Էլ ձգելու տեղ չկա, կտրուկ շրջադարձերի ժամանակը եկել է

Այս­պի­սով, Բայ­րա­մո­վը Բր­յու­սե­լում նո­րից ա­ռաջ տա­րավ Ա­լիե­ւի հայտ­նի թե­զը, ըստ ո­րի` Բա­քուն պատ­րաստ է Հա­յաս­տա­նի հետ բա­նակ­ցել կա՛մ ո­ւիղ ձե­ւով կա՛մ ՌԴ-ի միջ­նոր­դութ­յամբ (Տե´ս նաեւ https://iravunk.com/?p=271640&l=am): Իսկ Ա­րեւ­մուտ­քը, ե­թե չի ցան­կա­նում օգ­նել, լավ կա­նի, որ գո­նե չխան­գա­րի: Այս հայ­տա­րա­րութ­յու­նը մեկ բան եւս ար­ձա­նագ­րում է: Այն է` որ­քան էլ հա­յաս­տան­յան ա­րեւմ­տա­մետ վեր­լու­ծա­բան­ներն այս օ­րե­րին փոր­ձում են քա­րո­զել, թե Վա­շինգ­տո­նը կա­րո­ղա­ցել է «դար­ձի բե­րել» Բաք­վին, սա­կայն ի­րա­կա­նութ­յու­նը միան­գա­մայն այլ է. Բա­քուն ար­դեն հրա­պա­րա­կավ եւ հենց ուլտ­րա­լի­բե­րա­լիստ­նե­րի կենտ­րո­նա­կա­յա­նում` Բր­յու­սե­լում է ի ցույց դնում Ա­րեւ­մուտ­քի պա­հանջ­նե­րը չկա­տա­րե­լու պատ­րաս­տա­կա­մութ­յուն:

­Բաք­վի նման քա­ղա­քա­կա­նութ­յու­նը, ի­հար­կե, ա­ռա­ջին հեր­թին պետք է պայ­մա­նա­վո­րել ուկ­րաի­նա­կան պա­տե­րազ­մում տի­րող ներ­կա մթնո­լոր­տով: Ռազ­մա­կան տե­սանկ­յու­նից այս պա­հին պատ­կե­րը սա է: Ռուս­ներն ակ­տի­վո­րեն գրո­հում են Ավ­դեեւ­կան: Ուկ­րաի­նա­կան բա­նա­կը, ել­նե­լով նաեւ քա­ղա­քա­կան դրդա­պատ­ճառ­նե­րից, վեր­ջին ռե­սուրս­նե­րը կենտ­րո­նաց­րել է այս­տեղ, ին­չը սա­կայն այդ­պես էլ չի կան­գնեց­նում ռու­սա­կան հար­ձա­կու­մը, եւ մար­տերն ար­դեն բուն Ավ­դեեւ­կա­յի տա­րած­քում են: Միա­ժա­մա­նակ, ռուս­նե­րը, ինչ­պես եւ սպաս­վում էր, հար­վա­ծում են այլ ուղ­ղութ­յուն­նե­րով, եւ այս պա­հին հիմ­նա­կա­նում Բախ­մու­տի հայտ­նի ռազ­մա­ճա­կա­տում, ընդ ո­րում, գնա­լով էա­կան դար­ձող հա­ջո­ղութ­յամբ: Իսկ ա­հա Կիեւն ար­դեն ռե­զերվ­ներ գործ­նա­կա­նում չու­նի, նվա­զա­գույն մա­կար­դա­կի է հա­սել զենք-զի­նամ­թեր­քը, եւ չի կա­րող բո­լոր ուղ­ղութ­յուն­նե­րը հա­մալ­րել: Չ­նա­յած, այս­տեղ միայն ուկ­րաի­նա­ցի­նե­րի թու­լութ­յան խնդի­րը չէ. ՌԴ-ին հա­ջող­վեց տնտե­սութ­յու­նը անհ­րա­ժեշտ չա­փով տե­ղա­փո­խել ռազ­մա­կան ռել­սե­րի, բա­նա­կը սկսեց վե­րագտ­նել ի­րեն` դառ­նա­լով այն բա­նա­կը, ո­րին ռուս­նե­րը սո­վո­րա­բար հաս­նում են մեկ-եր­կու տար­վա պա­տե­րազ­մից հե­տո: Ու, թե­րեւս, հենց սա է այն ա­ռանց­քա­յին դրվա­գը, ո­րը Ա­լիե­ւը ու ոչ միայն նա հաշ­վարկ­նե­րից չի կա­րող հա­նել. ռուս­նե­րը վերս­տեղ­ծում են «հաղ­թող ռու­սա­կան բա­նակ» «բրենդ», եւ դա գնա­լով միայն էլ ա­վե­լի ցցուն կդառ­նա:    

­Հա­ջոր­դը, ո­րը Ա­լիե­ւի հա­մար պետք է, որ ա­ռանց­քա­յին լի­նի, նե­րա­մե­րիկ­յան ի­րո­ղութ­յուն­ներն են: Բայ­դե­նն ըն­դու­նեց Զե­լենս­կուն, եւ ըստ հե­ղի­նա­կա­վոր աղբ­յուր­նե­րի` նրան վերջ­նա­գիր կներ­կա­յաց­նի. կանգ­նեց­նել պա­տե­րազ­մը կամ Վա­շինգ­տո­նը կանց­նի Ուկ­րաի­նա­յում նոր «հե­ղա­փո­խութ­յան»: Զե­լենս­կին կան­խավ մեր­ժեց` մինչ Բայ­դե­նին հան­դի­պե­լը նո­րից խո­սե­լով «հաղ­թա­կան պա­տե­րազ­մի» մա­սին: Նախ, գի­տակ­ցե­լով, որ ան­ձամբ ռուս­նե­րի հետ խա­ղա­ղութ­յան պայ­մա­նա­գիր ստո­րագ­րե­լով, ան­գամ ԱՄՆ-ում պատս­պար­վե­լով, հա­զիվ թե խու­սա­փի մի­լիո­նից ա­վել ուկ­րաի­նա­ցու մահ­վան հա­մար: Եւ երկ­րոր­դը. թե­րեւս Զե­լենս­կին էլ է սկսել կռա­հել, որ մեծ հարց է` կա­րո՞ղ է Բայ­դենն իր սպառ­նա­լիք­ներն ի­րա­կա­նաց­նել:

­Թե­կու­զեւ հաշ­վի առ­նե­լով  Reuters-ի տա­րա­ծած ե­րեկ­վա լու­րը. ԱՄՆ Կոնգ­րե­սի Ներ­կա­յա­ցու­ցիչ­նե­րի պա­լա­տը չո­րեք­շաբ­թի օ­րը՝ դեկ­տեմ­բե­րի 13-ին կքվեար­կի ԱՄՆ նա­խա­գահ Ջո Բայ­դե­նին իմ­պիչ­մեն­թի են­թար­կե­լու նպա­տա­կով հե­տա­գա հե­տաքն­նութ­յու­նը թույ­լատ­րող բա­նա­ձե­ւը։ Բայ­դե­նին հաս­ցե­ագր­վող մե­ղադ­րանք­նե­րի ցան­կը շատ մեծ է` բյու­ջեի ան­հաս­կա­նա­լի ծախ­սե­րից սկսած, որ­դուն ներ­կա­յաց­րած քրեա­կան մե­ղադ­րանք­նե­րով վեր­ջաց­րած: Դա մի քա­նի իմ­պիչ­մեն­տի հնա­րա­վո­րութ­յուն է տա­լիս, մեծ է հա­վա­նա­կա­նութ­յու­նը, որ Կենգ­րե­սի հան­րա­պե­տա­կան մե­ծա­մաս­նութ­յու­նը կողմ կլի­նի, նաեւ, որ հե­տա­գա­յում Սե­նա­տի դե­մոկ­րատ մե­ծա­մաս­նութ­յու­նը իմ­պիչ­մեն­տը կար­գե­լա­փա­կի: Սա­կայն այս դեպ­քում իմ­պիչ­մեն­տի հաս­նել-չհաս­նե­լը չէ, որ ա­ռաջ­նա­յինն է: Բայ­դենն այս պա­հին ու­նի գա­հա­վի­ժող վար­կա­նիշ, ար­դեն էա­պես հետ է մնա­ցել Թ­րամ­փից: Ե­թե դրան գու­մար­վի այս իմ­պիչ­մեն­տի թե­ման, ան­կախ դրա վերջ­նա­կան արդ­յուն­քից, դա, մեծ հա­վա­նա­կա­նութ­յամբ, դառ­նա­լու է գա­լիք տար­վա ընտ­րութ­յուն­նե­րում Բայ­դե­նի պար­տութ­յան «դա­գա­ղի վեր­ջին մե­խը»: Իսկ նման տրա­մադ­րութ­յուն­նե­րի պա­րա­գա­յում ա­մե­րիկ­յան գոր­ծող վար­չա­կազ­մին հա­զիվ թե ինչ­պես ԱՄՆ-ում, այն­պես էլ դրսում «հա­վուր պատ­շա­ճի» վե­րա­բեր­վեն: Ուկ­րաի­նա­յի օ­րի­նա­կով. Ս­պի­տակ տու­նը սպառ­նում է հե­ղաշր­ջու­մո՞վ. Դա հա­զիվ թե Զե­լենս­կին մի այն­պի­սի սար­սա­փե­լի բան հա­մա­րի, որ վա­զի` Բայ­դե­նի պա­հանջ­նե­րը վայրկ­յան ա­ռաջ կա­տա­րե­լու:

Իսկ Ա­լիե­ւը Զե­լենս­կի չէ, Հեյ­դա­րո­վի­չը կա­րող է Զե­լենս­կու օ­րի­նա­կից շատ բան քա­ղել: Նի­կոլն էլ, մի­գու­ցե, սկսում է հաս­կա­նալ, բայց ու­նե­նա­լով թիմ, ո­րոնց հա­մար Ա­րեւ­մուտ­քում Բայ­դե­նից բա­ցի այլ հե­ղի­նա­կութ­յուն­ներ կան:

ՔԵՐՈԲ ՍԱՐԳՍՅԱՆ