:
«Միակ բանը, որի վրա մենք պետք է աշխատենք, ԱՄՆ-ի դերը պարզապես վկայի դերից ավելի շատ խաղաղության երաշխավորի դերի բարձրացնելն է։ Դա խաղաղություն կբերի այս ամբողջ լոգիստիկ շղթային եւ այս խաչմերուկին, որը կդառնա ամենաանվտանգ խաչմերուկը այս անկայուն տարածաշրջանում», - ընդգծում է նա ամերիկացի հայտնի կրիպտո ձեռնարկատեր, գործարար, բլոգեր, IBC Group-ի հիմնադիր Մարիո Նավալին տված հարցազրույցում:
Գուցե գտնվեն մարդիկ, որոնք կասեն, թե սա էլ նախընտրական մանեւր է, բայց՝ չէ: Նարեկ Կարապետյանն իր խոսքի տեր տղա է, անգամ գռազ է գալիս: Այո, սա ասում ենք՝ ամենայն լրջությամբ:
Նարեկ Կարապետյանը գրազ է եկել, որ իրենց քաղաքական ուժը իր ձայնը չի տալու ՀՀ երկրորդ նախագահ Ռոբերտ Քոչարյանին։
«Մեր ուժն իր ձայնը տալու է Սամվել Կարապետյանին որպես Հայաստանի հաջորդ վարչապետի: Ով կասկածի, ասեք Նարեկ Կարապետյանը գրազ է գալիս, ինչ գրազ ուզում են, թող ասեն, ու գրազն էլ դուք կվերցնեք հաղթելուց հետո», - ասել է նա Գավառում քաղաքացիների հետ հանդիպման ժամանակ:
Իսկ, կներեք, նույն Նարեկ Կարապետյանը չէ՞ր, որ ասում էր. «Մեր ժողովուրդը մեզանից միասնություն է ցանկանում։ Միասնությունն է, որ կբերի ուժեղ խաղաղություն։ Միասնությունն է, որ կուժեղացնի մեր երկիրը եւ մեր պառակտված ազգը»: Բա ժողովուրդն էլ միամտաբար կարծում է, թե ընդդիմադիր ուժերը, որոնք բոլորն էլ գիտեն, որ 50+1 ձայն չեն ստանալու առաջիկա ընտրություններին, խորհրդարան մտնելով՝ միավորվելու են ու հեռացնեն իշխանությանը: Խնդիրը մի՞թե Նիկոլ Փաշինյանից եւ իր ռեժիմից ազատվելը չէր, ի՞նչ տարբերություն՝ Սամվել Կարապետյանը կմիանա Ռոբերտ Քոչարյանին, թե հակառակը: Հատկապես, երբ սկզբունքային, ծրագրային տարբերություն էլ առանձնապես չկա:
ՔՈՒԱՆՇՆ ՈՒ ԳՌԱԶԸ ԲԱԿԻՑ ՄՏԱՆ ՔԱՂԱՔԱԿԱՆՈՒԹՅՈՒՆ
Ի դեպ, գռազի թեման շարունակել է Ազգային ժողովի փոխնախագահ, հայ-թուրքական հարաբերությունների կարգավորման հարցով հատուկ բանագնաց Ռուբեն Ռուբինյանը: Վերջինս ֆեյսբուքյան իր էջում տեսանյութ է հրապարակել եւ տեղեկացրել, որ ընդունում է «ռուսաստանցի օլիգարխի զարմիկի՝ Նարեկ Կարապետյանի գրազի առաջարկն ու գրազ գալիս 1 միլիարդ դոլարի վրա»:
Ռուբինյանը շեշտել է, որ եթե նրանք են պարտվում, Նարեկ Կարապետյանն ու նրա ընտանիքը պարտավորվում են 1 միլիարդ դոլար վճարել ՀՀ պետական բյուջե, իսկ իր պարտվելու դեպքում՝ ինքը պատրաստ է սպիտակ թղթի վրա իրեն ուղղված ցանկացած առաջադրանք կատարել, անգամ եթե նշված լինի՝ ինքնասպան լինել: ԱԺ փոխխոսնակը նշել է, որ 12 ժամ է տալիս՝ գրազը հրապարակային հաստատելու համար:
«Այլապես կֆիքսեմ, որ նրանք օդ են, ինչպես իրենց բոլոր ասածները»,- ասել է Ռուբինյանը:
Համաձայնեք, որ հայաստանյան քաղաքական դիսկուրսն իջել է «պլինտուսից» ներքեւ, բակային խոսք ու զրույցն էլ մտել քաղաքականություն:
Ժամանակին ընդդիմադիր պատգամավոր Նիկոլ Փաշինյանը ԱԺ ամբիոնից ելույթ էր ունենում այն վերնագրելով. «Քուանշ, պարոն գլխավոր դատախազ»: Իսկ ի՞նչ է փոխվել այսօր: Ընդդիմադիր գործիչը իր խոսքերին իբրեւ հավաստիացում, գրազ է գալիս: Փոխվել է ընդամենը մեկ բան՝ «պարոն գլխավոր դատախազ»-ը դարձել է «տիկին գլխավոր դատախազ», ուրիշ ոչինչ:
Ամփոփելով՝ այս ամենը ստացվում է, որ այսօր ունենք մի քաղաքական դաշտ, որտեղ հայտարարությունները վաղուց կորցրել են արժեքը, խոստումները՝ կշիռը, իսկ սկզբունքները՝ որեւէ կայուն հենարան: Իշխանությունն ու ընդդիմությունը, փոխանակ մրցեն գաղափարներով ու հստակ ծրագրերով, զբաղված են պահի շահերից բխող դիրքորոշումների արագ վերաձեւմամբ՝ ըստ լսարանի եւ արտաքին ազդակների: Արդյունքում հանրությունն այլեւս չի տարբերում՝ որտեղ է քաղաքական հաշվարկը, որտեղ՝ պարզ մանիպուլյացիան: Եվ մինչ քաղաքական դերակատարները զբաղված են փոխադարձ մեղադրանքներով, գրազներով ու ցուցադրական քայլերով, իրական օրակարգը մնում է լուսանցքում՝ թողնելով ընտրողին անվստահության, հիասթափության եւ անորոշության փակ շրջանակում։
ՀՐԱՆՏ ՍԱՐԱՖՅԱՆ

