Հա փամփուշտներով քաղաքում չէին կրակում, բայց չորս կողմից թշնամու զենքերով խեղդված էր արցախցին. Վահան Բադասյանը` ընդամենը մեկ օր դիմագրավելու մեջ մեղադրողներին

«Իհարկե կարելի էր ավելի երկար դիմակայել, ոչ մեկ օր,  բայց դա հղի էր անասելի կոտորածով, ցեղասանության իրական վտանգով: Նրանք, ովքեր արցախցիներիս մեղադրում են, որ ընդամենը մեկ օր ենք դիմագրավել, լավ չեն հասկանում, թե իրականում ինչ դժոխքի մեջ էր հայտնված չորս կողմից զենքերով խեղդված արցախցին»-«Իրավունքի» հարցին, թե ինչու ընդամենը մեկ օր պայքարեց Արցախը, ասաց արցախյան բոլոր պատերազմներին մասնակցած, ռազմական գործիչ ՎԱՀԱՆ ԲԱԴԱՍՅԱՆԸ, ընդգծելով.

-Պետք չէ սեպտեմբերի 19-ի պատերազմը համեմատել 44-օրյա պատերազմի ու այդ ժամանակվա պայքարի հետ, այն ժամանակ մեր դիրքային վիճակը նույնը չէր ինչ այսօր էր: Այն ժամանակ դիրքերում 18 հազար զինվոր էր կանգնած, մի այդքան էլ կամավոր, ունեինք զենք, քիչ թե շատ մատակարարում, իսկ հիմա առաջնագծի ողջ ճակատով ադրբեջանցիներ էին, նրանք առաջնագծից հեռու էին ընդամենը մի քանի հարյուր մետր, դրան գումարած մեր դեմ պայքարող ուժերը անհամեմատ գերակշռում էին մեր ուժերից: Բավական էր մի փոքր ճեղքում, ու թշնամու զորքը մտնելու էր մյուս կողմից թիկունք` ու նման դրվագներ շատ են եղել: Հա փամփուշտներով քաղաքում չէին կրակում, բայց ամբողջ քաղաքները զինված շրջափակման էին ենթարկված: Ասում եեն գոնե Ստեփանակերտը կարող էին պահել, դրա պատասխան էլ կտամ, թուրքերը Ստեփանակերտի չորս կողմում էին 100-200 մետր հեռավորության վրա, ու անզեն պայքարն այլեւս հավասարազոր էր ցեղասանվելուն` բառի ուղիղ իմաստով:

-Պարոն Բադասյան,  եթե լրացուցիչ անվտանգային երաշխիքներ լինեն, կվերադառնա՞ք Արցախ:

-Ես անպայման կվերադառնամ Արցախ, բայց ոչ այսօր` դառնալով Ադրբեջանի մաս: Արցախ չպետք է վերադառնանք որեւէ մեկի երաշխքով` ոչ ռուսների, ոչ արեւմտամետների, ԱՐցախը հետ կվերադարձնենք եթե ոչ մենք, ապա մեր սերունդները, իսկ դրա համար պետք է մնալ Հայաստանում ու խորը արմատներ գցել հայրենիքում, որպեսզի մի օր նորից հզորացած վերադառնանք Արցախ: