Եթե կադրերն իրենց տեղում չեն, ամենեւին էլ նշանակվողների մեղքը չէ. Հայկ Ղազարյան

Ստալինն էլ ամենևին ոչ պատահականորեն ասել է. «Կադրերն են որոշում ամեն ինչ»։ Եվ եթե կադրերն իրենց տեղում չեն, դա ամենևին էլ նշանակվողների մեղքը չէ։ Իսկ կառավարությունների կադրային քաղաքականությունն էլ ամենանուրբ ու պատասխանատու գործն է, որի հիմքում պետք է դրվի.

 

1. Մարդկային որակները` ծագումը, անշահահախնդրությունը, ազնվությունը, խիզախությունը, նվիրվածությունը գործին և իր հայրենիքին,

 

2. Կազմակերպչական ունակությունները,

 

3. Փորձառությունն ու գիտելիքների պաշարը

 

4. Արհեստավարժ լինելը` տվյալ ոլորտում մասնագիտական ունակությունները։

 

Մեր երկրում մինչդեռ, կադրային քաղաքականությունը` կադրերի ընտրության, վերապատրաստման, տեղաբաշխման ու առաջքաշման գործող մեխանիզմը չի տեղավորվում որևէ տրամաբանության մեջ, իսկ որպես գլխավոր և միգուցե միակ հատկանիշ էլ համարվում է անձնական նվիրվածությունն իր ղեկավաին ու իշխանությանը։Դեռևս Մ.Թ. 250 տարի առաջ հույն փիլիսոփա Անտիսֆենն է ասել, որ՝ «Պետությունները կործանվում են այն դեպքում, երբ, հիմարներին չեն կարողանում տարբերել լավերից»։

 

Պատմությանն էլ հայտնի չէ նախադեպ, երբ երկրի խորհրդարանի կամ կառավարության անդամ կարող է լինել աշխատանքային ոչ մի կենսագրություն չունեցող անձը։ Պետության գործունեության արդյուննավետությունն էլ մեծապես պայմանավորված է կառավարման համակարգով, կառավարման մոդելով, կառավարության ոլորտների, ստորաբաժանումների օպտիմալ կազմակերպական կառուցվածքովներով և կադրերով։ Կադրերի ընտրության, պատրաստման, տեղաբաշխման, առաջխաղացման ու խրախուսման բավականին լավ փորձ ուներ Խորհրդային Միությունը, որի առաջադիմական տարրերը արդյունավետ կլինի ներդնել նաև մեր երկրում։