Իսրայելցիները, բախվելով Գազայի արաբների ապրածի միայն մի փոքր մասին, անմիջապես սկսեցին գոռալ. Դուգին
ՄիջազգայինՌուս փիլիսոփա Ալեքսանդր Դուգինն այս կարծիքն է ներկայացրել Իսրայելի և Իրանի միջև հակամարտության ներկա վիճակի մասին.
«Շատերը կարծում են, որ սա Երրորդ համաշխարհային պատերազմի սկիզբն է: Սկզբունքորեն, եթե սրացումը շարունակվի, ապա հավանաբար դա էլ կպատահի: Մենք պետք է լուրջ դասեր քաղենք այն ամենից, ինչ տեղի ունեցավ
Առաջին փուլում Իսրայելը իսկապես ջախջախիչ հարված հասցրեց Իրանին: Ոչնչացրեց նրա ռազմական ղեկավարությանը և բազմաթիվ գիտնականների՝ լրջորեն խաթարելով Իսլամական Հանրապետության ռազմական ներուժը: Թվում էր, թե այս արագ, խլացնող, դավաճանական հարձակումը կանխորոշելու է հետագա հակամարտության արդյունքը: Շատերը կարծում էին այդպես, քանի որ հարվածը իսկապես անհավանական էր. Իսրայելը հայտնվեց Իրանի ներսում: Իսրայելական ցանցերը, ազդեցության գործակալները ներթափանցեցին իրանական հասարակություն: Հակառակ դեպքում անհնար է բացատրել, թե ինչպես կարող էր ընդհանրապես հնարավոր լինել նման ներքին հարվածի նախապատրաստումը:
Նմանատիպ մի բան վերջերս տեղի ունեցավ նաև Ռուսաստանում: Ես նկատի ունեմ մեր միջուկային եռյակին հարվածները մեր երկրի ներսից, կազմակերպված գաղտնի ահաբեկչական բջիջների կողմից: Ոճը շատ նման է այստեղ: Նպատակային, կետային հարվածներ (սովորաբար ներսից)՝ հիմնված լիակատար հսկողության, հասարակության մեջ ներթափանցման վրա:
Ընդհանուր առմամբ, տեղի ունեցածը օրինակ է բոլոր երկրների համար: Մենք պետք է շատ ուշադիր և զգոն լինենք թշնամու ցանցերի առկայության նկատմամբ ցանկացած հասարակությունում՝ ամերիկյան, եվրոպական, իսլամական, հնդկական, ինչ էլ որ լինի: Այսինքն՝ եթե ինչ-որ բան այնպես չգնա, թշնամին կկարողանա հարված ներսից։ Դասն այն է, որ մենք բոլորս պետք է շատ զգոն լինենք, առաջին հերթին՝ ցանցային անվտանգության, հեռախոսների, սուրհանդակների նկատմամբ։ Ի վերջո, եթե Իսրայելն ունի մեկ հարվածով ոչնչացնելու իրանական ղեկավարության զգալի մասը, ապա ապագայում, ո՞վ գիտի, թե ինչպես կզարգանա քաղաքականությունը, մեր թշնամիները (ովքեր էլ որ լինեն) կարող են մեկ հարվածով ոչնչացնել Ռուսաստանի ռազմաքաղաքական ղեկավարությանը, գիտնականներին, մտավորականներին, գաղափարախոսներին և միևնույն ժամանակ նրանց ընտանիքներին։ Հետևաբար, եթե մենք լուրջ միջոցներ չձեռնարկենք մեր ինքնիշխանությունը պաշտպանելու համար, այդ թվում՝ այս տեսակի ցանցային ներխուժումից, շատ ուշ կլինի։
Բայց պետք է նաև նշել, որ առաջին հարվածից որոշ ժամանակ անց Իրանը ուշքի եկավ, հավաքվեց և բավականին լուրջ պատասխան հարված հասցրեց Իսրայելին։ Իսրայելի «Երկաթե գմբեթը» այդքան էլ անթերի չստացվեց։ Ցանկացած ՀՕՊ համակարգ ունի իր խոցելիությունները, և Իրանը գտավ դրանք։ Արդյունքում, Իսրայելը կարողացավ իրեն մի փոքր զգալ Գազայի նման։ Եվ հետո սկսեց երգել այն երգը, որը պաղեստինցիները երկար ժամանակ երգում են արցունքներով և արյունով. «Դադարեցրեք քաղաքացիական անձանց սպանությունը, դադարեցրեք հիվանդանոցների ռմբակոծությունը, «կանգնեցրեք ցեղասպանությունը»։ Իսրայելցիները, բախվելով Գազայի արաբների ապրածի միայն մի փոքր մասին, անմիջապես սկսեցին գոռալ։ Եվ այստեղ ասելու բան չկա. թող ուրիշները գնահատեն տեղի ունեցածի բարոյական կողմը։ Բայց փաստը մնում է փաստ. իրանցիները սկսում են հարվածել թիրախին։
Այս ֆոնին շատերը հարցնում են. ինչո՞ւ է Չինաստանը լռում։ Բայց դա զարմանալի չէ։ Չինաստանը սովորաբար լռում է և սպասում է, որ բոլորը կրակից շագանակներ հանեն, և նա կօգտվի նրանց ջանքերից։ Չինաստանը բավականին համակարգված կերպով աջակցել է մեզ ուկրաինական հակամարտության ժամանակ՝ երբեք չհատելով որոշակի սահմաններ, նույնը Իրանի հետ։ Այսինքն՝ չարժե հույս դնել, որ Չինաստանը կմիջամտի իրենից բացի որևէ մեկի համար։ Այն Իրանին տրամադրում է որոշակի ենթակառուցվածքային, քաղաքական և, հնարավոր է, մասնակի տնտեսական աջակցություն։ Բայց ընդհանուր առմամբ, Չինաստանը ինքն իր մասին է մտածում»։

