Պուտինն Ալիեւին ու Նիկոլին վերջնական ընտրություն պարտադրեց

Այս­պի­սով, կար­ծես թե բա­ցի Ա­րեւ­մուտ­քից, Ա­լի­եւ-Նի­կի­ո­լից, սկսում է հաս­կա­նա­լի դառ­նալ նա­եւ ար­ցա­խյան իշ­խա­նու­թյուն­նե­րի տե­սա­կե­տը. Ա­լի­ե­ւի դու­ռը գնա­լու տար­բե­րակն ա­ռաջ տա­նող սո­րո­սա­ծին­նե­րի խա­ղե­րը սկսում են գե­րիշ­խող դառ­նալ (Տե´ս նաեւ https://iravunk.com/?p=260663&l=am): Ընդ ո­րում, Վի­տո­յի դե­պքը ե­կավ հու­շե­լու, որ մի­աց­րել են նույն ճնշիչ մե­խա­նիզմ­նե­րը, ո­րը սո­վո­րա­բար գոր­ծում է սո­րո­սա­ծին իշ­խա­նու­թյուններ ու­նե­ցող բո­լոր երկր­նե­րում. մե­կը մի թարս բան խո­սեց, կգնա բանտ:

Սա­կայն մեկ բան եւս հաս­տատ է. Ար­ցա­խում կա նա­եւ հին զին­վո­րա­կա­նու­թյուն (զգա­լի մա­սը դեռ ծա­ռա­յու­թյան մեջ է), ո­րից ա­նակն­կալ­ներ սո­րո­սա­ծին­նե­րը միշտ էլ կա­րող են սպա­սել: Կա նա­եւ բնակ­չու­թյան ակն­հայտ մե­ծա­մաս­նու­թյան կար­ծի­քը՝ ապ­րել սե­փա­կան հո­ղի վրա ա­ռանց ա­զե­րի­ա­կան գե­րիշ­խա­նու­թյան: Ա­սենք, այդ մա­սին է հու­շում նա­եւ այն, որ սո­րո­սա­ծին իշ­խա­նա­վոր­նե­րին դեռ չի հա­ջող­վում անց­նել բա­ցա­հայտ գոր­ծու­նե­ու­թյան: Սա­կայն, ի­հար­կե, նրանք վաղ թե ուշ կկա­րո­ղա­նան ներ­քին դի­մադ­րո­ղա­կա­նու­թյու­նը, ներ­կա ծանր ի­րա­վի­ճա­կով պայ­մա­նա­վոր­ված, կոտ­րել, եւ այս­տեղ ա­ռա­ջին պլան է մղվում ա­մե­նա­կա­րե­ւոր գոր­ծո­նը՝ ռու­սա­կան զի­նու­ժի խնդի­րը եւ, խո­շոր հաշ­վով, Մոսկ­վա­յի դիր­քո­րո­շու­մը:

Այս­պի­սով, հար­ցե­րի հար­ցը մնում է հե­տե­ւյա­լը: Մին­չեւ ո՞ւր է պատ­րաստ Մոսկ­վան գնալ՝ Ար­ցա­խում իր դիր­քե­րը պա­հե­լու հա­մար: Հաշ­վի առ­նե­լով, որ Ար­ցա­խը վերջ­նա­կա­նա­պես կորց­նե­լով, ա­ռաջ է գա­լիս նա­եւ ողջ Հա­րա­վա­յին Կով­կա­սը կորց­նե­լու ռե­ալ հե­ռան­կա­րը: Ա­սենք, Բրյու­սե­լի այս վեր­ջին հան­դի­պու­մը եւս դա ցույց տվեց: Ե­թե ժա­մա­նա­կին նման հան­դի­պում­նե­րում գե­րա­դա­սում է­ին կո­մու­նի­կա­ցի­ա­նե­րի գոր­ծարկ­ման հայտ­նի թե­ման գո­նե հրա­պա­րա­կավ շրջան­ցել, ա­պա այս վեր­ջին հան­դի­պու­մից հե­տո Մի­շե­լի հայ­տա­րա­րու­թյու­նը մի­ան­գա­մայն հստակ էր: Այ­սինքն, որ այդ հար­թա­կում եւս ծրագ­րում են մաս­նա­վո­րա­պես Մեղ­րի­ի գծի գոր­ծար­կում, Եվ­րո­պան ան­գամ խո­սում է ֆի­նան­սա­վո­րու­մից, եւ, հաս­կա­նա­լի է, որ այդ դեպ­քում ռու­սա­կան ո­րե­ւէ վե­րահս­կո­ղու­թյուն լի­նել չի կա­րող: Իսկ որ դրան կհա­ջոր­դի Հա­յաս­տա­նում ռու­սա­կան ռազ­մա­բա­զան հե­ռաց­նե­լու պա­հան­ջը, դա դժվար չէ կռա­հել:

Մոսկ­վան, ի­հար­կե, դա հաս­կա­նում է: Այն, որ հենց Բրյու­սե­լի այս հան­դիպ­մա­նը զու­գա­հեռ ե­ղավ հայ­տա­րա­րու­թյու­նը, թե Նի­կո­լը ճա­նա­չել է, մե­զա­նից ինչ եք ու­զում, հենց այդ մա­սին է խո­սում: Դա նա­եւ Մոսկ­վա­յի կող­մից պարզ ակ­նարկ էր՝ բո­լոր խա­ղե­րը վերջ­նա­կա­նա­պես հաս­կա­նա­լի են, ու հարցն այն է, թե դրան կոնկ­րետ գոր­ծո­ղու­թյուն կհե­տե­ւի՞, թե՝ ոչ:

Զու­գա­հե­ռա­բար ե­ղավ նա­եւ Մոսկ­վա­յի այլ հայ­տա­րա­րու­թյուն, թե՝ Ղա­րա­բա­ղում վի­ճա­կը սրվում է. «Տե­ղի բնակ­չու­թյու­նը սննդի, դե­ղո­րայ­քի, ա­ռա­ջին անհ­րա­ժեշ­տու­թյան ապ­րանք­նե­րի սուր պա­կաս է զգում, գործ­նա­կա­նում զրկված է է­լեկտ­րա­է­ներ­գի­ա­յից ու գա­զից: Սա կա­րող է ա­մե­նադ­րա­մա­տիկ հե­տեւ­անք­նե­րը բե­րել Ղա­րա­բա­ղի հա­յու­թյան՝ շրջա­նի հա­սա­րակ բնա­կիչ­նե­րի հա­մար»: Ու հե­տե­ւեց բա­վա­կա­նին կոշտ, մի­գու­ցե՝ չու­շա­ցած հայ­տա­րա­րու­թյուն. «Մենք խստո­րեն կոչ ենք ա­նում Ադր­բե­ջա­նի ղե­կա­վա­րու­թյա­նը՝ շտապ մի­ջոց­ներ ձեռ­նար­կել Լա­չի­նի մի­ջանց­քը ան­հա­պաղ ա­պաշր­ջա­փա­կե­լու… ուղ­ղու­թյամբ»:

Բա­քուն փոր­ձեց «նե­ղա­ցա­ծի» տեսք ըն­դու­նել, թե. «ՌԴ ԱԳՆ-ի հայ­տա­րա­րու­թյու­նը չի հա­մա­պա­տաս­խա­նում Ադր­բե­ջա­նի եւ Ռու­սաս­տա­նի մի­ջեւ դաշ­նակ­ցա­յին հա­մա­գոր­ծակ­ցու­թյան մա­սին հռչա­կագ­րին…», սա­կայն սա է­ժան «բլեֆ» է: Այ­սինքն, ինչ կա ռուս-ադրբե­ջա­նա­կան պայ­մա­նա­վոր­վա­ծու­թյուն­նե­րում, այլ հարց է: Լի­ո­վին այլ հարց է, որ այդ ա­մե­նով հան­դերձ Ա­լի­ե­ւն ու Նի­կո­լը Պու­տի­նի հետ ստո­րագ­րել են ե­ռա­կողմ հա­մա­ձայ­նագ­րեր, եւ ե­թե հի­մա փոր­ձում են դա չկա­տա­րել, ա­պա այդ ա­մե­նը չի կա­րող ո­րե­ւէ կերպ բա­ցատր­վել ռուս-ադրբե­ջա­նա­կան մնա­ցած բո­լոր պայ­մա­նագ­րե­րով:

Ուս­տի­եւ, ՌԴ ԱԳՆ-ից հնչեց ա­ռա­ջարկ. «Մենք պատ­րաստ ենք մոտ ա­պա­գա­յում Մոսկ­վա­յում կազ­մա­կեր­պել արտ­գործ­նա­խա­րար­նե­րի ե­ռա­կողմ հան­դի­պում՝ քննար­կե­լու ա­մե­նա­բարձր մա­կար­դա­կով պայ­մա­նա­վոր­վա­ծու­թյուն­նե­րի ի­րա­կա­նաց­ման ու­ղի­նե­րը, այդ թվում՝ խա­ղա­ղու­թյան պայ­մա­նագ­րի հա­մա­ձայ­նեց­ման հար­ցը, ո­րին կհա­ջոր­դի ռուս-ադրբե­ջա­նա-հայ­կա­կան գա­գաթ­ա­ժո­ղո­վը Մոսկ­վա­յում՝ նշված փաս­տա­թուղ­թը ստո­րագ­րե­լու հա­մար»:

Ի­մաստն ակն­հայտ է. Մոսկ­վան սրա­նով պարզ ա­սում է, որ կան ե­ռա­կողմ պայ­մա­նա­վոր­վա­ծու­թյու­ննե­ր, ո­րոնք Ա­լի­եւն ու Նի­կո­լը քա­նիցս պար­տա­վոր­վել են կա­տա­րել: Ու հի­մա պա­հան­ջում են կազ­մա­կեր­պել բարձր մա­կար­դա­կով գա­գա­թա­ժո­ղով՝ ե­ռա­կողմ պայ­մա­նա­վոր­վա­ծու­թյուն­նե­րի հի­ման վրա վերջ­նա­կան փաս­տա­թուղթ ստո­րագ­րե­լու հա­մար: Սա նշա­նա­կում է Ա­լի­ե­ւին ու Նի­կո­լին դնել մի­ան­գա­մայն հստակ եր­կընտ­րան­քի ա­ռաջ: Կա՛մ գնում են ակն­հայ­տո­րեն Պու­տի­նից ե­կող այդ պա­հան­ջի ուղ­ղու­թյամբ: Կա՛մ չեն գնում՝ դրա­նով ֆիք­սե­լով, որ 2020թ. նո­յեմ­բե­րի 9-ից ի վեր խա­բել են Պու­տի­նին:

Այդ եր­կու տար­բե­րակ­նե­րից ո՞րն է՝ մնում է, որ ո­րո­շեն Ա­լի­եւն ու Նի­կո­լը: Դրա­կան ար­ձա­գան­քի հե­տե­ւանքը հաս­կա­նա­լի է՝ գնում եւ ստո­րագ­րում են, որն Ար­ցա­խի հա­մար դառ­նում է ստա­տուս-քվո­յի պահ­պա­նում:

Բա­ցա­սա­կան ար­ձա­գան­քի դեպ­քում ա­մե­նա­ու­ղիղ ձեւով դեմ են դուրս գա­լիս ան­ձամբ Պու­տի­նին: Դրան ի՞նչ կհա­ջոր­դի, դա ար­դեն Մոսկ­վան կո­րո­շի:

Մեկ բան այս պա­հին հաս­տատ է. Մոսկ­վան այս­պի­սով ֆիք­սեց, որ խա­ղե­րի ժա­մա­նա­կը հա­մա­րում է ա­վարտ­ված:

ՔԵ­ՐՈԲ ՍԱՐԳ­ՍՅԱՆ