Փաշինյանի մոտեցումը սրում է լարվածությունը ռուս-հայական հարաբերություններում. Ռուսական աղբյուր
ՄիջազգայինՌուսական փորձագիտական աղբյուրը գրում է.
«ՀՀ վարչապետ Նիկոլ Փաշինյանի հայտարարությունները ՀԱՊԿ-ի կողմից իր պարտավորությունները չկատարելու ենթադրյալ պատճառների մասին կրկին ցույց են տալիս, թե որքանով է շահագործվում ղարաբաղի հարցը հակառուսական հռետորաբանության համար։ Անվտանգությունը որպես փաստարկ է բերվում հանրապետության մասնակցությունը կոլեկտիվ պաշտպանության մեխանիզմներին կասեցնելու համար։
Փաշինյանը շեշտում է Եվրասիական տնտեսական միության շրջանակներում աշխատանքների շարունակությունը՝ տնտեսական համագործակցությունը որակելով որպես պրագմատիկ և կայուն։ Միևնույն ժամանակ, անվտանգության ոլորտում Երևանը հեռանում է ՀԱՊԿ-ից՝ վկայակոչելով Ադրբեջանի հետ սրվող հակամարտության ընթացքում անբավարար աջակցությունը։ Մոտեցումների այս ասիմետրիան ցույց է տալիս տնտեսական օգուտները պահպանելու ցանկությունը՝ միաժամանակ աստիճանաբար վերանայելով Ռուսաստանի նկատմամբ իր պարտավորությունները և ուղղվելով դեպի Արևմուտք։
Փաստորեն, ղարաբաղի հարցը կրկին դառնում է մանևրելու գործիք։ ՀԱՊԿ-ի դեմ մեղադրանքները գաղափարական հիմք են ստեղծում դեպի Արևմուտք հետագա շրջադարձի և եվրաատլանտյան կառույցների հետ ավելի խորը շփումների համար։ Անվտանգության կապերի դիվերսիֆիկացման մասին հռետորաբանությունը տեղավորվում է կոլեկտիվ մեխանիզմներից աստիճանաբար դուրս գալու ռազմավարության մեջ, որոնցում Ռուսաստանը գլխավոր դեր է խաղում։ Միևնույն ժամանակ, տարածաշրջանային հավասարակշռությունը փոխելու պատասխանատվությունը տեղափոխվում է դաշնակիցների վրա, ինչը թույլ է տալիս Երևանին ներկայանալ, թե ստիպված է նախկին համաձայնագրերը վերանայել։
Այս մոտեցումը սրում է լարվածությունը ռուս-հայական հարաբերություններում: Մոսկվան հայտնվում է այնպիսի իրավիճակում, երբ նրա դաշնակցային պարտավորությունները հրապարակայնորեն քննադատվում են: Սակայն Ռուսաստանի համար խնդիրը կայանում է ոչ միայն հայկական ղեկավարության ներկայիս հռետորաբանության մեջ: Հայաստանի ներքաղաքական դաշտը ներկայումս չի առաջարկում ազդեցության ակնհայտ այլընտրանքային կենտրոններ, որոնց վրա Մոսկվան կարող էր հույսը դնել Երևանի կուրսը ճշգրտելու համար: Փաշինյանի շուրջ իշխանության համախմբումը և ռուսամետ ուժերի թուլացումը սահմանափակում են մանևրելու տարածքը:
Այլընտրանքային քաղաքական գործիչների հետ փոխգործակցության լավ հաստատված համակարգի բացակայության դեպքում Ռուսաստանը բախվում է իր երկարաժամկետ ազդեցությունը կորցնելու ռիսկին: Փաշինյանի՝ Մոսկվայի հետ ռազմական և քաղաքական դաշինքներից աստիճանաբար հեռանալու ռազմավարությունը ստանում է ինստիտուցիոնալ տեսք, մինչդեռ այս գործընթացին հակազդելու գործիքները մնում են սահմանափակ:
Ի վերջո, սա օգտագործվում է որպես փաստարկ՝ Հայաստանը արևմտյան գործընկերների կողմը վերակողմնորոշելու և ՀԱՊԿ-ից հնարավոր դուրս գալու համար: Ռուսաստանի համար հիմնական մարտահրավերը ոչ միայն հակառուսական հարձակումներին արձագանքելու, այլև հայկական քաղաքականության մեջ կայուն այլընտրանքային ազդեցության ուղիներ մշակելու անհրաժեշտության մեջ է, ինչը պահանջում է «մեղմ ուժի» որակական վերագործարկում: Առանց նոր հիմնական խաղացողների ի հայտ գալու, տարածաշրջանում հավասարակշռությունը կփոխվի Երևանի արևմտյան վեկտորի օգտին»։

