Ինչ անում է Ալիեւը, ուղղված է նրան, որ Հայաստանը դառնա Արեւմտյան Ադրբեջան. Կարեն Իգիթյան

«Իրավունքի» զրուցակիցն է «Հայկական նախագծի» համահիմնադիր, կովկասագետ ԿԱՐԵՆ ԻԳԻԹՅԱՆԸ:

— Տրամաբանությունը հուշում է, որ ադրբեջանական հռետորաբանությունը Բաքվում ընթացող COP29-ի ընթացքում պետք է մեղմվեր՝ Հայաստանի հետ կապված, բայց տեսնում ենք ճիշտ հակառակը: Ըստ Ձեզ` ինչո՞վ է սա պայմանավորված:

— Կարծում եմ՝ Ադրբեջանի քաղաքականությունը եւ քարոզչությունն էականորեն չեն փոփոխվել: Այսինքն՝ ինքը միշտ ունի մարտավարական փոփոխություն: Մի քիչ աջ են անում, մի քիչ՝ ձախ եւ ասում են՝ մենք էլ չենք խոսելու Զանգեզուրի միջանցքի մասին, բայց հետո եւս սկսում են խոսել։ Այստեղ մենք պետք է հասկանանք, թե ինչու են իրենք այդ ամենը ասում եւ ի՞նչ նպատակներ են հետապնդում։ Նպատակները շատ պարզ են, ինչը հայտարարվել է Ալիեւի կողմից: Ըստ Ադրբեջանի` Երեւանը ադրբեջանական քաղաք է, իսկ Հայաստանը հետարեւմտյան Ադրբեջան է: Ըստ Ալիեւի կեղծ փաստարկի` Երեւանը նվիրվել է Հայաստանին: Նրանց համար դա մեծ հանցագործություն է, սխալ է եւ դավաճանություն: Այստեղ, բնականաբար, արդեն հասկանալի է, որ սխալները պետք է ուղղվեն, եւ այն, ինչը անում է Իլհամ Ալիեւը, ուղղված է հենց նրան, որ Հայաստանը դառնա Արեւմտյան Ադրբեջան։

— Ի դեպ, Ադրբեջանը պահանջում է Հայաստանից ամբողջությամբ զինաթափվել, իսկ ի՞նչ է անում Հայաստանը այդ ամենի դեմ պայքարում:

— Սա շատ կարեւոր հարց է, որովհետեւ Իլհամ Ալիեւը առաջին անգամ չէ դրա մասին ասում: Նա փորձում է իր հռետորաբանությունը նմանեցնել Ռուսաստանի հռետորաբանությունը: Այսինքն, եթե Ռուսաստանն ասում է Ուկրաինային դեմիլիտացիա, ապա նման բան փորձում է Իլհամ Ալիեւը իրականացնել Հայաստանի դեմ: 
Ի՞նչ է անում այսօր Հայաստանը, սա ուրիշ հարց է: Նախ Հայաստանը 2020 թվականի պարտությունից հետո պետք է վերազինվեր: Կեղծ օրակարգը, խաղաղության դարաշրջանը եւ այլն, բերեցին նոր պատերազմների եւ չէին կարող չբերել: Սա ոչ միայն անկանխատեսելի էր, այլ կանխատեսված էր։ Բազմիցս փորձագետները խոսել են այդ մասին: Այսինքն, ամբողջ քաղաքականությունը եղել է սխալ, բայց այստեղ էլ հարց է ծագում՝ ի՞նչն է սխալ: Իրականում ի՞նչ նպատակ են դրել Հայաստանի գործող իշխանությունները եւ ինչի՞ են հասել: Գուցե ինչին, որ իրենք հասել են, իրենք շատ ուրա՞խ են դրա համար: Մինչդեռ Հայաստանի պետական շահերի տեսանկյունից, այո՛, այդ քաղաքականությունը սխալ է եղել: 

— Ըստ Ձեզ` այսօր հայ գերիների հարցով ինչպիսի՞ քայլեր պետք է ձեռնարկել, կարծես թե, մարում են հույսերը, որ տեղի ունեցող COP-29-ի շրջանակում Ադրբեջանը քայլ կանի… 

— Պետք է նշեմ, որ ինչպես հայ-ադրբեջանական, այնպես էլ նաեւ այլ երկու միմյանց հակամարտող երկրների հարաբերությունները՝ միայն երկուսով չեն պայմանավորված: Առնվազն այն պատճառով, որ գոնե այդ երկրներից մեկը վերցնում է եւ իր համար փնտրում է դաշնակից կամ ի սկզբանե ունենում է իր համար դաշնակից երկիր, ու այդ դեպքում աշխատում են արդեն երկուսով, երեքով, չորսով եւ այլն: Հենց այստեղ էլ է պետք հասկանալ, որ Ադրբեջանի հաղթանակը ինքը իրականացրեց, քանի որ իրեն օգնում էր Իսրայելը, որովհետեւ իրեն օգնում էր Թուրքիան, իսկ Թուրքիայի ռազմական արդյունաբերությունը կառուցել է Մեծ Բրիտանիան: Հենց նույն Մեծ Բրիտանիան, որն ունի ուղիղ շահեր Ադրբեջանում: Այսինքն, մենք պետք է այս հանգամանքը հասկանանք, որ նույն գերիների հարցը՝ ինքը չի կարող այս ձեւաչափով դրական լուծում ստանալ, քանի որ Ադրբեջանը մենք շատ լավ գիտենք, որ գերիներին օգտագործում է որպես բանակցային ռեսուրս՝ ինչ-որ մի նպատակի հասնելու համար:
Հիշու՞մ եք, որ մի ժամանակահատված տարածքներ էին ստանում Հայաստանից եւ պայմանական եղանակով փոխարինում հայ գերիների հետ: Ի դեպ, դա հենց այն ժամանակ էր, երբ հայ գերիներին բաց թողնելը առաջին հերթին հենց պարտավորություն էր: Դա չպետք է լիներ առեւտրի առարկա, սակայն մենք շատ լավ տեսնում ենք, որ հիմա արդեն դարձել է այդպիսին՝ հենց հայաստանյան գործող իշխանությունների պատճառով: Իրենք համաձայնել են, որ գերիները դառնան իրենց համար այդպիսի առարկա: 
Եթե մենք չմտնենք Ադրբեջանի հետ շատ լուրջ պայքարի մեջ, եթե չվերականգնենք մեր դիրքերը՝ ե՛ւ բանակաշինության մեջ, ե՛ւ բանակցային գործընթացում, ե՛ւ դաշնակիցներ ստեղծելու համակարգի մեջ, ապա նորից ենք կորցնելու գերիներ ինչ-որ մի բանի դիմաց եւ դրանից հետո արդեն կա՛մ կթողնեն, կա՛մ չեն թողնի: 

— Պարոն Իգիթյան, իսկ ինքներդ ո՞րն եք համարում հնարավոր ելքը այս ամենից:

— Նրա համար, որպեսզի մենք հետագայում Ադրբեջանի հետ կարողանանք խաղաղ ապրենք, Հայաստանը նախ պետք է լինի ուժեղ երկիր, պետք է ունենա ուժեղ բանակ, ինչպես նաեւ լավ զարգացած տնտեսություն ու ամուր դաշնակցային կապեր այն երկրների հետ, որոնք առաջին հերթին նախ կարող են իրենց ծանր խոսքն ասել: Խոսքն այստեղ նախեւառաջ Իրանի եւ Ռուսաստանի մասին է: Սա չի նշանակում, որ պետք է սահմանափակվել միայն երկու երկրով: Պետք է հիշել նաեւ այն մասին, որ կա Հնդկաստանը, կա Եգիպտոսը, որն էլ իր հերթին նաեւ բավականին մեծ խնդիրներ ունի Թուրքիայի հետ Լիբանանում: Կա Հունաստանը կամ Ասադի կառավարությունը Սիրիայում, կան քրդական որոշ խմբավորումներ եւ այլն: Այսինքն, սա շատ մեծ դաշինք կարող է լինել, որն ամեն մեկն իր կետում զսպելու է Ադրբեջանի եւ Թուրքիայի ծավալապաշտական քաղաքականությունը: 

ԴԻԱՆԱ ՄԱՆՈՒԿՅԱՆ

Այս թեմայով Մեկնարկել է Ազգային ժողովի ընդդիմադիր խմբակցությունների և հասարակական-քաղաքական ուժերի ներկայացուցիչների հանդիպումը Հրատապ. Նրա ազատությունը սարերի հետեւում չէ. Հայտնի փաստաբանի հայտարարությունը Որ ուժերն են մասնակցում Կարապետյանի տան հավաքին Մեր տանն էլ են խուզարկություն անում, բայց ես որպես եղբայր եմ այստեղ, քաղաքականությամբ չեմ զբաղվում «Ժողովուրդ». Կարեն Անդրեասյանի օրոք կազմված դատավորների թեկնածուները դատի են տալիս ԲԴԽ-ին