Ա­ղի բլիթ պատ­րաս­տել եւ ե­րի­տա­սարդ­նե­րին բա­ժա­նել` նշա­նա­կում է եր­ջան­կութ­յան, ապ­րած սի­րո տա­րոսը փո­խան­ցել.Ում առաքելությունն է իրականում աղի բլիթ պատրաստելը

­Հուն­վա­րի 27-ին ­Հայ ա­ռա­քե­լա­կան ե­կե­ղե­ցին տո­նում է ե­րի­տա­սարդ­նե­րի եւ սի­րա­հար­նե­րի ա­մե­նա­սի­րե­լի տո­նը` ­Սուրբ ­Սար­գի­սը: ­Սի­րո եւ ե­րի­տա­սարդ­նե­րի բա­րե­խո­սի տո­նը շատ սպաս­ված է հատ­կա­պես չա­մուս­նա­ցած ե­րի­տա­սարդ­նե­րի շրջա­նում, քա­նի որ, ըստ ժո­ղովր­դա­կան ա­վան­դույ­թի, ե­թե տո­նին նա­խոր­դող գի­շե­րը նրանք ու­տեն ա­ղի բլիթ, ա­պա ե­րա­զին կտես­նեն ի­րենց ա­պա­գա ա­մուս­նուն կամ կնո­ջը:

«­Հայ խո­հա­րա­րա­կան ա­վան­դույթ­նե­րի զար­գաց­ման եւ պահ­պան­ման» հա­սա­րա­կա­կան կազ­մա­կեր­պութ­յան նա­խա­գահ, թիվ մեկ խո­հա­րար ՍԵԴՐԱԿ ՄԱՄՈՒԼՅԱՆԸ փաս­տում է, որ սխալ է ըն­դուն­ված այն կար­ծի­քը, թե ա­ղի բլիթ պետք է պատ­րաս­տի այ­րի կի­նը: Ա­ղի բլիթ պատ­րաս­տել եւ ե­րի­տա­սարդ­նե­րին բա­ժա­նել` նշա­նա­կում է եր­ջան­կութ­յան, ապ­րած սի­րո տա­րոս փո­խան­ցել, եւ այդ լուրջ եւ պա­տաս­խա­նա­տու գոր­ծը պետք է ի­րա­կա­նաց­նի ա­մուս­նա­ցած, եր­ջա­նիկ կի­նը: Իսկ ե­թե ձեր շրջա­պա­տում չկան ա­մուս­նա­ցած կա­նայք, ա­պա այդ գե­ղե­ցիկ պար­տա­կա­նութ­յու­նը կա­րող է ի­րա­կանաց­նել սի­րա­հար­ված աղ­ջի­կը:

­Սեդ­րակ ­Մա­մուլ­յա­նի խոս­քով` մեր նախ­նի­նե­րը տոն օ­րե­րին այս ու­տեստ­նե­րը պատ­րաս­տե­լիս, հա­ցա­հա­տի­կա­յին բույ­սե­րը, այս­պես ա­սած, զո­հա­բե­րում էին աստ­ված­նե­րին։

­Բա­ցի ա­ղի բլի­թից, կան հին ա­վան­դա­կան ու­տեստ­ներ, ո­րոնք նախ­կի­նում զար­դա­րում էին ­Սուրբ ­Սարգ­սի տո­նա­կան սե­ղա­նը.

ԲԱՂԱՐՋ

­Բա­ղար­ջը մի­ջու­կով գա­թա է, ո­րը ե­ղել է տո­նա­կան սե­ղա­նի գլխա­վոր ու­տես­տը։ Ըն­դուն­ված էր բա­ղար­ջի մեջ դնել տան եւ այ­գու բա­րիք­նե­րից: Կտ­րում էին տո­նա­կան սե­ղա­նի մոտ, եւ յու­րա­քանչ­յու­րի` կտո­րի մի­ջից գտնված բա­րի­քը խորհր­դան­շում էր ըն­տա­նի­քի այդ ան­դա­մի ժա­ռան­գութ­յու­նը, օ­րի­նակ՝ պան­րի դեպ­քում՝ ա­նա­սու­նը, դրա­մի դեպ­քում՝ պա­պե­նա­կան տու­նը եւ այլն: Աղ­ջիկ­նե­րի դեպ­քում, ե­թե նրա բաժ­նի մեջ միրգ էր լի­նում, ա­պա ա­սում էին, որ նրա ա­պա­գա ա­մու­սինն այ­գե­պան է լի­նե­լու:

ԽԱՇԻԼ

­Սուրբ ­Սարգ­սի տո­նի ու­տեստ­նե­րից մեկն էլ հա­գեց­նող ու հեշտ պատ­րաստ­վող խա­շիլն է։ Մա­տու­ցում են մած­նով եւ սո­խա­ռա­ծով։ Ի դեպ, ­Սուրբ ­Սարգ­սի օ­րը ժո­ղո­վուր­դը նաեւ «­Խա­շի­լի» տոն է ան­վա­նում։ ­Սա­կայն տնա­յին տնտե­սու­հի­ներն այս ու­տես­տը պատ­րաս­տում են նաեւ ա­ռանց ա­ռի­թի եւ հիմ­նա­կա­նում նա­խա­ճա­շին։ Հ­նում խա­շի­լից փոք­րիկ գնդեր էին պատ­րաս­տում, ո­րոն­ցից մե­կի մեջ դնում էին լո­բի կամ կո­րիզ՝ վի­ճա­կա­հա­նութ­յամբ տար­վա հա­ջո­ղա­կին գտնե­լու նպա­տա­կով:

ԽԱՎԻԾ

Ե­թե ցան­կա­նում եք ձեր տո­նա­կան սե­ղանն ա­վե­լի բազ­մա­զան դարձ­նել, կա­րող եք նաեւ խա­վիծ ե­փել։ ­Ժա­մա­նա­կին ըն­դուն­ված էր այս սննդա­րար ու­տես­տը տալ նաեւ ծննդկան­նե­րին։ ­Հա­մար­վում է, որ այն բու­ժիչ է եւ օգ­նում է շուտ վե­րա­կանգ­նել ու­ժե­րը։ ­Պատ­րաս­տե­լը հեշտ է ու ա­րագ. ալ­յու­րը կամ փո­խին­ձը հա­լած յու­ղի մեջ բո­վում են այն­քան ժա­մա­նակ, մին­չեւ գույ­նը փո­խի։ ­Խառ­նուր­դին ա­վե­լաց­նում են շա­քա­րա­վազ կամ մու­րա­բա եւ ջուր լցնում վրան։ ­Թող­նում են կրա­կին մին­չեւ պատ­րաստ­վե­լը։

ՀԱԼՎԱ

­Տո­նա­կան սե­ղա­նի իս­կա­կան զար­դը կլի­նի հալ­վան։ ­Բո­ված ալ­յու­րին ա­վե­լաց­նում են թթվա­սեր, շա­քա­րա­վազ կամ մու­րա­բա։ Այդ ա­մե­նը խառ­նում են մին­չեւ միա­սեռ զանգ­ված ստա­նա­լը եւ ա­վե­լաց­նում ըն­դե­ղեն կամ չիր։ ­Սո­վո­րա­բար հալ­վան մա­տու­ցում են հիմ­նա­կան ու­տես­տից հե­տո` որ­պես ա­ղան­դեր թե­յի կամ սուր­ճի հետ։

ԿՈԼՈՆԴՐԱԿ

Ե­թե չեք ցան­կա­նում ո՛չ տա­պա­կել, ո՛չ թխել, ո՛չ ե­փել, ա­պա կա­տար­յալ տար­բե­րակ է կո­լոնդ­րա­կը։ ­Պատ­րաստ­ման հա­մար պետք է 2 բա­ղադ­րիչ` փո­խինձ եւ մու­րա­բա կամ մեղր։ Փո­խին­ձը խառ­նում ենք մու­րա­բա­յի եւ մեղ­րի հետ, ստաց­ված զանգ­վա­ծից գնդիկ­ներ ենք պատ­րաս­տում։ Ի դեպ, կա­րե­լի է նաեւ չիր, ըն­կույզ եւ չա­միչ ա­վե­լաց­նել։

­Բա­ցի այս ու­տեստ­նե­րից, սի­րա­հար­ված աղ­ջիկ­նե­րը տո­նի նա­խօ­րեին դռան մոտ կամ կտու­րին փո­խինձ էին դնում: Ե­թե ա­ռա­վոտ­յան փո­խին­ձի վրա հետք էին տես­նում, հա­վա­տում էին, որ դա սրբի ձիու սմբա­կի հետքն է, ին­չը նշա­նա­կում է, որ ի­րենք ար­ժա­նա­ցել են սրբի բա­րե­հա­ճութ­յա­նը կամ նույ­նիսկ ա­վե­լիին, մինչ այդ, ի­րենք դրախ­տին ար­ժա­նի կյանք են վա­րել: Եվ, ի­հար­կե, տո­նի նա­խօ­րեին ու­տում էին ա­ղի բլիթ, վստահ լի­նե­լով, որ այն տղան, ով ե­րա­զում ջուր կտա ու կհա­գեց­նի նրանց ծարա­վը, կլի­նի ի­րենց կյան­քի ու­ղե­կի­ցը:

­Հայտ­նի խա­հա­րա­րը տա­լիս է նաեւ ա­ղի բլի­թի պատ­րաստ­ման յու­րա­հա­տուկ բա­ղադ­րա­տոմ­սը.

Եվ այս­պես, ա­ղի բլիթ պատ­րաս­տե­լու հա­մար ­Ձեզ անհ­րա­ժեշտ է ալ­յուր, աղ եւ ջուր:

ՊԱՏՐԱՍՏՄԱՆ ԵՂԱՆԱԿԸ

­Տա­րա­յի մեջ լցնել ալյուրն ու ա­ղը, խառ­նել, ա­պա ա­վե­լաց­նել ջու­րը:

­Ջու­րը պետք է լցնել այն­քան, որ պինդ խմոր ստաց­վի:

­Ջու­րը լցնե­լուց հե­տո` ցան­կա­լի է խմո­րը ձեռ­քե­րով հուն­ցել:

Խ­մո­րը հուն­ցե­լուց հե­տո այն պետք է գրտնա­կել՝ ստա­նա­լով բա­րակ շերտ:

Այ­նու­հետ բա­ժա­կի օգ­նութ­յամբ խմո­րից կլո­րակ­ներ ենք կտրա­տում: Բ­լիթ­նե­րը դնում ենք նա­խա­պես ալյու­րով պատ­ված թա­վա­յի մեջ եւ թխում 15-20 րո­պե՝ մին­չեւ բլիթ­նե­րի մա­կե­րե­սը դառ­նա վար­դա­գույն:

Ա­հա եւ պատ­րաստ են ա­ղի բլիթ­նե­րը: ­Մեզ մնում է միայն բա­րի ե­րազ­ներ մաղ­թել սի­րա­հար զույ­գե­րին:

Ամ­բող­ջա­կան զրույ­ցը դի­տեք «Ի­րա­վունք TV»-ում: