Այգեկցու առեղծվածային հուշումը՝ մեր օրերի մասին

Օրերս Metanoia («Մտքի փոփոխություն») նորաստեղծ, բայց արդեն մեծ լսարան ձեռք բերած հարթակը կարճ տեսանյութով՝  ՀՀ վաստակավոր արտիստ Դավիթ Հակոբյանի հնչյունավորմամբ, ներկայացրեց միջնադարյան հայ աստվածաբան, մատենագիր, առակագիր, քարոզիչ, հասարակական գործիչ Վարդան Այգեկցու հայտնի «Այծերը ու գայլերը» առակը, որը մեկ-երկու օրում շուրջ 300 հազար դիտում հավաքեց:

Հետաքրքիր է, որ այս առակը դարերի խորքից ոչ մի անգամ չի կորցրել իր այժմեականությունը եւ շարունակում է խրատական ու զգուշացնող իր բնույթը հաղորդել մի ողջ ժողովրդի: Թերեւս դժվար է պատկերացնել մի հայի, որ այս առակը գոնե մեկ անգամ կարդացած չլինի, սակայն այս օրհասական պահին Այգեկցին, կարծես թե, հուշում է մեզ, որ չլինենք հիմար այծերի նման եւ հանուն թվացյալ ազատության ու խաղաղության՝ չդառնանք գայլերի կերակուր:

Այս առակի խոհափիլիսոփայությունն այն է, որ դեռեւս միջնադարում հայ մարդը չի դադարել դյուրահավատությամբ կորցնել իր դեմքը եւ հրաժարվել իր իրական բարեկամներից: Թերեւս կոտրվում է իշխանության այն նարատիվը, թե՝ տանք եւ հանգիստ ապրենք: Իսկ առակը կարող եք նորից ունկնդրել ստորեւ՝