Իրանի դեմ իր հարվածներով Դոնալդ Թրամփը թուլացրեց իր դիվանագիտության հեղինակությունը. «Վեդոմոստի»

«Վեդոմոստի»-ն, որտեղ, հիշեցնենք, պարբերաբար հանդես են գալիս ռուսական ամենաբարձր իշխանավորները, այդ թվում` պետական ռազմավարական թեզերով, ամերիկյան դիվանագիտության մասին գրում է հետեւյալը.

«Իրանի դեմ իր հարվածներով Դոնալդ Թրամփը թուլացրեց ոչ միայն իրանական կառավարությունը, այլև իր դիվանագիտության հեղինակությունը: Մասնավորապես՝ այն մարդկանց, ովքեր փորձում էին իրականացնել այդ դիվանագիտությունը` Թրամփի փեսան՝ Ջարեդ Քուշները և հատուկ դեսպանորդ Սթիվեն Ուիտկոֆը։
Մի քանի ամիս շարունակ նրանք ներկայացնում էին Վաշինգտոնի գլխավոր բանակցային զույգը՝ ուղղված ամենահրատապ հարցերին։ Երկուսն էլ միաժամանակ աշխատում էին Գազայի հակամարտության լուծման վրա, միասին այցելում էին Մոսկվա, ուսումնասիրում ուկրաինական հակամարտության լուծման հնարավորությունները և համատեղ փորձում էին համոզել Իրանին` հրաժարվել իր միջուկային ծրագրից։ Եվ թվում էր, թե այս թիմի համար, որը միշտ կենտրոնանում էր «ներքին շրջանակի» վրա, այլ ոչ թե կարիերային դիվանագետների անձնակազմի վրա, որևէ խոչընդոտ չկար, այն վայելում էր հեղինակություն իր գործընկերների աչքում և ուներ իր ղեկավարի անվերապահ վստահությունը։

Սակայն Իրանի դեմ ԱՄՆ-Իսրայել համատեղ գործողության մեկնարկը, նախքան բանակցությունների հրապարակայնորեն հայտարարվելը, կասկածի տակ է դրել Ուիտկոֆի և Քուշների կշիռը Թրամփի արտաքին քաղաքականության թիմում։ Երկու հավասարապես անբարենպաստ սցենարներ են ի հայտ գալիս. կա´մ նրանք գիտեին սպասվող հարվածների մասին և շարունակել են խոսել իրանցիների հետ՝ դիտավորյալ մոլորեցնելով նրանց: Կա´մ չգիտեին, այդ դեպքում Թրամփը չի կիսվում դրանցով որոշումների կայացման ավելի խորքային գործընթացների հետ, գոնե Մերձավոր Արևելքում: Եթե այդպես է, ապա կորչում է ղեկավարի վստահության գործոնը, որն իր հերթին ապահովում էր նրա հեղինակությունը գործընկերների մոտ։

Կա նաև այն տեսությունը, որ ոչ ոք չէր ուզում հարվածներ, այլ իրավիճակը պարզապես այդպես ծավալվեց։ Սակայն Իրանի հետ բանակցությունների ընդհանուր համատեքստը, ամերիկացիների կողմից առաջադրված պայմանները և հարձակման պահին տարածաշրջանում կուտակված ամերիկյան ուժերի մասշտաբը վկայում են, որ հարվածները նախապես որոշված ​​էին։

Եթե իրավիճակին նայենք այս տեսանկյունից, ապա ոչ ոք այնքան չի վնասել Քուշների և Ուիտկոֆի դիվանագետների կերպարին, որքան ինքը՝ Թրամփը։

Վերը նշվածից զատ, իրանական օրինակը ցույց է տալիս ամերիկյան որոշումների կայացման գործընթացի բարդությունը, որը պայմանավորված է մասնակիցների թվով։ Անկախ նրանից, թե որքան վստահելի է խորհրդականը, նա չի կարողանա համոզել առաջնորդին, եթե նրան դիմադրեն թիմի մյուս անդամները, և գուցե նույնիսկ առաջնորդն ինքն այլ մոտեցում ունի։
Ինչո՞ւ է սա կարևոր Ռուսաստանի համար։ Որովհետև նույն մարդիկ, ովքեր չկարողացան կամ չցանկացան կանգնեցնել Թրամփին Իրանի հետ բանակցությունները կրճատելուց, խոսում են նաեւ Մոսկվայի հետ։ Չարժե ամբողջական համեմատություն անցկացնել. Ռուսաստանը Իրան չէ, և ԱՄՆ-ն հասկանում է հնարավոր ռիսկերը։ Սակայն Վաշինգտոնի արտաքին քաղաքականության բոլոր գործողություններում կա մեկ հաստատուն բան. նրա ներկայացուցիչներից ոչ մեկը՝ սկսած նախագահից մինչև շարքային պաշտոնյաներ, չի տեսնում որևէ երաշխիք տրամադրելու կամ հավասար հիմունքներով խոսելու անհրաժեշտությունը։ Թրամփի վարչակազմը հավատարիմ է այս մոտեցմանը։ Եվ, կարծես, այն բացառություններ անելու մտադրություն չունի»։

Դժվար չէ հասկանալ, որ ներկայացված թեզերի հետ, այսպես ասենք, համակարծիք են նաեւ Կրեմլում: Այսինքն, նման հրապարակումը կարելի է ընկալել որպես Վաշինգտոնին հղված պարզ մեսիջ` բանակցային այն թիմը, որին Թրամփն ուղարկում է Պուտինի մոտ, այլեւս չունի նախկին վստահությունը: Արդյունքում. Թրամփը կա´մ պետք է աշխատի հիմնավորել, որ իր բանագնացները իրականում են ներկայացնում իր իսկ մոտեցումները ՌԴ-ի հետ հարաբերություններում, այլ ոչ թե գործում է իրանական տարբերակի պես մի բան: Կա´մ Մոսկվան պարզապես կարող է դադարեցնել շփումները Ուիտկոֆի ու Քուշների հետ` նրանց համարելով ոչ համապատասխան կշիռ ունեցող ինչ-որ ամերիկյան չինովնիկներ:

Այս թեմայով Դոնալդ Թրամփը Սի Ցզինպինին դիմավորեց ինքնաթիռի մոտ (Տեսանյութ) Թրամփը ցանկանում է կրկին հանդիպել Պուտինի հետ Իրանի միջուկային զենք ստեղծելու վերջին զգուշացումը հղեց Երբ կարող է տեղի ունենալ ԱՄՆ-ի հաջորդ խոշոր հարձակումը Իրանի վրա Թրամփը վերջին րոպեին չեղարկեց հուսիթների վրա հարձակումը. The New York Times