Դեռ ինչքա՞ն պիտի, ազգ իմ, հանդուրժես, ինչի՞ն եք սպասում, հա՛յ տղամարդիկ. Ալլա Հակոբյան
ՆերքաղաքականԴիվան+ա+գետ են դարձել ազգովի`
Դիվանին նստած, դիվանին պառկած
«Գիտունիկների» ահռելի մի զորք`
Տեղից չշարժվող, տեղում վեր ընկած`
Ոչ մի բան չանող, օգուտ չբերող
Մի ամորֆ-անդեմ ու անձեւ մասսա`
Зато մեծամիտ, գոռոզ, սնապարծ,
Գիտունիկների ահռելի զանգված...
Ուժայիններն էլ` հլու-հնազանդ`
Թուրքի հպատակ կամովի դարձած`
«Մայր» ու «Հայրենիք» բառերը Հայոց
Ուղեղից հանած... Վրեժը մոռացած,
Դարձել են վաղուց անձնական զորքը
Ճահճից դուրս էկած նիկոլ օղլիի`
Քիրվայություն են թուրքի հետ անում,
Նույնիսկ «եղբայր» են նրան անվանում...
Լավ, ո՞նց չեք առնում տիղմով տոգորված
Պադոշ նիկոլի զազրելի հոտը...
Գարշահոտության քայլող ուսապարկ`
Մի մեշոկ պապի` ստոր, դաժան ու նենգ,
Մեշոկում բերած ողբ, արցունք ու ցավ...
Հանձնեց հողերը... Թուրքին է տալիս,
Ատոմակայան, հոսանք, երկաթգիծ
Ու դու, ուժային, հարցեր չե՞ս տալիս!!!
Ռուսո, Մոնտեսկիո, Վոլտեր կամ էլ Կանտ,
Ո՞վ են որ դրանք քպ-ի համար...
«Թող ինչքան ուզեն դագաղում ֆռռան...
Зато մենք անդարդ` դագաղով էկած,
Թքում ենք դրանց գիտության վրա...
Հասել ենք արդեն մենք Մայր Տաճարին,
Աչքներս վաղուց Գանձարանին ա...
Կուզենք կբռնենք Կաթողիկոսին...»:
Անօրենների քպ ոհմակին
Դեռ ինչքա՞ն պիտի ԱԶԳ իմ, հանդուրժես...
Ինչի՞ն եք սպասում, հայ տղամարդիկ,
Որ ձեզ գլխատեն, թե՞ արդեն հանգիստ
Համկերպվել եք, որ ձեզ թլպատեն,
«Հայաստան» բառը նույնիսկ արգելեն,
Գիժ սուլթան Աբդուլ Համիդի նման...
Պետականություն այնժամ մենք չունեինք...
Հենց դա՛ է ուզում, ճահճից դուրս էկած
Էս դեւի ճիճուն` թուրքի подстилка-ն,
Որ ո՛չ հայ լինի, ո՛չ էլ Հայաստան,
Առավել եւս Սուրբ Էջմիածին...
Բանակը քանդեց` դարպասը բացեց,
Ու մեծ թուրանի ճամփեքը գծեց...
Ռեխը միշտ բացած... Ինքնագոհ կանգնած...
Միամիտ հայն էլ դիվանին պառկած...
ԱԼԼԱ ՀԱԿՈԲՅԱՆ

