Արեւմուտքը «կարմիր քարտ» է ցույց տալիս Զելենսկուն

­Մեկ բան եւս նո­յեմ­բե­րի 9-ի ե­ռա­կողմ հա­մա­ձայ­նագ­րին հա­ջոր­դած ե­րեք տա­րի­նե­րին ակն­հայտ դար­ձավ (https://iravunk.com/?p=269291&l=am): Հա­զիվ թե Ա­լիեւն ու Նի­կոլն այդ­քան բա­ցա­հայտ Մոսկ­վա­յին դեմ գնա­յին, ե­թե Ռու­սաս­տա­նը չմտներ ուկ­րաի­նա­կան պա­տե­րազ­մի մեջ: Միայն թե ուկ­րաի­նա­կան պա­տե­րազ­մի ընդ­հա­նուր տես­քը փոխ­վում է աչ­քի ա­ռաջ, ին­չը նաեւ մեր տա­րա­ծաշր­ջա­նում շատ բան կփո­խի:

­Թե այս պա­հին ինչ ռազ­մա­կան պատ­կեր է, խո­սե­լու ա­ռիթ­ներ ու­նե­ցել ենք, չկրկնենք: Եվ այդ ընդ­հա­նուր ֆո­նին ե­կավ գու­մար­վե­լու այն ներ­քա­ղա­քա­կան ի­րա­վի­ճա­կը, որն այս պա­հին տի­րում է Կիե­ւում: Խոս­քը` նա­խա­գահ Զե­լենս­կու թի­մի եւ գլխա­վոր հրա­մա­նա­տար Զա­լուժ­նիի հայտ­նի հա­կա­մար­տութ­յան մա­սին է, ո­րը մի շարք ու­շագ­րավ ի­րո­ղութ­յուն­ներ է սկսել ջրի ե­րես հա­նել:

­Թեեւ այդ հա­կա­մար­տութ­յու­նը նկա­տե­լի էր դեռ Բախ­մու­տի հանձն­ման ժա­մա­նակ­նե­րից, սա­կայն այն ա­մե­նա­սուր կեր­պով հրա­պա­րա­կա­յին դաշտ դուրս ե­կավ վեր­ջերս Eco­no­mist-ում հրա­պա­րակ­ված Զա­լուժ­նիի սկան­դա­լա­յին հոդ­վա­ծից հե­տո: Մինչ այդ էլ ա­րեւմտ­յան ա­ռանց­քա­յին աղբ­յուր­նե­րը խո­սում էին, որ Զե­լենս­կու եւ Զա­լուժ­նիի ջրե­րը նույն առ­վով չեն հո­սում: Օ­րի­նակ, Eco­no­mist-ից մի փոքր ա­վե­լի Time-ը հան­դես ե­կավ պնդմամբ, թե Զե­լենս­կին խիստ տա­րա­ձայ­նութ­յուն­ներ ու­նի ռազ­մա­կան հրա­մա­նա­տա­րութ­յան հետ. նա­խա­գա­հը շա­րու­նա­կում է պնդել հար­ձակ­ման եւ պա­տե­րազ­մի հաղ­թա­կան ա­վար­տի վրա, սա­կայն նրա հրա­մա­նա­տա­րութ­յու­նը նման հնա­րա­վո­րութ­յուն չի տես­նում։ Բայց ե­թե դա են­թադ­րութ­յուն էր, ա­պա Eco­no­mist-ում Զա­լուժ­նին այդ մա­սին խո­սեց բա­ցա­հայտ, որ պա­տե­րազ­մը ոչ միայն մտել է փա­կու­ղի, այլ նաեւ, որ շատ ա­վե­լի շա­հե­կան դիր­քեր ու­նեն ռուս­նե­րը:

­Միայն այս եր­կու հրա­պա­րա­կում­նե­րը, ան­կախ դրան­ցում նե­րառ­ված ռազ­մա­կան կոն­տեքս­տից, ոչ պա­կաս ու­շագ­րավ այլ հար­ցեր եւս ա­ռաջ են քա­շում: Թե ինչ վե­րահս­կո­ղութ­յան տակ են Time-ը եւ Economist-ը, ա­վե­լին, թե ում են դրանք պատ­կա­նում, հայտ­նի բան է: Ու պարզ հարց. իսկ ին­չո՞ւ հան­կարծ ա­մե­րիկ­յան պաշ­տո­նա­կան իշ­խա­նություն­նե­րից էլ զո­րեղ այդ ու­ժե­րը թույլ տվե­ցին նման բան հրա­պա­րա­կել: Ո՞րն է դրա ի­րա­կան նպա­տա­կը: Այս հար­ցե­րից գլուխ հա­նե­լու հա­մար պետք է նաեւ նկա­տել, որ ոչ միայն այդ հրա­պա­րա­կում­նե­րում, այլ նաեւ գործ­նա­կա­նում ողջ ա­րեւմտ­յան քա­րոզ­չա­մե­քե­նան այս պա­հին հրամց­նում է թեզ, որ ուկ­րաի­նա­կան հա­կա­հար­ձա­կու­մը քա­նի որ ձա­խող­վել է, ո­րե­ւէ էա­կան արդ­յունք չու­նե­ցավ, հի­մա պետք է ինչ-որ կերպ, ան­գամ Ուկ­րաի­նա­յի տա­րած­քա­յին կո­րուստ­նե­րի գնով պա­տե­րազ­մը կանգ­նեց­նել: Ի­մաս­տը կա­րե­լի է կռա­հել. ԱՄՆ-ն­ ու­նի նաեւ այլ ա­ճող հա­կա­մար­տութ­յուն՝ Իս­րա­յե­լի հար­ցը, նաեւ սկսվում են նա­խա­գա­հա­կան ընտ­րու­թյու­նները, որ­տեղ այս պա­հին ներ­կա վար­չա­կազ­մը էա­կա­նո­րեն զի­ջում է Թ­րամ­փին: Եվ այդ բեռն էա­պես կա­վե­լա­նա, ե­թե ռուս­նե­րը նոր տա­րած­քա­յին նվա­ճում­ներ ու­նե­նան, ին­չը այս պա­հին էլ տե­սա­նե­լի է: Իսկ ի՞նչ կլի­նի, ե­թե դրա արդ­յուն­քում ուկ­րաի­նա­կան բա­նա­կը լիո­վին փլուզ­վի, ո­րից հե­տո ռուս­նե­րը կա­րող են հաս­նել Կիեւ ու անց­նել: Ընդ ո­րում, ա­րեւմտ­յան է­լի­տա­նե­րի հա­մար սա այս­բեր­գի վե­րին մասն է, կան շատ ա­վե­լի գլո­բալ խնդիր­ներ, ո­րոնց պա­րա­գա­յում ուկ­րաի­նա­կան թե­ման սկսում է աս­տի­ճա­նա­բար բա­վա­կա­նին ծանր բե­ռի տեսք ստա­նալ, ու կա տպա­վո­րութ­յուն, որ ե­կել է ըն­դու­նե­լի պայ­ման­նե­րով ուկ­րաի­նա­կան պա­տե­րազ­մից ձեր­բա­զատ­վե­լու պա­հը:

Ա­մեն դեպ­քում, ա­րեւմտ­յան քա­րոզ­չա­մե­քե­նան բա­վա­կա­նին ժա­մա­նակ է, որ Զե­լենս­կուն մղում է այդ ուղ­ղութ­յամբ, սա­կայն նա հա­մա­ռո­րեն հրա­ժար­վում է նման սցե­նա­րից ու նաեւ ընտ­րութ­յուն­նե­րի մի­ջո­ցով պաշ­տո­նը թող­նե­լուց, ո­րից հե­տո նրա անձ­նա­կան անվ­տան­գութ­յան հա­մար հա­զիվ թե ո­րե­ւէ մե­կը քոռ կո­պեկ ան­գամ տա: Արդ­յուն­քում, հենց ռոտ­շիլ­դա­կան Economist-ում հրա­պա­րակ­ված Զա­լուժ­նիի հոդ­վածն ա­վե­լի նման է դառ­նում մի վեր­ջին զգու­շաց­ման: Սա­կայն սրան եւս Զե­լենս­կին պա­տաս­խա­նեց ընտ­րութ­յուն­նե­րից առ­հա­սա­րակ հրա­ժար­վե­լով եւ Զա­լու­ժնիի վրա ու­ղիղ հար­ձա­կու­մով՝ նրա մեր­ձա­վոր­նե­րից մե­կին աշ­խա­տան­քից ա­զա­տե­լու, մյու­սին՝ պայ­թեց­նե­լու տես­քով: Ու կար­ծես սկսում է մեծ քա­րոզ­չա­կան ար­շավ՝ Զա­լուժ­նիին բո­լոր ձա­խո­ղում­նե­րի հա­մար «քա­վութ­յան նո­խազ» դարձ­նե­լու եւ նրա­նից ա­զատ­վե­լու տես­քով: Թե­րեւս այն հաշ­վար­կով, որ մինչ Ա­րեւ­մուտքն այլ հար­մար կադր կգտնի, ինչ-որ ի­րա­վի­ճա­կա­յին փո­փո­խութ­յուն­ներ կա­րող են տե­ղի ու­նե­նալ:

Կ­լի­նի՞ այդ­պես, Զա­լուժ­նիին կհանձ­նա­րա­րեն ռազ­մա­կան հե­ղաշրջ­ման տար­բե­րա­կո՞վ ա­ռաջ գնալ, թե՞ այլ սցե­նար կգոր­ծի. ի­րա­դար­ձութ­յուն­նե­րից ա­ռաջ չընկ­նենք:

­Պար­զա­պես այս պա­հին ֆիք­սենք հե­տեւ­յա­լը. այն, որ այս ա­մե­նը տա­նում է ռու­սա­կան դիր­քե­րի էլ ա­վե­լի ամ­րաց­ման, եւ որ դա միան­շա­նակ ազ­դե­լու է նաեւ հա­րավ­կով­կաս­յան ի­րո­ղութ­յուն­նե­րի վրա, դա հաս­տատ է:

ՔԵՐՈԲ ՍԱՐԳՍՅԱՆ