Իրանական եվ ուկրաինական պատերազմները մեր տարածաշրջանում «պաուզային վիճակ» են ստեղծում
ՎերլուծությունԻնչպես է իրանական ներկա իրավիճակն ազդում մեր տարածաշրջանի վրա: Այս հարցի հետ կապված` թերեւս շատ բան հուշեց օրերս Էրդողանի արած հայտարարությունը: Այն մասին, որ կան ուժեր, որոնք տարբեր միջոցներով, այդ թվում` պրովոկացիաներով փորձում են Թուրքիային ներքաշել Իրանի դեմ պատերազմի մեջ, սակայն Անկարան ոչ մի դեպքում դրան չի գնա:
Նման փորձեր, իհարկե, եղել են: Եվ ոչ միայն Թուրքիային, այլ նաեւ Ադրբեջանին այդ խաղի մեջ քաշելու համար: Դժվար չէ նաեւ կռահել, որ այդ ծրագրերն ունեն իսրայելյան ծագումնաբանություն. Իսրայելի համար իրավիճակը շտկելու միակ տարբերակ է դարձել ցամաքային հարձակումն Իրանի վրա, որին ունակ միակ ռեալ ուժը տարածաշրջանում թուրքական բանակն է: Էրդողանի համար, միգուցե, այդ օպերացիան կարող էր հրապուրիչ լինել: Սակայն այն գնահատումը, որը տվեց Անկարային մոտ կանգնած թուրքական վերլուծական աղբյուրը, իհարկե, դժվար թե անտեսվի թուրքական իշխանությունների կողմից: Խոսքն այն մասին է, որ եթե Իրանը պարտվի այս պատերազմում, ապա հենց Էրդողանը կլինի հաջորդ «գլոբալ մարդասպանը», իսկ Թուրքիան՝ պաշտոնական «չարիքի առանցքը»: Ըստ աղբյուրի. «Սա հենց այն եզրակացությունն է, որը կարելի է անել Իսրայելի նախկին վարչապետ Նաֆթալի Բեննեթի հայտարարությունից. «Եթե Թուրքիան ձգտում է ստեղծել կոալիցիա Իսրայելի դեմ, ապա Իրանից հետո պետք է հարվածել այդ պետությանը»։ Նա համոզված է, որ Էրդողանի նախաձեռնությունները սպառնալիք են ներկայացնում Իսրայելի անվտանգության համար»:
Իրականում սպառնալիք են, թե` ոչ, հարցի մի կողմն է: Մյուս կողմն այն է, որ Իսրայելը պետք է դառնա տարածաշրջանային բացարձակ հեգեմոն, ու քանի դեռ կա Իրանը, ապա նաեւ Թուրքիան, այդ խնդիրը չի լուծվելու: Սա, ի դեպ, համարվում է քաղաքական աքսիոմայի պես մի բան:
Ինչ վերաբերում է Ադրբեջանին, ապա Ալիեւը, իհարկե, մի պահ չափից դուրս ոգեւորվեց Իրանի դեմ ամերիկացիների մասնակցությամբ Իսրայելի սկսած պատերազմից: Բայց երբ Թեհրանից եկան մի քանի հստակ նախազգուշացումներ, Ալիեւը սկսեց մտածել: Եվ այդ մտորումները, հաշվի առնելով պատերազմի ներկայիս ընթացքը, բնական է, միայն խորանում են:
Նիկոլն էլ իր հերթին, թեեւ որոշակի խաղեր պարբերաբար փորձում է տալ, բայց նորից ստիպված է «պաուզայի ռեժիմի» անցնել. ի՞նչ ավարտ կունենա իրանական պատերազմը, մեղմ ասած, անորոշ է, եւ այս պահին ցանկացած քայլը կարող է ընդհուպ անձնական մակարդակով կործանարար լինել: Առավել եւս, երբ Հայաստանում Իրանի դեսպանատան դեմ կազմակերպված հայտնի պրովոկացիաներից հետո Թեհրանից եկան առավել քան հստակ մեսիջներ:
Մյուս կողմից, հարցը միայն իրանական պատերազմը չէ: Կան միանգամայն հիմնավորված սպասելիքներ, որ իրանական պատերազմը, անկախ դրա ընթացքից, կարող է կտրուկ արագացնել ուկրաինական պատերազմի ընթացքը: Ընդ որում, բանակցային գործընթաց այս պահին չկա, Թրամփը բանակցությունների ձախողման մեղավոր է համարում Զելենսկուն, Մերձավոր Արեւելքը խլում է ԱՄՆ–ի ողջ ռազմական պոտենցիալը եւ Ուկրաինային տալու բան արդեն գրեթե չի մնում եւ այդպես շարունակ: Ու թե այս իրավիճակն ինչ փոփոխություններ կառաջացնի ուկրաինական ռազմաճակատներում, շատ լուրջ հարց է դառնում նաեւ Ալիեւի ու Նիկոլի համար: Այն իմաստով, որ, ինչպես նաեւ պատմական փորձն է հուշում, Ուկրաինայից հետո Մոսկվան սովորաբար նայում է հարավկովկասյան ուղղությամբ:
Ամեն դեպքում, մինչեւ վերջին ժամանակներս ուկրաինական ճակատներում հարաբերական հանդարտություն էր տիրում` պայմանավորված մի քանի գործոններով: Այնտեղ հալոցների ժամանակահատվածն է, երբ ռազմական գործողությունները ծայրահեղ դժվարանում են: Հաջորդը. ռուսների մոտ մասշտաբային վերախմբավորման փուլ է: Նման է նաեւ, որ որոշակի փոփոխություններ են մտցվում ռազմական պլաններում, որը կարող է ազդել նաեւ գործողությունների մասշտաբայնության վրա:
Եվ ահա, վերջին օրերին մի շարք էական ուղղություններում նկատվում է հետաքրքիր ակտիվություն: Սկսած Հյուսիսային Դոնբասից` Սլավյանսկ–Կրամատորսկ անգլոմերացիայի գոտուց, ապա նաեւ Կենտրոնական Դոնբասում եւ Զապորոժիեում: Այս անգամ չդետալավորելով բուն ռազմական առկա եւ հնարավոր զարգացումները, ընդամենը ֆիքսենք, որ կարծես թե սկսվում է ինչ–որ շատ խոշոր գործընթաց, որն իրոք կարող է լրջորեն փոխել ռազմական ողջ պատկերը: Ամեն դեպքում, նման հստակ ազդակներ կան, որոնք, կրկնենք, իրանական իրադարձությունների հետ մեկտեղ, կարող են դառնալ մեր տարածաշրջանի վրա ազդող մեկ խոշոր գործոն:

