Իրանում պատերազմի կամ խաղաղության հարցն այդպես էլ չի լուծվում
ՎերլուծությունԱյսպիսով, շարունակում է համառորեն հիմնավորվել այն, որ մեր տարածաշրջանի ապագան մնում է կախված երկու խոշոր հակամարտություններից` ուկրաինական եւ իրանական: Նաեւ շատ ավելի մեծ չափով է զգացվում նրա շունչը, որ Թրամփն առավելագույն արագությամբ է փորձում հասնել դրանց հանգուցալուծման: Ուրեմն, ի՞նչ տեսքով...
Զելենսկին վերջերս խոստովանել էր, որ ԱՄՆ–ն փորձում է մինչեւ ամենաուշը մայիսին հասնել ուկրաինական խնդրի հանգուցալուծմանը` լիովին իրավական տեսքով, ինչը, հիշեցնենք, Մոսկվայի հիմնական պահանջներից է: Այս ֆոնին, իհարկե, միանգամայն տրամաբանական տեսք ուներ ռոտշիլդական Financial Times-ի ահազանգը, թե` փետրվարի 24-ին Զելենսկին կհայտարարի նախագահական ընտրությունների եւ հանրաքվեի մասին, որոնք պետք է կայանան մինչեւ մայիսի 15-ը: Հակառակ դեպքում Ուկրաինան կարող է կորցնել Միացյալ Նահանգների կողմից տրված անվտանգության երաշխիքները: Կիեւից շտապեցին դա հերքել, որքան էլ որ դա հակասում էր հենց Զելենսկու խոսքին` պատերազմը մինչեւ ամառ ավարտելու ամերիկյան պահանջի մասին: Սակայն մի շարք այլ աղբյուրներ եւս հայտնում են, որ նման հստակ պահանջ Կիեւին ներկայացված է: Ավելին, այդ մասին են խոսում նաեւ ուկրաինական միանգամայն տեղեկացված աղբյուրները` շեշտադրմամբ, թե ուկրաինական իշխանությունները, տեսնելով, որ ներկա պահին Զելենսկին նոր ընտրություններում վերարտադրվելու շանս գործնականում չունի, պարզապես դեռ փորձում են չհանրայնացնել ընտրությունների թեման, նաեւ հուսալով, որ ինչ–որ բան այս ընթացքում դեռ կարող է փոխվել:
Ամեն դեպքում, դեռ պետք է կայանա Աբու Դաբիի ձեւաչափով եւս մեկ եռակողմ բանակցային ռաունդ (այս անգամ հնարավոր է` ԱՄՆ–ում), որի արդյունքում միայն վերջնական կդառնա, թե որքանով է Թրամփը վճռական տրամադրված Ուկրաինայում ընտրությունների, այն է` խաղաղության ներկայիս գործընթացը վերջին հասցնելու հարցում: Ավելի ճիշտ, այս պահին Թրամփն ակնհայտորեն ամեն կերպ փորձում է դրան հասնել: Այդ մասին ակնարկ էր նաեւ ԱՄՆ ֆինանսների նախարար Սքոթ Բեսենթի հայտարարությունը, թե ԱՄՆ-ն պատրաստվում է վերացնել Ռուսաստանի դեմ նավթային պատժամիջոցները խաղաղության հասնելուն պես: Այսինքն, որ Վաշինգտոնում այնքան վստահ են, որ արդեն ծրագրեր են մշակում, թե ինչ են անելու խաղաղության պայմանագիրը կնքելուն պես:
Բայց կա նաեւ իրանական գործընթացը, որը, թերեւս, կարող է իրավիճակ փոխել նաեւ ուկրաինական ուղղությամբ, եթե այն գլոբալ առումով ազդի նաեւ ռուս–ամերիկյան մեծ թեմայի վրա:
Այսպիսով, առաջնային է դառնում Իրանի շուրջ ընթացող զարգացումները, որտեղ շարունակում են մեկը մյուսի հետեւից ինչպես խաղաղության, այնպես էլ պատերազմի տանող նյուանսներ ի հայտ գալ: Սպասվում էր, որ այդ հարցում որոշակիություն կարող են մտցնել նախօրեին կայացած Թրամփի եւ Նեթանյահուի բանակցությունները: Սակայն գոնե հրապարակային դաշտում դեռ ռեալություն տեսանելի չէ: Իհարկե, միգուցե արդեն որոշակի լուծումների շուրջ կան պայմանավորվածություններ, պարզապես այդ հանդիպումն այն կարգի «փակ» էր, որ գոնե երեկվա դրությամբ անգամ ենթադրությունների մակարդակով դեռ քիչ բան էր խոսվում:
Չնայած, որոշակի նյուանսներ, այնուամենայնիվ, կան: Սկսած նրանից, որ ի տարբերություն նախորդ այցերի, այս անգամ Նեթանյահուն Սպիտակ տուն մտավ ոչ պաշտոնապես՝ հետեւի դռնով եւ ուղիղ ուղղվեց դեպի Օվալաձեւ աշխատասենյակ, ընդ որում, Թրամփը դուրս չեկավ Նեթանյահուին անձամբ դիմավորելու: Դա կարող էր գնահատվել` որպես գաղտնիության նշան: Սակայն բուն հանդիպման փաստը գաղտնիք չէր, եւ անիմաստ կդառնար հանուն գաղտնիության Նեթանյահուին հետնամուտքից ընդունելը: Դա ավելի նման էր դժկամության, անգամ` դժգոհության ցուցադրության, կարծում են մի շարք աղբյուրներ: Նկատի առնելով, որ հանդիպումից առաջ Նեթանյահուն սպառնալիքներ հնչեցրեց, որ կարող է նաեւ ինքնուրույն հարձակվել Իրանի վրա, եթե Թրամփը չի ուզում: Նաեւ, որ ԱՄՆ–ն պետք է բացի ուրանի հարստացումից, Իրանից պահանջի նաեւ հրթիռային ծրագրի եւ պրոքսի ուժերի օգնության ծրագրերի լիակատար կասեցում: Մի բան, որին Թեհրանը կտրուկ դեմ է եւ կարծիքը, թերեւս, անգամ պատերազմի դեպքում չի փոխի: Այսինքն, Նեթանյահուն իր այդ պահանջներով ցույց տվեց, որ միակ տարբերակ է համարում պատերազմը, եւ անկախ այն բանից, որ Թրամփն ակնհայտորեն չի ուզում դրան գնալ` քաջ գիտակցելով նաեւ իր համար բացասական լուրջ հետեւանքները: Ու երբ նման իրավիճակում Նեթանյահուին Սպիտակ տան հետնամուտքից են ներս թողնում, դա շատ նման է ազդակի` տեղդ գիտակցիր:
Մյուս կողմից, այս ֆոնին ԱՄՆ–ն սկսեց խոսել տարածաշրջան նոր ավիակրային խումբ տեղափոխելու ծրագրերի մասին: Իր հերթին, Թրամփը սկսեց հայտարարությունների հեղեղը` «Կամ մենք կկնքենք համաձայնագիր, կամ ստիպված կլինենք անել շատ դժվար բան՝ ինչպես նախորդ անգամ», «Մենք այնտեղ ունենք նավատորմ, եւ գուցե եւս մեկը ճանապարհին է», եւ այդպես շարունակ: Պատասխան հայտարարություններ եղան Իրանից` կարող են քննարկել բացառապես ուրանի հարստացման սահմանափակման հարցը, ոչ մի հրթիռային ծրագրի թեմա չի լինելու, իսկ ԱՄՆ–ն, եթե նոր ավիակրային խումբ է բերելու, ապա դա կհամարեն պատերազմական ակտ:
Իսկ ահա փորձագետների մոտ շատ պարզ հարցեր են. եթե մինչ այս Թրամփը խոսում էր, թե այնքան ուժ ունի, որ եթե մատը շարժի, Իրանը կոչնչանա, ապա ինչո՞ւ է նոր ավիակիր բերում: Կամ, այդ ի՞նչ պետք է անեն երկու ավիակրով, որ մեկը չէր կարողանում անել: Հարվածների քանակի եւ ինտենսիվության վրա դա չի ազդի, Իրանն էլ կունենա մեկի փոխարեն երկու ավիակրի դեմ հարձակման հնարավորություն, այսինքն` գոնե մեկին խորտակելու ավելի ռեալ շանս: Կարճ ասած, որ սա հերթական սպառնալիքի միջոցն է` Իրանին բանակցությունների մղելու համար, եւ չի տալիս հարցի պատասխանը` Թրամփը պատերազմ սկսելո՞ւ է, թե` ոչ:
Ամեն դեպքում, բանակցային գործընթացը, ինչպես ենթադրելի էր, ամենեւին էլ դեռ կանգ առած չէ: Իսկ դա մեկ բան է նշանակում` Թրամփը շարունակում է համառորեն խուսափել պատերազմից, որը, ի դեպ, շատ մեծ հավանականությամբ նրան կարող է հասցնել իմպիչմենտի:

