Մոսկվան նորից ի ցույց դրեց` Հարավային Կովկասից չի հեռանա

Այս օ­րերին` Հա­յաս­տա­նի հետ կապ­ված (Տե´ս նաեւ https://iravunk.com/?p=271586&l=am) մեկ հե­տաքր­քիր վար­կած եւս փոր­ձա­գի­տա­կան, չնա­յած ա­վե­լի ճիշտ՝ քա­րոզ­չա­կան հար­թակ­նե­րում շրջա­նառ­վում է: Թե Մոսկ­վան եւ Վա­շինգ­տոնն ու­նեն ինչ-որ գեր­գաղտ­նի պայ­մա­նա­վոր­վա­ծութ­յուն­ներ, ըստ ո­րոնց, ա­մե­րի­կա­ցի­նե­րը Ուկ­րաի­նան թող­նում են ռուս­նե­րին, ո­րի դի­մաց ռուս­նե­րը հրա­ժար­վում են Հա­րա­վա­յին Կով­կա­սից:

 Ի­հար­կե, այս վար­կա­ծին ա­ռա­ջին հեր­թին հար­վա­ծում են հենց նե­րա­մե­րիկ­յան ի­րո­ղութ­յուն­նե­րը: Նա­հանգ­նե­րում սկսել են Թ­րամ­փի իշ­խա­նութ­յան գա­լու մա­սին խո­սել այն­պես, ինչ­պես գրե­թե կա­տար­ված փաս­տի: Գու­մա­րած, եվ­րո­պա­ցի­ներն են սկսել աս­տի­ճա­նա­բար նույն ո­ճի մեջ տե­ղա­վոր­վել, եւ այս պա­հին փոր­ձում են գլուխ հա­նել, թե ինչ ծրագ­րե­րով է Թ­րամ­փը վե­րա­դառ­նա­լու, այդ թվում՝ ինչ պլան­ներ ու­նի Եվ­րո­պա­յի հետ գոր­ծակ­ցութ­յան եւ ՆԱՏՕ-ի ա­պա­գա­յի մա­սին: Ու նման ի­րա­վի­ճա­կում ա­սել, թե Մոսկ­վան կգնա, ըստ ա­մե­նայ­նի՝ հե­ռա­ցող թի­մի հետ պայ­մա­նա­վոր­վա­ծութ­յուն­նե­րի, ռեալ չի թվում: Ա­ռա­վել եւս, երբ Թ­րամփն է բա­ցա­հայտ հայ­տա­րա­րում, որ Ս­պի­տակ տուն մտնե­լու հենց հա­ջորդ օ­րը կգնա ռուս­նե­րի հետ բա­նակ­ցե­լու:

­Զու­գա­հեռ,  նաեւ Մոսկ­վա­յից վեր­ջին ժա­մա­նակ­ներս մե­կը մյու­սի հե­տե­ւից ե­կող ազ­դակ­ներն են հու­շում, որ կով­կաս­յան հար­թա­կից հե­ռա­նա­լու միտք ան­գամ չու­նեն: Նախ, ա­նուղ­ղա­կի, բայց բա­վա­կա­նին հզոր նման ազ­դակ­ հղեց Մեր­ձա­վոր Ա­րե­ւելք Պու­տի­նի կա­տա­րած վեր­ջին այ­ցը, ո­րին անդ­րա­դառ­նա­լու ա­ռիթ ու­նե­ցել ենք: Նույն­պես ա­նուղ­ղա­կի ազ­դակ կա­րե­լի է հա­մա­րել օ­րերս հնչած հայ­տա­րա­րութ­յու­նը, որ Մոսկ­վան եւ Ան­կա­րան վեր­ջա­պես պայ­մա­նա­վոր­վել են թուր­քե­րի մի­ջո­ցով Եվ­րո­պա ռու­սա­կան գա­զի տա­րանց­ման գնե­րի հար­ցով, ո­րը Թուր­քիա­յին խոս­տա­նում է գա­զա­յին գերհս­կա հա­բի վե­րած­վե­լու հե­ռան­կար:

­Վեր­ջա­պես, ու­շագ­րավ տե­ղե­կութ­յուն­ներ սկսե­ցին ի հայտ գալ նաեւ Ի­րա­նի նա­խա­գա­հի Ռայի­սիի՝ օ­րերս Մոսկ­վա­յում Պու­տի­նի հետ մի քա­նի ժա­մա­նոց հան­դիպ­ման փակ հատ­վա­ծի մա­սին: Ըս­տ Ի­րա­նի նա­խա­գա­հի գրա­սեն­յա­կի քա­ղա­քա­կան ներ­կա­յա­ցու­ցիչ Մո­համ­մադ Ջամ­շի­դիի. «Ի­րա­նի եւ Ռու­սաս­տա­նի նա­խա­գահ­ներն ա­ռանձ­նազ­րույ­ցի ըն­թաց­քում հան­գա­մա­նա­լից եւ շատ օգ­տա­կար քննար­կում­ներ ծա­վալ­վե­ցին երկ­կողմ եւ տա­րա­ծաշր­ջա­նա­յին հա­մա­գոր­ծակ­ցութ­յան շուրջ՝ շեշ­տը դնե­լով Գա­զա­յի հատ­վա­ծի վրա։ Իբ­րա­հիմ Ռայի­սին, հի­շե­լով տա­րա­ծաշր­ջա­նում հա­մա­գոր­ծակ­ցութ­յան հա­ջող փոր­ձը, ա­ռա­ջար­կեց նա­խա­ձեռ­նութ­յուն­ներ: Ո­րոշ­վել է, որ եր­կու կող­մե­րը պետք է հա­մա­տեղ հա­մա­կար­գեն ի­րենց գոր­ծո­ղութ­յուն­ներն ու նպա­տակ­նե­րը»։

­Խոս­քը տա­րա­ծաշր­ջա­նա­յին «գոր­ծո­ղութ­յուն­նե­րի ու նպա­տակ­նե­րի հա­մա­կարգ­ման» մա­սին է, այ­սինքն, դա վե­րա­բե­րում է նաեւ Հա­րա­վա­յին Կով­կա­սին, ին­չը, բնա­կան է, շատ կա­րե­ւոր մե­սիջ է նաեւ Հա­յաս­տա­նի հա­մար: Ընդ ո­րում` այն, որ հենց ան­ցած կի­րա­կի օ­րով Ի­րա­նի խորհր­դա­րա­նը նիստ գու­մա­րեց՝ հաս­տա­տե­լու հա­մար ՌԴ-ի հետ հա­մա­տեղ տե­ղե­կատ­վա­կան անվ­տան­գութ­յան մա­սին պայ­մա­նա­վոր­վա­ծութ­յուն­նե­րը, հու­շում է, որ գոր­ծըն­թա­ցը գե­րակ­տիվ փու­լում է:

Գ­լո­բալ ի­մաս­տով, այս ա­մե­նը հու­շում է հե­տեւ­յա­լի մա­սին: Նախ, հայ­տա­րա­րե­լով նոր ժամ­կե­տով ընտ­րութ­յու­ննե­րի գնա­լու մա­սին (որ­տեղ վե­րընտր­վե­լը միակ հա­վա­նա­կան տար­բե­րակն է) եւ ան­մի­ջա­պես էլ նման ակ­տիվ գոր­ծու­նեութ­յուն ի ցույց դնե­լով Ա­րե­ւել­քի ուղ­ղութ­յամբ, Պու­տի­նը փաս­տա­ցի հե­տեւ­յալն է ի ցույց դնում: Նախ, սպա­սում է ուկ­րաի­նա­կան հա­կա­մար­տութ­յան հա­մե­մա­տա­բար ա­րագ ա­վար­տին, ո­րից հե­տո, հե­տընտ­րա­կան փու­լում հիմ­նա­կան շեշ­տը դնե­լու է հա­րա­վա­յին ուղ­ղութ­յան վրա: Ու, թե­րեւս, այս­տեղ ար­ժե նաեւ հի­շել, որ գա­լիք կա­ռա­վա­րութ­յու­նում Պու­տի­նը, ըստ ա­մե­նայ­նի, կու­նե­նա նոր արտ­գործ­նա­խա­րար (­Լավ­րո­վը, ըստ ա­մե­նայ­նի, թո­շա­կի է անց­նե­լու), եւ դա են­թադ­րում է ար­տա­քին քա­ղա­քա­կա­նութ­յան էա­կան ակ­տի­վա­ցում՝ կոշ­տութ­յան թեք­մամբ:

Այս ֆո­նին նաեւ ԵՄ-ն­ է սկսել ա­վե­լի զգույշ մո­տե­նալ Հա­րա­վա­յին Կով­կա­սին: Օ­րի­նակ, երբ «Իզ­վես­տիա­յի» հետ զրույ­ցում ԵՄ ար­տա­քին քա­ղա­քա­կան ծա­ռա­յութ­յան ներ­կա­յա­ցու­ցիչ Պե­տեր Ս­տա­նոն հան­կարծ հայ­տա­րա­րում է, թե ԵՄ-ն չի պատ­րաստ­վում Հա­յաս­տա­նի հետ հա­մա­տեղ զո­րա­վար­ժութ­յուն­ներ անց­կաց­նել, հայ զին­ծա­ռա­յող­նե­րին Եվ­րա­միութ­յան ան­դամ երկր­նե­րի տա­րած­քում մար­զե­լու ծրագ­րեր նույն­պես չկան, դա նաեւ Մոսկ­վա­յին ուղղ­ված ազ­դա­կի տեսք ու­նի։ Այ­սինքն, թե մենք այդ ուղ­ղութ­յամբ ա­ռանձ­նա­կի ծրագ­րեր չու­նենք: Իսկ Հա­յաս­տա­նը դրա­նից կա­րող է մեկ բան հաս­կա­նալ՝ «Ա­րեւմտ­յան նա­վերն այդ­պես էլ հա­յաս­տան­յան լեռ­նե­րը մագլ­ցել չեն սո­վո­րել»: Իսկ այդ դեպ­քում Նի­կո­լին կմնա միայն Սանկտ Պե­տեր­բուրգ մեկ­նե­լը: Մի­գու­ցե դա ա­մե­րիկ­յան դեռ գոր­ծող վար­չա­կազ­մի դու­րը չգա, բայց դա այլ թե­մա է:

ՔԵՐՈԲ ՍԱՐԳՍՅԱՆ