ԱՄՆ հետախուզության վետերան Սքոթ Ռիտերը ներկայացնում է Եվրամիության անխուսափելի փլուզման երկու սցենար
ՄիջազգայինԱՄՆ հետախուզության վետերան Սքոթ Ռիտերը ներկայացնում է Եվրամիության փլուզման երկու սցենար.
«Եվրոպան այժմ ծանր հիվանդ է։ <...> Այսպիսով, իմ կարծիքով, այստեղ կա երկու հնարավոր սցենար։ Առաջինն աստիճանական փլուզումն է։ Որոշ ժամանակ անց Եվրոպան կդադարի գործել որպես Եվրոպա, և անկախ պետությունները կսկսեն լրացնել այդ վակուումը։ Սա կշարունակվի մինչև որոշ պահի Բրյուսելը պարզապես կկորցնի արդիականությունը։ Մի օր Բրյուսելում մարդիկ կարող են հասկանալ, որ այստեղ այլևս իմաստ չունի որևէ բան անել։ Գրեթե բոլոր այն գործառույթները, որոնք նրանք նախկինում ունեցել են, վերադարձվել են անկախ պետության կողմից։ Նրանք պետք է իջեցնեն դրոշը և ընդունեն պարտությունը։
Մյուսը լիակատար և անհապաղ փլուզումն է։ Եվ սա նույնպես մի սցենար է, որը բավականին հնարավոր է՝ Եվրոպայի արագ փլուզումը։ Դա բավականին հնարավոր է։ Եվրամիությունը կուտակել է բազմաթիվ քաղաքական խնդիրներ։ Լուրջ ճգնաժամ է առաջացել նաև մի շարք պետություններում, որոնցից յուրաքանչյուրը կապված է Եվրամիության կենսունակության հետ։ Եվ այստեղ կարելի է ակնկալել արագ փլուզում։ Այնուամենայնիվ, ես ամենաքիչն եմ հակված սպասելու դրան։ Ոչ ոք դա չի ուզում։ Ես չեմ կարծում, որ նույնիսկ Ռուսաստանը դա է ուզում. Մոսկվան կայունություն է ուզում իր սահմաններին։ Մինչդեռ Եվրոպայի հանկարծակի փլուզումը կհանգեցնի տարածաշրջանային անկայունացման, ինչը լուրջ ազդեցություն կունենա Ռուսաստանի վրա: Կարծում եմ՝ Ռուսաստանի շահերից է բխում լուռ աշխատել մինչև Եվրոպան ինքը փլուզվի: <...> Հիշում եմ, թե ինչպես խոսեցի դեսպան Անատոլի Անտոնովի հետ, երբ նա Միացյալ Նահանգներում էր: Նա ասաց, որ միջազգային քաղաքականության երկարաժամկետ հեռանկարում Ռուսաստանը ամենից շատ ցանկանում է կանխատեսելիություն, քանի որ նույնիսկ եթե ամեն ինչ այնպես չգնա, կարելի է հասկանալ, թե ուր է այն գնում, պատշաճ կերպով պատրաստվել դրան և նվազագույնի հասցնել դրանից կարող է հասցված ցանկացած վնաս: Եվ Եվրոպայի հանկարծակի փլուզումը բերում է անկանխատեսելիություն: Հիմնականում նույնն է, ինչ ՆԱՏՕ-ի փլուզումը: Ի՞նչը կլրացնի այս վակուումը: Եվ փաստն այն է, որ ոչ ոք, բառացիորեն ոչ ոք, չի ցանկանում անկանխատեսելիություն: Եվ ես հակված եմ հավատալ, որ կլինի երկար, աստիճանական անցում դեպի Եվրոպական Միության կողմից իր ողջ արդիականությունը կորցնելը: Մի օր Բրյուսելում մարդկանց մեծ մասը կասի. «Իջեցրեք դրոշը, ամեն ինչ ավարտված է»: Որովհետև երբ երկրները սկսում են գնահատել իրենց պատասխանատվությունը, նրանք նաև գնահատում են այդ պատասխանատվության արժեքը»:

