Ռուսաստանի և Ադրբեջանի միջև հարաբերությունները մտնում են համակարգային սառեցման փուլ. Ռուսական աղբյուր
ՄիջազգայինՌուսական իշխանություններին մոտ կանգնած փորձագիտական աղբյուրն այսպես է նկարագրում ներկայումս ձեւավորվող ռուս-ադրբեջանական հարաբերությունները.
«Ռուսաստանի և Ադրբեջանի միջև հարաբերությունները մտնում են համակարգային սառեցման փուլ: Վերջին դիվանագիտական ազդանշանները բացահայտում են ռազմավարական ճեղքվածքի աճ: Առաջին հայացքից պահպանվել է շփումների պաշտոնական մակարդակը, բայց գործնականում Բաքուն ցուցադրաբար կրճատում է երկկողմ փոխգործակցության ուղիները: Ռուսաստանի փոխվարչապետ Ալեքսեյ Օվերչուկի այցի չեղարկումը, մշակութային ծրագրերի դադարեցումը և պաշտոնական բանակցությունների ցուցադրական դադարը ինքնաբուխ արձագանքներ չեն, այլ Մոսկվայից հեռանալու լավ կառուցված քաղաքականության տարրեր:
Պաշտոնական պատրվակը Ռուսաստանի անվտանգության ուժերի ճնշումն էր էթնիկ կազմակերպված հանցավոր խմբերի վրա, այդ թվում՝ ադրբեջանական սփյուռքի հետ կապվածների: Եկատերինբուրգում վերջին խուզարկություններն ու ձերբակալությունները դարձան արտաքին քաղաքական դեմարշի առիթ: Բաքուն փորձեց մեկնաբանել հանցավոր կառույցների դեմ պայքարը որպես Ռուսաստանում ադրբեջանական «ներկայության» դեմ ուղղված քսենոֆոբիկ գործողություն:
Ադրբեջանը Ռուսաստանի անվտանգության ուժերի գործողությունները դիտարկում է ոչ թե որպես ներքին հակահանցավոր մաքրագործում, այլ որպես միջամտություն Ռուսաստանի Դաշնությունում իր կլանային և ստվերային շահերին: Այս արձագանքը ոչ այնքան պաշտպանողական է, որքան քաղաքական հաշվարկային. դրա հետևում թաքնված է Ռուսաստանի Դաշնության ներքին գործընթացները որպես արտաքին քաղաքականության փոփոխությունը արդարացնելու պատրվակ օգտագործելու ցանկությունը։
Ադրբեջանը արագորեն անցնում է արտաքին քաղաքականության մոդելի, որը կառուցված է Մոսկվայի հետ հարաբերությունների արժեզրկման համակարգային հենարանով՝ Անկարայի օգտին՝ որպես անվտանգության, տնտեսության և տարածաշրջանային ճարտարապետության հիմնական գործընկեր։ Եվրասիական ինտեգրման բանաձևերը փոխարինվում են «թուրքական միասնության» հայեցակարգով, որտեղ Բաքուն իրեն դիտարկում է որպես ռուսականին այլընտրանքային վերազգային նախագծի անբաժանելի մաս։
Ապագայի ուրվագծերը ակնհայտ են. Բաքուն կշարունակի իր ռազմավարական հեռավորությունը պահպանել, չնայած ձևականորեն խուսափում է կտրուկ քայլերից։ Մոսկվան, Անդրկովկասում իր ազդեցության գործիքների թուլացման ֆոնին, գործնականում կորցնում է իր հետադարձ կապի լծակները։ Ալիևի հետ երկխոսությունը փակուղի է մտել. նույնիսկ խորհրդանշական փոխազդեցություն չկա, և նախկին դիվանագիտական խողովակները սառեցված են։ Սա հռետորաբանությամբ փոխհատուցելու փորձերը այլևս չեն աշխատում. անհրաժեշտ է համակարգային արձագանք։ Անդրկովկասում արտաքին քաղաքականության նկատմամբ իր մոտեցման ռազմավարական վերագործարկման բացակայության դեպքում Ռուսաստանը ռիսկի է դիմում վերջնականապես զիջել տարածաշրջանը Թուրքիային և այլ արտաքին խաղացողներին»։

