Արդյո՞ք Եկեղեցին իրավունք ունի՞ առաջնորդել իր հոտին այս կամ այն իրավիճակում.մանրամասնում է աստվածաբանը

Արդյո՞ք Եկեղեցին իրավունք ունի՞ առաջնորդել իր հոտին այս կամ այն իրավիճակում, հարցին պատասխանում է աստվածաբան Վարդան Խաչատրյանը.

– Իսկ ինչո՞ւ պետք է իրավունք չունենա, երբ մեզանում տեղի էր ունենում մեծ անցում խորհրդային իշխանությունից անկախ հայոց պետականության ձևավորման հետ կապված։ Կային և՛ Եկեղեցու ներկայացուցիչներ, որոնք գտնվում էին օրենսդիր մարմնում, և՛ Եկեղեցին հսկայական առաքելություն էր իր վրա վերցնում, փորձում իրականացնել, ինչ-որ չափով ի կատար էր ածում, ինչ-որ չափով՝ ոչ։ Բոլորս այդ ժամանակներում սխալվում էինք, հավատում, հիասթափվում և այլն, ու այդ ամենի մեջ գոյություն ուներ Հայաստանյայց Առաքելական Եկեղեցին՝ որպես հայոց հոտի գլխավոր միջնորդ Աստծո հետ հարաբերություններում։

– Իսկ հիմա ինչո՞ւ է Եկեղեցու այդ քայլն այսպես քննադատվում ու բուռն ընկալվում։

– Քաղաքականությունը միշտ էլ ունի սեփական շահերը սպասարկող փաստարկներ, ու այն ամենը, ինչը սպասարկում է սեփական շահերը, նա կիրառում է։ Այո՛, աշխարհով մեկ տարածված է, որ եկեղեցին պետք է անջատ լինի պետությունից ու պետությունը՝ եկեղեցուց, բայց դա ուտոպիա է, հավատացնում եմ ձեզ, որովհետև քաղաքականությունն ընդգրկում է հասարակությունների մեջ գոյություն ունեցող ամեն ինչ։ 

Բոլորը տեսան, որ երկար ժամանակ մենք փորձում էինք պնդել, որ պետք է լինի տնտեսագիտություն ու ոչ թե քաղաքատնտեսություն, ինչպես մարքսիստներն էին անվանում, ու հիմա մենք պարզ տեսանք, թե ինչպես տնտեսական շահն ուղղակի զոհաբերեցին քաղաքական նպատակի համար։ Այսինքն՝ քաղաքական իշխանությունը ուղղակի կանչում էր տնտեսական շահերի ներկայացուցիչներին ու ասում էր, որ այստեղ պետք է այսպես արվի ձեր իսկ շահերին դեմ, ու սուսուփուս անում էին: Տեսանք, չէ՞, որ վերջին հաշվով դա քաղաքատնտեսություն էր, ոչ թե տնտեսագիտություն։