Ինչո՞ւ համկարծ Թրամփը որոշեց Աֆղանստանից ավիաբազա պահանջել
ՄիջազգայինՕրերս Թրամփը հերթական «տարօրինակ» պահանջով հանդես եկավ: Այս անգամ պանահաջն ուղղված է Աֆղանստանին` թալիբներին: Թրամփն ուզում է, որ ԱՄՆ-ին հանձնեն Բագրամի ավիաբազան (Քարտեզ 1):
Այդ «տարօրինակ» պահանջի տակ ԱՄՆ նախագահը դրեց երկու բացատրությունը, որոնք առնվազն տարակուսելի են: Առաջինը, որ այդ բազան կառուցել է ԱՄՆ-ն: Ու դրա պատասխանը շատ պարզ է` չկառուցեիք, ձեզ ո՞վ է խնդրել:
Երկրորդն ավելի լուրջ է, բայց էլի խոցելի: Այն է` ավիաբազան գտնվում է «այն վայրի մոտ, որտեղ Չինաստանը արտադրում է իր միջուկային զենքը»: Խոսքը, թերես, չինական Լոբնոր միջուկային փորձարկման կենտրոնի մասին է։ Բայց եթե Թրամփն իրոք մտածում է չինական միջուկային համակարգին նման կոպտությամբ սպառնալ, ապա դա Երրորդ աշխարհամարտի ամենակարճ ուղին է: Բացի այդ, ինչո՞ւ հանկարծ այսպես միանգամից նա որոշեց սպառնալ չինական կոնտրոնին` պահանջելով աֆղանական ռազմաբազան: Առավել եւս, որ Լոբնորը Բագրամից հետու է մոտ 2000 կմ (Քարտեզ 2), եւ ասել, թե հնարավոր է այդ ավիաբազայից լուրջ սպառնալիք ներկայացնել չինացիների համար, սխալ է: Չինացիներն ունեն բավարար ՀՕՊ պաշտպանություն` 2000 կմ թռչող ցանկացած ինքնաթիռ չեզքացնելու համար:
Այսպիսով, Թրամփին ինչո՞ւ այսքան անսպասելի պետք եկավ Բանգորի ավիաբազան: Ու այստեղ երկու հանգամանք հաշվի առնենք: Բանգորն իրոք շատ լուրջ ավիաբազա է, ընդունակ ամենածանրակշիռ ինքնաթիռների թռիչք-վայրէջքի համար: Երկրորդը, Բանգորի մարտական թռիչքային հեռավորության վրա է ինչպես Իրանը, այնպես էլ` Պակիստանը:
Եթե Թրամփի նպատակը լիներ Բանգորը վերցնելով, Իրանին սպառնալը, ապա նա շատ ավելի շուրջ պետք է նման պահանջ ներկայացներ Աֆղանստանին: Չնայած, եթե Իրանի գլխին կարողանա նման մահակ կախել, պարող էինչ-որ պահի պետք գալ: Ամեն դեպքում, իրանական ուղղությունը, ըստ ամենյնի, Թրամփի հաշվարկներում կա, բայց առաջնայինը չէ:
Գանք այս կողմից. ինչո՞ւ հենց այս պահին Թրամփը նման թեմա բերեց օրակարգ, ի՞նչ է այս ընթացքում փոխվել, որը կարող էր Բանգորի հարցը բերել Վաշինգտոնի գործնական հաշվարկների դաշտ: Մեկ առանցքային փոփոխություն, որն այս օրերին եղել է եւ կարող կապվել այդ բազային հետ, վերաբերում է Պակիստանին:
Այսպես, Թրամփի հայտարարությունից հաշված օրեր առաջ պաշտոնապես ազդարարվեց Սաուդյան Արաբիայի եւ Պակիստանի միջեւ ստորագրված ռազմական փոխօգնության պայմանագրի մասին: Ընդհուպ, պատերազմի ժամանակ պարտադիր փոխօգնություն ենթադրող այդ պայմանագիը վերաբերում է ռազմական բոլոր միջոցներին եւ հնարավորություններին, այդ թվում՝ միջուկայի զենքին, որին տիրապետում է Պակիստանը: Այլ կերպ ասած, դրա հաշվի Սաուդյան Արաբիան դառնում էՄերձավոր Արեւելքի երկրորդ երկիրը, որը տեղավորվում է միջուկային հովանոցի տակ: Եվ դատելով հաջորդած զարգացումներից, մի շարք այլ արաբական երկրներ եւս կարող են գնալ այդ ճանապարհով: Եվ այն, որ այս պահին լրջորեն խոսում են, այսպես ասած, «Մերփավոր Արեւելքի ՆԱՏՕ» ստեղծելու մասին, Թել Ավիվի համար լուրջ ազդակ է:
Այսպիսով, Իսրայելի կողմից Կատարի վրա հարձակումից հետո սաուդցիները ցանկանում էին վստահ լինել, որ եթե Իսրայելը մինչև վերջ գնա և Մերձավոր Արևելքում միջուկային զենք օգտագործի, Պակիստանը կարող է երաշխավորել, որ Իսրայելը անպատիժ չի մնա և կոշտ պատասխան կստանա Իսլամաբադի միջուկային զինանոցից։ Եվ դա, իհարկե, Թել Ավիվի համար դառնում էական կաշկանդող գործոն` «Մեծ Իսրայել» ստեղծելու ճանապարհին: Ու երբ անմիջապես էլ Թրափը պահանջում է Պակիստանի սահմանից 200 կմ-ի վրա գտնվող ավիաբազան, ապա գործնականում միանշանակ է դառնում` դա պետք է Իսլամաբադի գլխին սուր կախելու համար, թե այդ ով եղար, որ միջամտում ես Մերձավոր Արեւելքի ուժային բալանսին` այն թեքելով Իսրայելի դեմ:
Միայն թե Աֆղանստանը, իհարկե, սերտ կապերի մեջ է ուժային այն կենտրոնի հետ, որի ստվերային հովանու ներքո էլ կնքվեց սաուդների եւ պակիստանցիների մեջ հիշատակված պայմանագիրը: Արդյունքում, թալիբները Թրամփին պատասխանեցին` մոռացիր այդ մասին: Նաեւ, որ եթե ամերիկացիները որոշեն ուժով վերցնել բազան, «Աֆղանստանը պատրաստ է պայքարել նրանց դեմ ևս 20 տարի»։
Ու հիմա որոշողը Թրամփն է. կա´մ պետք է հաշտվի Մերձավոր Արեւելքում ստեղծված նոր ռազմական բալանսի հետ կա´մ Աֆղանստանի հետ նոր պատերազմ սկսի` նորից ԱՄՆ-ին տանելով «աֆղանական թակարդ», որից Բայդենը հազիվ փախավ: Երկուսն էլ նրա համար վատթարագույն տարբերակներ են:

