Ահա՝ ինչ ենք կորցնում բոլորս, երբ կյանքից հեռանում են մեր հայրերը

Մենք երբեք այլ հայր չենք ունենա։ Սա միանգամայն անդառնալի կորուստ է։ Անկախ նրանից, թե մենք նրա հետ լավ հարաբերությունների մեջ ենք եղել, թե վատ, մենք միշտ կարոտելու ենք չկատարվածը։

Եթե ​​մեր հայրը մտերիմ ու սիրող մարդ էր, մենք կկարոտենք այն, ինչ նա տվել է մեզ։ Մեր երջանկության համար նրա գործադրած բոլոր ջանքերը: Մեզ կթվա, թե մենք արժանի չենք նրա նվերներին, որ բավականաչափ շնորհակալություն չենք հայտնել, բավարար ուշադրություն չենք դարձրել նրան։

Եթե ​​հոր հետ հարաբերությունները լարված են եղել, ապա ամեն ինչ ավելի դժվար կլինի։ Մենք կսկսենք ավելի շատ անհանգստանալ մեր հոր հետ վեճերի և կոնֆլիկտների համար: Ի վերջո, հիմա մենք այլեւս հնարավորություն չունենք փոխհատուցելու և նրան ասելու, որ սիրում ենք նրան, ինչ էլ որ լինի։

Նույնն է նաև բացակա հոր դեպքում. Նրա բացակայության երկար տառապանքին գումարվում է հավերժական կորստի ցավալի գիտակցությունը: Ասես փակվում է մի շրջան, որը երբեք չի բացվել։

Այս թեմայով Վիզ դրեք անցնեմ՝ դիլխոր չեմ թողնի. Խաղադրույքների սիրահար նախկին քաղաքապետն էլ է պայքարի մեջ մտնում Վիճաբանություն, դանակահարություն ու սպանություն Գյումրիում. տուժածները հայր ու որդի են, մահացել է որդին Սրտիկը՝ ձեռքերին, մաղձը՝ խոսքի մեջ. իշխանությունը, որ խոսում է խաղաղությունից, թող նախ ինքը խաղաղվի. Հայր Հովհաննես Պղծաշուրթ և անկայուն մարդու վիճակը դիտվում է որպես մարդատյացության ու հոգևոր խավարի արտահայտություն Ամենամեծ դժբախտությունը պատերազմը կամ աղքատությունը չէ,այլ Աստծուց բաժանված մենությունը․ Հայր Ռուբեն