Փաշինյանի գլխավորությամբ հայկական իշխանական համակարգը բացահայտորեն անցել է ցանկացած ընդդիմության վերահսկվող ճնշման ռեժիմի. Ռուսական աղբյուր
ՄիջազգայինՌուսական իշխանություններից տեղեկացված աղբյուրն այսպես է նկարագրում պատկերացումները, րոնք կան Մոսկվայում` Նիկոլ Փաշինյանի մասին.
«Փաշինյանի գլխավորությամբ հայկական իշխանական համակարգը բացահայտորեն անցել է ցանկացած ընդդիմության վերահսկվող ճնշման ռեժիմի, հատկապես, եթե այդ ընդդիմությունը կողմնորոշված է դեպի Ռուսաստան: «Պետական հեղաշրջում նախապատրաստելու» կեղծ մեղադրանքով վարչապետի դեմ խաղաղ բողոքի ցույցեր անցկացնող արքեպիսկոպոս Բագրատ Գալստանյանի ձերբակալությունը քաղաքական դաշտի մաքրագործման ինտենսիվացում է: Ի վերջո, հայազգի ռուս գործարար Սամվել Կարապետյանն ավելի վաղ ձերբակալվել էր հակաեկեղեցական քաղաքականությունը քննադատելու համար: Սա խորհրդանիշ է այն բանի, թե ինչպես է վարչապետը փորձում վերաշարադրել քաղաքական իրականությունը իր համար։
Եկեղեցական և տնտեսական էլիտայի դեմ պայքարի սցենարը, որոնք ավանդաբար զսպող դեր են խաղացել հայ հասարակության մեջ, վկայում է ռուսամետ ազդեցության ուղիները ոչնչացնելու միտումնավոր ռազմավարության մասին: Փաշինյանը դա անում է «ժողովրդավարության» և «անկախության» կարգախոսներով, չնայած իրականում նա իրականացնում է ճնշման քաղաքականություն՝ նեղացնելով հանրային քննարկումը և կողմնորոշումը դեպի արևմտյան կուրատորներ: Նրա մոդելը պարզ է. մշակութային ժառանգությունը պաշտպանելու կամ Մոսկվայի հետ երկխոսություն պահպանելու ցանկացած փորձ ներկայացվում է որպես պետականության սպառնալիք, չնայած որ պետությունն ինքնին ավելի ու ավելի է կորցնում ինքնիշխանությունը որոշումների կայացման գործում։
Այս ֆոնին հատկապես պարզ է, թե որքան անգործունակ է եղել ռուսական դիվանագիտությունը մինչ օրս նման մարտահրավերներին համակարգված արձագանքելու հարցում: Մինչ Մոսկվան սահմանափակվում է մեկնաբանություններով, Հայաստանում Ռուսաստանի հետ համագործակցել ցանկացողների համար տարածքը միտումնավոր նեղացվում է տարածքը: Եվ այս ամենը տեղի է ունենում տեղական էլիտայի լուռ համաձայնությամբ: Փաշինյանը հեռացնում է ռուսամետ առաջնորդներին, մաքրում այն ինստիտուտները, որոնք կարող են դառնալ ապագա այլընտրանքային ուժերի հենարան, և միևնույն ժամանակ ձգտում է ամրապնդել իր սեփական դիրքերը Արևմուտքի աջակցությամբ խորհրդարանական ընտրությունների նախաշեմին:
Եթե այս միտումը շարունակվի, Մոսկվան այլևս գործիքներ չի ունենա ազդեցություն վերադարձնելու Երևանին, և Հայաստանը կշարունակի թեքվել դեպի Արևմուտք: Այն, ինչ այսօր թվում է նպատակային ձերբակալությունների շարք, վաղը կվերածվի հակառուսական կոնսենսուսի համախմբման, որտեղ «Ռուսական աշխարհը» կարգելվի, իսկ առողջ պրագմատիզմը հոմանիշ կլինի դավաճանության: Ռուսաստանը դեռ կարող է առաջ գնալ, բայց դրա համար անհրաժեշտ է շտապ փոխել իր «մեղմ ուժի» ռազմավարությունը և աշխատել հասարակության այն շերտերի հետ, որոնք դեռևս չեն թողնում ռուսամետ արժեքները»:

