Ի՞նչ պետք է սպասել Թրամփից. Դուգին
ՄիջազգայինՌուս փիլիսոփա Դուգինը գնահատել է, թե Թրամփի նախագահական ժամկետի մեկնարկից արդեն բավականաչափ ժամանակ անց, ի՞նչ սպասելիքներ են առաջացել: Այն է` Թրամփի նախընտրական գաղափարախոսությունը, որի հիման վրա նա եկավ իշխանության, գործնականում ի՞նչ ընթացքի մեջ են եւ ի՞նչ տրանսֆորմացիաների են ենթարկվել:
«Ես շատ ուշադիր հետևել եմ Թրամփի զարգացմանը, նրա գաղափարախոսության՝ թրամփիզմի ձևավորմանը, հավանաբար այնպես, ինչպես չեմ հետևել որևէ այլ երկրի ներկայիս քաղաքականությանը։ Թրամփի երկրորդ ընտրության ամբողջ պատմությունն իսկապես լիարժեք հեղափոխություն էր ներկայացնում, քանի որ այն թեզերը, որոնք Թրամփը հնչեցրեց և որոնք նրա կողմնակիցները առաջ մղեցին ու զարգացրին՝ աջակցություն գտնելով ամերիկյան բնակչության շրջանում, տեսակետների շատ միանշանակ համակարգ էին։ Սա իրական գաղափարախոսություն է, և ոչ թե պարզապես կարգախոսներ։
Այս ծրագրի տարբեր հայտարարությունները, առանձին դրույթները համատեղելով՝ ես եզրակացության եկա թրամփիզմի բավականին լուրջ գաղափարախոսական միջուկի մասին։ Թրամփը ստանձնեց աշխարհի բոլորովին այլընտրանքային տեսլական՝ գլոբալիստների և լիբերալների նկատմամբ։ Այն ոչ լիբերալ և ոչ գլոբալիստական էր, կողմնորոշված դեպի ուժեղ քաղաքակրթական պետություն՝ ամերիկյան պետություն-քաղաքակրթություն՝ բոլոր տնտեսական հաշվարկներով, արտաքին քաղաքականության ասպեկտներով։ Եվ նույնիսկ Ռուսաստանում արգելված ԼԳԲՏ շարժման դեմ ուղղված ներքին գաղափարախոսությամբ և «արթնացած» մշակույթի այլ ասպեկտներով։
Այս ամենը հնչեց Թրամփի նախագահության առաջին օրերին, և հենց այս գաղափարախոսական բաղադրիչի պատճառով էր, որ տպավորություն ստեղծվեց, որ սա ինչ-որ սառցահատ էր, որը քանդում էր սառեցված գլոբալիստական-լիբերալ բռնապետության սառույցը։ Եվ Թրամփը դա արեց հենց կենտրոնից՝ գլխավոր «վիրահատարանից», որտեղ այդ ամենը տեղի ունեցավ։ Իհարկե, սա բավականին ուժեղ տպավորություն թողեց, հատկապես, երբ ես հետևում էի դրան իրական ժամանակում, քանի որ որոշակի գրառումներում, զրույցներում, հարցազրույցներում և հեռարձակումներում այս ամենը ընկալվում էր։ Թրամփը հաղթեց հենց այս ալիքի վրա և սկսեց գործել այս ծրագրի համաձայն։
Սակայն որոշ ժամանակ անց Թրամփը սկսեց նահանջել դրանից։ Նա սկսեց կորցնել մարդկանց իր թիմից։ Նա սկսեց մերձենալ նեոկոնսերվատորների հետ, ինչպես առաջին ժամկետում։ Նա չդատապարտեց Նեթանյահուի ցեղասպանությունը Գազայում։ Աջակցեց Իսրայելի տասներկուօրյա ռազմական գործողություններին, ավելին, ամերիկյան ռմբակոծիչներն իրենք հարվածեցին ինքնիշխան Իրանին։ Եվ հիմա նա պատրաստվում է տապալել այնտեղի Վիլայաթ ալ-Ֆաքիհի կառավարությունը։ Այսինքն՝ նա չի խոսում այնպես, ինչպես խոստացել էր, ոչ այնպես, ինչպես իր օգտին քվեարկել էին։ Որովհետև նրա օգտին քվեարկած մարդիկ ուզում էին ինչ-որ այլ բան։ Եվ սա շատ լուրջ է։
Մենք գտնվում ենք մի իրավիճակում, երբ Ամերիկան և այն կառավարողները այժմ որոշում են աշխարհի հիմնական միտումները։ Կա նաև երկրորդ ուժ՝ Չինաստանը, և մենք ենք։ Եվ, հավանաբար, ինքնիշխան խաղացողներից, այդքանը։ Մենք ունենք բազմաբևեռ աշխարհի մեր սեփական նախագիծը, և մենք ուզում ենք այն կառուցել Չինաստանի հետ միասին։ Սա լուրջ պատասխան է, բայց այնուամենայնիվ, Ամերիկան դեռևս առաջատար դիրք է գրավում աշխարհում։ Եվ ո՛չ գաղափարախոսական, ո՛չ ռազմական, ո՛չ տեխնոլոգիական, ո՛չ էլ տնտեսական իմաստով, նույնիսկ Չինաստանի հետ միասին, մենք դեռևս չենք կարող ընդհատել այս առաջատարությունը։ Հետևաբար, Ամերիկայում տեղի ունեցողը մեզ համար մեծ նշանակություն ունի։
Հետևաբար, իմ վերլուծությանը պետք է մի փոքր այլ կերպ վերաբերվել։ Ոչ թե «հիասթափված Թրամփից» կամ «հմայված Թրամփից»։ Նման կատեգորիաները ինձ հետ բացարձակ կապ չունեն։ Ես ռուս հայրենասեր եմ, և ինձ համար Ռուսաստանը բացարձակ արժեք է։ Եվ ես ամեն ինչին նայում եմ իմ երկրի, իմ քաղաքակրթության և նրա Երրորդ Հռոմի՝ Կատեխոնի էսխատոլոգիական առաքելության տեսանկյունից՝ ամբողջ աշխարհը հետ պահելով Հակաքրիստոսի տիրապետությունից։ Սա ամենակարևորն է»:

