ԶԱՐՄԱՆՔ

­Մեծն ֆան­տաստ ՌԵՅ ԲՐԵԴԲԵՐԻՆ մի զար­մա­նա­լի ման­րա­պա­տում ու­նի. «Հին ժա­մա­նակ­նե­րում ապ­րում էր մի հի­մար Փ­յու­նիկ թռչուն: Մի քա­նի հար­յուր տա­րին մեկ նա ինքն ի­րեն այ­րում էր խա­րույ­կի վրա: Նա պետք է որ լի­նի մար­դու մեր­ձա­վոր ազ­գա­կա­նը։ Բայց, այր­վե­լով, նա ա­մեն ան­գամ վե­րածն­վում էր մո­խիր­նե­րից։ Մենք՝ մար­դիկս, նման ենք այս թռչու­նին։ Այ­նո­ւա­մե­նայ­նիվ, մենք ա­ռա­վե­լութ­յուն ու­նենք նրա նկատ­մամբ. մենք գի­տենք, թե ինչ հի­մա­րութ­յուն ենք ա­րել։ Մենք գի­տենք այն բո­լոր հի­մա­րութ­յուն­նե­րը, ո­րոնք ա­րել ենք ա­վե­լի քան հա­զար տա­րի կամ ա­վե­լի: Եվ քա­նի որ մենք գի­տենք այն, և­ այս ա­մե­նը գրված է, և մենք կա­րող ենք հետ նա­յել և տես­նել մեր ան­ցած ճա­նա­պար­հը, ա­պա հույս կա, որ մի օր մենք կդա­դա­րենք դի­զել այս հի­մար թաղ­ման խա­րույկ­նե­րը և նետ­վել կրա­կի մեջ: Յու­րա­քանչ­յուր նոր սե­րունդ մեզ թող­նում է մարդ­կանց, ով­քեր հի­շում են մարդ­կութ­յան սխալ­նե­րը»: Սա ճիշտ ու ճիշտ վե­րա­բե­րում է նախ­ևա­ռաջ հա­յե­րիս` կու­տա­կած լի­նե­լով հա­զա­րամ­յակ­նե­րի փորձ, ո­րի առն­վազն 1600–ամ­յա հատ­վա­ծը գրված է այն այ­բու­բե­նով, որ գոր­ծա­ծում ենք հի­մա, և գ­րե­թե նույն ուղ­ղագ­րութ­յամբ, մեր իսկ պատ­մութ­յու­նից բան չենք սո­վո­րում` ա­մեն ան­գամ կրկնե­լով նույն սխալ­նե­րը: Ու մի բան էլ գլուխ ենք գո­վում, որ Փ­յու­նի­կի պես ա­մեն ան­գամ մո­խիր­նե­րից հառ­նում ենք: Լավ, գրո­ղը տա­նի, ինչ­քա՞ն կա­րե­լի է չա­րա­շա­հել սե­փա­կան ան­մա­հութ­յու­նը, ա­մեն ան­գամ կրճա­տե­լով սե­փա­կան կեն­սա­տա­րած­քը...

«­Հա­յաս­տա­նի Զին­ված ու­ժե­րը բա­րո­յա­հո­գե­բա­նա­կան շո­կա­յին ի­րա­վի­ճա­կից հա­նե­լու և մար­տու­նա­կութ­յան նոր մա­կար­դա­կի վրա դուրս բե­րե­լու հա­մար պետք է առն­վազն 5 տա­րի, իսկ ԱԺ ընտ­րութ­յուն­ներ Հա­յաս­տա­նում կլի­նեն միայն 2,5 տա­րի հե­տո: Արդ­յո՞ք կա­ռա­վա­րութ­յու­նում առ­կա է ռիս­կե­րի գնա­հա­տում ա­ռա­ջի­կա 5 կամ 10 տար­վա հա­մար, թե «խա­ղա­ղութ­յան պայ­մա­նագ­րի» ստո­րագ­րու­մից կամ ա­ռա­վել ևս չս­տո­րագ­րե­լուց հե­տո ինչ­պի­սին է լի­նե­լու մեր ար­տա­քին և պաշտ­պա­նա­կան քա­ղա­քա­կա­նութ­յու­նը: Գ­րե­թե հա­մոզ­ված եմ, որ այդ­պի­սի միջ­գե­րա­տես­չա­կան վեր­լու­ծութ­յուն կամ գնա­հա­տա­կան ի­րա­վի­ճա­կին տրված չէ»,–­ ի՞նչ եք կար­ծում, ո՞վ է այդ խե­լոք–­խե­լոք դա­տո­ղութ­յուն­նե­րի հե­ղի­նա­կը: Ինչ­քան էլ զար­մա­նա­լի լի­նի, դա պաշտ­պա­նութ­յան նախ­կին նա­խա­րար, այժմ կա­լա­նա­վոր­ված ԴԱՎԻԹ ՏՈՆՈՅԱՆՆ է: Սա այն դեպ­քե­րից, որ ժո­ղովր­դի խոս­քով ա­սած, «ե­րե­սը պա­դոշ ա», զի բա­րե­փո­խում­նե­րից խո­սում է այն նա­խա­րա­րը, ով հայ­տա­րա­րել էր «նոր պա­տե­րազմ, նոր տա­րածք­ներ», ին­չից հե­տո Ար­ցա­խի 75 տո­կո­սը թուր­քի բա­ժին դա­ռավ: Իսկ թե ինչն է նրա փո­րա­ցա­վը, հա­նուն ին­չի է բան­տում հար­ցազ­րույց տվել` ԱԺ ար­տա­հերթ ընտ­րութ­յուն­նե­րի թե­ման... Եր­ևի կա­պի­տուլ­յանտ Նի­կո­լը ու­զում է կրկնել 2021–ի կեղ­տոտ սցե­նա­րը:

Իսկ փոր­ձա­գետ Շի­րազ Խա­չատր­յանն ա­հա­զան­գում է, որ զար­մա­նա­լիո­րեն ԿԱՊԻՏՈՒԼՅԱՆՏԸ կա­րո­ղա­նում է կրկնել 2018–ի սցե­նա­րը. «Իշ­խա­նութ­յուն­նե­րի կի­րա­ռած հռե­տո­րա­բա­նութ­յու­նը ու քա­րոզ­չա­կան տրյուկ­նե­րը չեն փոխ­վել. ժո­ղովր­դից թա­լան­ված հարս­տութ­յան ետ­վե­րա­դար­ձի կո­չեր, ա­սե­կո­սե­նե­րին, 50/50–ի մա­կար­դա­կի խո­սակ­ցութ­յուն­նե­րին պաշ­տո­նա­կան ե­րանգ հա­ղոր­դող մա­նի­պու­լա­ցիա­ներ, ազ­գա­յին հարս­տութ­յան «կո­պեկ առ կո­պեկ» վե­րա­դար­ձի, սո­ցիա­լա­կան ար­դա­րութ­յան վե­րա­կանգն­ման, հան­րա­յին հա­մե­րաշ­խութ­յան վե­րա­բեր­յալ կո­չեր և հա­զար ու մի բլա–բ­լա­ներ։ Ու էս ա­մեն ին­չի մեջ ցավն էն է, որ մարդ­կանց մի հսկա­յա­կան զանգ­ված տար­բեր պատ­ճառ­նե­րով դեռևս հա­վա­տում է էս ան­բան ստա­խոս­նե­րին, ով­քեր, հայ­րե­նիք ծա­խե­լով, ու­րիշ­նե­րի հարս­տութ­յուն­նե­րից խո­սե­լով, ա­մեն օր ի­րենց գրպան­ներն են լցո­նում, ա­մեն օր հենց ի­րենք հարս­տա­նում»: Դե ինչ, կրկնենք հին ճշմար­տութ­յու­նը. ե­թե քեզ խա­բել են` ա­մոթ խա­բո­ղին, ե­թե կրկին են խա­բել` ա­մոթ քեզ... Եր­րորդ ան­գամ խաբ­վողն էլ թող գե­տի­նը մտնի:

Զարմացած է ՀՈՎՀԱՆՆԵՍ ԳԱԼԱՋՅԱՆԸ