ԶԱՐՄԱՆՔ

Մ­յուն­խե­նի  եւ շրջա­կա տա­րածք­նե­րից  ՆԻԿՈԼԸ  հա­վա­քեց ըն­դա­մե­նը 20 հայ:  Նրանց­  մի մա­սը  ճա­րա­հատ­յալ,  ստիպ­ված էր մաս­նակ­ցել հան­դիպ­մա­նը: ­Սա­կայն  այդ տա­րածք­նե­րում  շուրջ 5000 հայ է բնակ­վում, իսկ ­Նի­կո­լի  աշ­խա­տա­կազ­մը  ի­րեն կո­տո­րում էր, որ հան­դի­պու­մը լի­նի մար­դա­շատ: ­Սա­կայն  ­Նի­կո­լը զար­մա­նա­լիո­րեն ոչ մի կերպ չի կա­րող հաս­կա­նալ, որ նա  մերժ­ված անձ­նա­վո­րութ­յուն է բո­լոր  ար­ժա­նա­պա­տիվ ու հայ­րե­նա­սեր հա­յե­րի կող­մից եւ դեռ պետք է ու­րախ լի­նի, որ այդ 5000 հա­յից գտել են 20 հո­գի, ովքեր պատ­րաստ են լսել իր  դա­վա­ճա­նա­կան, թրքա­բա­րո ցնո­րամ­տութ­յուն­նե­րը:

­Մեզ զար­մաց­րեց  ԱԺ փոխ­նա­խա­գահ ՀԱԿՈԲ ԱՐՇԱԿՅԱՆԸ, ո­րը հայ­տա­րա­րեց, թե ­Հա­յաս­տա­նը  ակն­կա­լում է, որ ­Ռու­սաս­տա­նը պետք է ջան­քեր գոր­ծադ­րի ­Բաք­վից հայ գե­րի­նե­րի վե­րա­դար­ձի, իսկ ­Լեռ­նա­յին ­Ղա­րա­բա­ղում  հայ մշա­կու­թա­յին ժա­ռան­գութ­յան պահ­պան­ման հար­ցե­րում: ­Զար­մա­նա­լի ու­ղեղ ու­նեն ՔՊ-շկա­նե­րը: ­Նախ կա­մո­վին հանձ­նում են Ար­ցա­խը թուր­քին, իսկ հե­տո էլ  խնդրե­լու փո­խա­րեն զար­մա­նա­լիո­րեն ակն­կա­լում են, որ մեկ այլ պե­տութ­յուն պետք է զբաղ­վի ի­րենց կող­մից թո­ղած  մշա­կու­թա­յին ար­ժեք­նե­րի պահ­պա­նութ­յամբ: ­Զար­մա­նա­լի է, բայց սույն  ՔՊ-շկան, չգի­տես ին­չու, ­Նի­կո­լից չի ակն­կա­լում այն, ինչ ակն­կա­լում է ­Ռու­սաս­տա­նից: ­Չէ՞ որ Նի­կո­լը ոչ մի ան­գամ վե­րո­հիշ­յալ հար­ցե­րը  ոչ մի տեղ չի  բարձ­րաց­րել, այլ ա­վե­լի շատ  խո­սում է, որ նա ­Ռու­սաս­տա­նի դաշ­նա­կի­ցը չէ Ուկ­րաի­նա­յի հար­ցում: Այդ­պի­սի հայ­տա­րա­րութ­յուն­նե­րից հե­տո ինչ-որ բան ակն­կա­լել ­Ռու­սաս­տա­նից ա­ռա­վել քան զար­մա­նա­լի է, ե­թե չա­սենք ա­վե­լին:

­Մեզ խիստ զար­մաց­րեց մեկ այլ ՔՊ-ա­կան պատ­գա­մա­վո­րիկ ՎԱՀԱԳՆ ԱԼԵՔՍԱՆՅԱՆԸ: ­Սույն  մտքի «հան­ճա­րը» երկ­նեց այս­պի­սի ա­պու­շութ­յուն. «­Հա­յաս­տա­նը պետք է ու­նե­նա սահ­մա­նադ­րութ­յուն, ո­րը ծա­ռա­յի ­Հա­յաս­տա­նին եւ ոչ թե գրված լի­նի կայս­րութ­յան թե­լադ­րան­քով»: Ե­թե  սույն փայ­լա­տա­կած ա­րա­րա­ծը  նկա­տի ու­ներ ­Ռու­սաս­տա­նին, ա­պա ստաց­վում է, որ ­Ռու­սաս­տա­նի թե­լադ­րան­քով  ՀՀ սահ­մա­նադ­րութ­յու­նով Ար­ցա­խը  վե­րա­միա­վոր­վել է ­Հա­յաս­տա­նի հետ եւ նույն ­Ռու­սաս­տա­նի թե­լադ­րան­քով ­Հա­յաս­տա­նը  հե­տապն­դում է ­Հայ դա­տը ու ­Ցե­ղաս­պա­նութ­յան  մի­ջազ­գա­յին ճա­նաչ­ման պա­հան­ջը, ա­ռանձ­նաց­նում է հայ ե­կե­ղե­ցու դե­րը եւ սահ­մա­նում է, որ ըն­տա­նի­քը  տղա­մար­դու ու կնոջ միութ­յունն է : ­Հենց այս սահ­մա­նադ­րա­կան  դրույթ­ներն են, որ  այդ­քան դուր չեն գա­լիս նի­կո­լա­կան թայ­ֆա­յին: Զար­մա­նա­լիո­րեն ստաց­վում  է, որ ­Ռու­սաս­տա­նը ա­վե­լի հա­յա­մետ է, քան ­Հա­յաս­տա­նի իշ­խա­նութ­յուն­նե­րը, եւ զար­մա­նա­լիո­րեն ստաց­վում  է, որ նի­կո­լա­կան­նե­րը  ու­զում են ու­նե­նալ ­Հա­յաս­տա­նի սա­հմ­անադ­րութ­յուն, ո­րը թե­լադր­ված է մեկ այլ` Օս­ման­յան կայս­րութ­յան  կող­մից:

 ­Մեզ նաեւ զար­մաց­րին ՀՀ-ում  ՄԵԾ ԲՐԻՏԱՆԻԱՅԻ եւ ԱՄՆ-Ի ԴԵՍՊԱՆՆԵՐԸ, ո­րոնք, չգի­տես ին­չու, ո­րո­շե­ցին ­Նա­վալ­նու հա­մար ծա­ղիկ­նե­րը դնել ­Չա­րեն­ցի  հու­շար­ձա­նին:  Զար­մա­նա­լիո­րեն սրանց  տա­րօ­րի­նակ անգ­լո­սաք­սա­կան ու­ղե­ղում Չարենցը  ա­սո­ցաց­վել է ­Նավա­լնու հետ, սա­կայն ո՛չ ար­տաք­նա­պես, ո՛չ էլ իր գոր­ծու­նեութ­յամբ  ո­րե­ւէ զու­գա­հեռ ի­րենց մի­ջեւ գտնե­լն անհ­նար է: ­Չա­րեն­ցը  հայ­րե­նաեր հայ էր, իսկ Նավ­ա­լնին  ան­հայտ ազ­գութ­յան, օ­տար­նե­րի կող­մից կա­ռա­վար­վող, իր ծագ­ման երկ­րին վնա­սող մե­կը: ­Զար­մա­նա­լի է,  մի՞­թե  վե­րո­հիշ­յալ դես­պան­նե­րը չեն հաս­կա­նում, որ այս­պի­սի քայ­լով վի­րա­վո­րում են մեր ժո­ղովր­դին: