«ՄԻԱՅՆ ՏԱՏԻԿՍ ԷՐ ԻՆՁ ՊԱՇՏՊԱՆՈՒՄ». ԾԱՆՐԱՄԱՐՏԻ ԵՐԻՏԱՍԱՐԴՆԵՐԻ ԵՎՐՈՊԱՅԻ ՓՈԽՉԵՄՊԻՈՆ ԷՄՄԱ ՊՈՂՈՍՅԱՆ

 Iravunk. com-ի մարզական թղթակիցը զրուցել է երիտասարդ ծանրամարտիկ, պատանիների Եվրոպայի կրկնակի չեմպիոն, պատանիների Աշխարհի բրոնզե մեդալակիր, Երիտասարդների Եվրոպայի փոխչեմպիոն ԷՄՄԱ ՊՈՂՈՍՅԱՆԻ հետ։

- Ողջույն, Էմմա ։Ինչպես ստացվեց, որ սկսեցիք զբաղվել այսքան դժվար մարզաձևով ծանրամարտով։

- Ծանրամարտով սկսել եմ զբաղվել 10 տարեկանից։ Փոքրուց շատ եմ սիրել այս մարզաձևը։ Մեր հայ մարզուհիներին, անվանի ծանրամարտիկներ Նազիկ Ավդալյանին ու Հռիփսիմե Խուրշուդյանին հետևելով, ես էլ շատ ոգևորվեցի ու սիրեցի ծանրամարտը։ Մշտապես հետևում էի ծանրամարտի մրցումներին, հատկապես մեր աղջիկների մասնակցությամբ, արդյունքը եղավ այն, որ ես էլ դարձա ծանրամարտիկ։ Ամենաշատը տպավորվել էի Նազիկ Ավդալյանի մասնակցությամբ Գոյանգում կայացած Աշխարհի առաջնությունից, երբ չեմպիոն դարձավ նա։ Այդ պահից հասկացա, որ ես էլ եմ ուզում պարապել ու նրա նման մի օր չեմպիոն դառնալ։ Մեկ տարի մարզվեցի Արմավիրում, իմ ծննդավայր Նալբանդյան գյուղում, ապա տեղափոխվեցի Հայաստանի սպորտի դարբնոց համարվող Գյումրի քաղաք ու այժմ էլ այստեղ եմ։

- Հետաքրքիր է, թե Ձեր ծնողները ինչպես ընդունեցին այդքան բարդ մարզաձևով զբաղվելու որոշումը, արդյոք դեմ չէին։

- Ծնողներս սկզբում, իհարկե, դեմ էին, միայն տատիկս էր ինձ պաշտպանում, հենց նա էլ բոլորին համոզեց ու ինձ տարավ պարապմունքների։ Համարում էին, որ ծանրամարտը այնքան էլ աղջկական մարզաձև չէ։ Մրցումներին մասնակցելուց հետո ծնողներս տեսան, թե որքան եմ սիրում սպորտը ու այդպես համակերպվեցին, որ ես պիտի դառնամ ծանրամարտիկ։ Երբ առաջին անգամ մասնակցեցի հավաքի, գլխավոր մարզիչը Արտաշես Ներսիսյանն էր, իմ անձնական մարզիչն է նաև, միասին որոշեցինք, որ առաջ գնալու, աճելու համար պետք է տեղափոխվել Գյումրի ու պարապել։ Տատիկս էլ ինձ հետ եկավ Գյումրի, ծնողներս մնացին Արմավիրում։ Այդպես սկսեցինք բնակվել Գյումրիի մեր տանը, որը ընտանիքս թողել էր երկրաշարժից հետո։ Սկզբից բավականին բարդ էր, չէի հարմարվում քաղաքին։ 2018֊ի օգոստոսին եմ այնտեղ առաջին մարզմանը գնացել, իսկ մեկ տարի հետո մասնակցել եմ Եվրոպայի պատանեկան առաջնությանը։

Մարզիչները շատ գոհ էին իմ ելույթից, թեև մեդալ չհաջողվեց ինձ նվաճել, սակայն 5֊րդ տեղը գրավեցի ու նրանց համոզեցի, որ դեռ կարող եմ գնալ առաջ։ Միջազգային ասպարեզում հանդես գալը այլ էր։ Եվրոպայի առաջնության ժամանակ առաջին անգամ նոր մրցակիցների հանդիպեցի, շատ էի լարվել ու նույնիսկ հուզվել, սակայն վատ չմասնակցեցի։ Այդ ժամանակ շատ էի կասկածում ուժերիս, սակայն կարողացա թերություններս տեսնել ու հետագայում ուղղել, իսկ վստահությունս ավելացել է։ 2021֊ին Եվրոպայի առաջնությանը դարձել եմ ռեկորդակիր, շատ ուրախացա ու ավելի շատ հավատացի, որ կարող եմ լավ ծանրամարտիկ լինել։ 2022֊ին էլ վերջապես ինձ հաջողվեց շատ լավ հանդես գալ ու նվաճել ոսկե մեդալ։ Նման հաջողությունից հետո ուզում ես ավելի առաջ գնալ։

- Իսկ այս տարվա ծրագրերի մասին ինչ կարող ես ասել։

֊ Այս տարի երկու մրցաշար կա միջազգային, առաջիկայում երիտասարդների Եվրոպայի ու Աշխարհի առաջնություններն են լինելու։ Եվ եթե մարզավիճակս հասցնեմ լավագույնին, ապա մեծահասակների Աշխարհի առաջնությունն էլ կա ծրագրերիս մեջ։

- Շնորհակալություն, Էմմա, մեզ ժամանակ տրամադրելու համար։

- Ես էլ եմ շնորհակալ, անխափան գործունեություն Ձեր թերթին։

Պատրաստեց ՀՈՎՀԱՆՆԵՍ ՍԱՐԳՍՅԱՆԸ