Ցավի, մահի ու անբուժելի վերքերի տարին հրավառություններով ճանապարհելը առնվազն անբարոյական է․Ինչպես նշել Ամանորն այս տարինալ

Երևանի քաղաքապետարանը լծվել է Ամանորին պատրաստվելու գործին։ Մի կողմից՝ բողոքում են փողի պակասից, մյուս կողմից՝ հարյուրավոր միլիոններ են ծախսում մայրաքաղաքի ամանորյա զարդարանքների համար։ Ոչինչ, որ Արցախը հանձնել են, Հայաստանի դռներն էլ բացել թշնամու առաջ ու ներս թողել, հազարավոր ընտանիքների դժբախտացրել։ Իրենց արկածախնդրության պատճառով տասնյակ-հազարավոր արցախցիների թափառական են դարձրել։ Տուն ու տեղ կորցնելուց հետո, այս մարդիկ մի կերպ ապաստանել են Հայաստանում։ Շատերն ապրելու անգամ տարրական հնարավորություններ չունեն, հազիվ գոյություն են քարշ տալիս, իսկ իշխանությունները քեֆ-ուրախության են պատրաստվում, իրենց ոչնչից չեն ուզում զրկել՝ այս մարդկանց հոգսերը մի քիչ թեթևացնելու համար։ Հասարակությունը եւս այս հարցով բաժանվել է երկու մասի՝ մի մասը գտնում է, որ այո պետք է տոները ճոխ նշել, մի հատվածն էլ առհասարակ բարոյական չի համարում խոսել, առավելեւս նշել ամանորը։ Որն է ճիշտը հարցի պատասխանը փոչձել ենք ստանալ հոգեբան Կարինե Նալչաջյանից, ով նշեց, որ տոները պետք է հնարավորինս զուսպ նշել, բերելով առօրեական օրինակ ասվածը առավել պատկերավոր դարձնելու համար․

-Եկեք մի վառ օրինակով պատասխանեմ Ձեր հարցին։ Երբ մի ողբերգություն է տեղի ունենում ընտանիքում, ո՞նց են նշում այդ Նոր տարին այդ ընտանիքում․զուսպ, առանց տոնակատարությունների, առանց ավելորդ ուրախ հույզերի, հրճվանքների։ Եվ դա նորմալ է, դա բորոյական է, դա նշանակում է, որ մարդկային արժեքները, կորուստները հարգվում են։ Հիմա նույնը տեղի է ունեցել մեր երկիր ընտանիքի հետ, մենք անդառնալի կորուստներ ենք ունեցել, մենք մի ամբողջ հայկական պետություն ենք կորցրել, այդքան արյուն է հեղվել, արցախցին, որը մեր թիկունքնին կանգնած էր, դարձել է փախստական, հիմա նորմա՞լ է, որ մենք այս իրավիճակում ճոխ Նոր տարի նշենք, ինչների՞ս վրա ենք հրճվում, ես կոչ եմ անում զսպել հրճվանքները, կորստի, ցավի, մահի ու անբուժելի վերքերի տարին հրավառություններով ճանապարհելը առնվազն անբարոյական է, ես գտնում եմ առնվազն զուսպ լինելն է այս տարի մեր պարտականությունը։