ԶԱՐՄԱՆՔ

­Մեզ շա­րու­նա­կում է ապ­շեց­նել ՆԻԿՈԼԸ եւ նրա շրջա­պա­տը, ո­րոնք ջանք չեն խնա­յում Ռու­սաս­տա­նի հետ հա­րա­բե­րութ­յուն­նե­րը փչաց­նե­լու հա­մար: Զար­մա­նա­լի է, աշ­խար­հում ոչ մի նոր­մալ իշ­խա­նութ­յուն, ոչ մի նոր­մալ պե­տութ­յուն այս­քան ջա­նադ­րա­բար եր­բեք չի փչաց­րել իր հա­րա­բե­րութ­յուն­նե­րը իր միակ դաշ­նակ­ցի եւ պատ­մա­կա­նո­րեն իր միակ փրկչի հետ: Այս­տե­ղից զար­մա­նա­լիո­րեն մի եզ­րա­կա­ցութ­յուն. Նի­կո­լի հա­մար Հա­յաս­տա­նը իր եր­կի­րը չէ, եւ նա գոր­ծում է ոչ թե ինք­նու­րույն, այլ դրսի թե­լադ­րան­քի ներ­քո: Մ­նում է զար­մա­նա­լի մի հարց տալ, իսկ հայ ժո­ղովր­դի հա­մար Հա­յաս­տա­նը ի՞ր եր­կիրն է:

­Զար­մա­նա­լի ցնո­րա­բա­նութ­յուն դուրս տվեց ՀՀ ԱԺ նա­խա­գահ (մե­ղա քեզ, տեր Աստ­ված) ԱԼԵՆ ՍԻՄՈՆՅԱՆԸ: Սա հայ­տա­րա­րեց, որ`«Մենք մեր երկ­րի սահ­ման­նե­րը կպաշտ­պա­նենք, բայց ես վստահ չեմ, որ նրանք (ՀԱՊԿ-ը-խմբ.) կպաշտ­պա­նեն»: Զար­մա­նա­լի է, ե­թե ի­րոք մենք կա­րող ենք պաշտ­պա­նել մեր սահ­ման­նե­րը, ա­պա ին­չո՞ւ չենք պաշտ­պա­նում, չէ՞ որ ո՛չ Ար­ցա­խը Նի­կո­լը պաշտ­պա­նեց, ո՛չ էլ Հա­յաս­տա­նի 31 գյու­ղե­րի կից տա­րածք­նե­րը: Ա­վե­լին, ադր­բե­ջան­ցի­նե­րի ա­ռաջ­խա­ղա­ցու­մը Գե­ղար­քու­նի­քում ու Ս­յու­նի­քում կանգ­նեց­րին ռուս­նե­րը: Այս­պի­սով, ստաց­վում է, որ Ա­լե­նը զար­մա­նա­լիո­րեն խոս­տո­վա­նեց, որ ի­րենք կա­րող են պաշտ­պա­նել Հա­յաս­տա­նի սահ­ման­նե­րը, բայց չեն պաշտ­պա­նում: Էլ դա­վա­ճա­նութ­յու­նը հո պո­զով-պո­չով չի լի­նում:

­Մեզ զար­մաց­րեց ԱՐԱՐԱՏ ՄԻՐԶՈՅԱՆԻ եր­ջան­կութ­յու­նը, ո­րը նա ար­տա­ցո­լում էր Թուր­քիա­յում, թուր­քե­րի հետ մո­տա­լուտ քիր­վա­յութ­յու­նը ակն­կա­լե­լով: Նա նման­վում էր այն սո­ված կատ­վին, ո­րի լո­զե­րը թափ­վում են տի­րոջ ձեռ­քում լա­փով լի կե­րակ­րա­տաշ­տը տես­նե­լիս: Զար­մա­նա­լի է, որ այդ կե­րակ­րա­տաշ­տին տի­րա­նա­լու հա­մար Ա­րա­րատ Միր­զո­յա­նը նույ­նիսկ գնաց բա­նակ­ցութ­յուն­նե­րի Ադր­բե­ջա­նի ԱԳ նա­խա­րար Բայ­րա­մո­վի հետ Սում­գա­յի­թի ցե­ղաս­պա­նութ­յան օ­րը, փո­խա­նակ այդ օ­րը ծաղ­կեպ­սակ դներ այդ ցե­ղաս­պա­նութ­յան հու­շա­քա­րին:

­Մեր ո­րոշ ե­կե­ղե­ցա­կան գոր­ծիչ­նե­րը փո­խա­նակ զբաղ­վեն մեր ժո­ղովր­դի հո­գե­ւոր զար­գաց­մամբ սկսել են ակ­տի­վո­րեն մխրճվել քա­ղա­քա­կա­նութ­յուն: Վեր­ջին շրջա­նում այս ուղ­ղութ­յամբ նկատ­վում է Հայ Ա­ռա­քեռ­լա­կան ե­կե­ղե­ցու Շի­րա­կի թե­մի ա­ռաջ­նորդ ՄԻՔԱՅԵԼ ԵՊԻՍԿՈՊՈՍ ԱՃԱՊԱՀՅԱՆԸ: Նա ակ­տի­վո­րեն մե­ղադ­րանք­ներ է շռայ­լում աջ ու ձախ ստեղծ­ված ի­րա­վի­ճա­կի կա­պակ­ցութ­յամբ, զար­մա­նա­լիո­րեն չնկա­տե­լով, որ նա պա­կաս մե­ղա­վո­րը չէ եւ իր քա­րոզ­նե­րը պա­կաս վտան­գա­վոր չեն: Օ­րերս նա զար­մա­նա­լի միտք ար­տա­հայ­տեց, թե «հայ ժո­ղովր­դի ներդ­րու­մը Մեծ հայ­րե­նա­կա­նի հաղ­թա­նա­կին հա­մար­ժեք չէ Ար­ցա­խի կորս­տի հետ: Գե­րա­դա­սե­լի էր, որ մենք քո­չա­րի չպա­րեինք Բեռ­լի­նում, բայց Ար­ցա­խը չկորց­նեինք»: Սույն նո­րօր­յա քա­ղա­քա­կան գոր­ծի­չը այդ­պես էլ չհաս­կա­ցավ, որ այն, որ մին­չեւ 2023 թվա­կա­նի սեպ­տեմ­բե­րը կար հայ­կա­կան Ար­ցախ եւ մին­չեւ այժմ կա հայ­կա­կան Հա­յաս­տան դա շնոր­հիվ է այն բա­նի, որ մենք պա­րում էինք քո­չա­րի Բեռ­լի­նում: Իսկ այն, որ Ար­ցա­խը կորց­րե­ցինք դա նրա հե­տե­ւանքն էր, որ նման տա­րօ­րի­նակ ու զար­մա­նա­լի քա­րոզ­չութ­յամբ, ո­րը իր հիմ­քում ոչն­չով չի տար­բեր­վում Նի­կո­լի ա­սած­նե­րից, քայ­քաե­ցինք մեր բա­րո­յա­կա­նութ­յու­նը:

­Մեզ զար­մաց­նում են այս ու այն թփե­րի տակ բուս­նող իբր հայ ժո­ղո­վուր­դի բա­րե­կամ­նե­րը, ո­րոնք ի­րա­կա­նում թքած ու­նեն Հա­յաս­տա­նի ու հայ ժո­ղովր­դի ճա­կա­տագ­րի վրա եւ մի լու­մա­յի օգ­նութ­յուն կամ փամ­փուշ­տի ա­ջակ­ցութ­յուն մեր նեղ օր­վան մեզ չեն հասց­րել: Օ­րերս Բուլ­ղա­րիան ներ­կա­յաց­նող Եվ­րա­խորհր­դա­րա­նի պատ­գա­մա­վոր ԿՈՎԱՉԵՎԸ հայ­տա­րա­րեց, որ «Ռու­սաս­տա­նը եր­բեք չի ե­ղել Հա­յաս­տա­նի դաշ­նա­կից: Հա­յաս­տա­նի ա­պա­գան սերտ կա­պակց­ված է ԵՄ-ի հետ»: Իր այս ա­պուշ, անգ­րա­գետ ու սադ­րիչ ե­լույ­թը սույն սու­տա­սա­նը ա­վար­տեց հայ­րե­նով` «Աստ­ված պա­հի Հա­յաս­տա­նը»: Գու­ցե այս տխմա­րը ցույց տա, թե ե՞րբ է ե­ղել ԵՄ-ն Հա­յաս­տա­նի դաշ­նա­կից: Կամ էլ ո՞ւր էր հենց այս սադ­րի­չը 44-օր­յա պա­տե­րազ­մի կամ էլ Ար­ցա­խի բռնա­գաղ­թի ժա­մա­նակ: Ինչ­պես ա­սում են այս­պի­սի «բա­րե­կամ­ներ» ու­նե­ցո­ղին այ­լեւս թշնա­մի­ներ պետք չեն: