«Խաղաղության պայմանագիր» այս անգամ էլ չի սպասվում

Կա­րող է պա­րա­դոք­սալ հնչել, սա­կայն այս պա­հին Նի­կո­լի մի­ակ պաշտ­պա­նու­թյու­նը Ռու­սաս­տա­նից կա­րող է գալ, ե­թե մի­այն նա կա­մա­վոր չի պատ­րաստ­վում ստանձ­նել այն ֆունկ­ցի­ան, ո­րը վա­շինգ­տոն­նե­րում սահ­մա­նել են: Ընդ ո­րում, աչ­քի ա­ռաջ ու­նե­նա­լով նա­եւ այն, որ ստո­րագ­րե­լու դեպ­քում Նի­կոլն ի­րեն լի­ո­վին կսպա­ռի, եւ նման կադ­րի Վա­շինգ­տո­նը հա­զիվ թե ու­զե­նա պա­հել:

Բայց ան­գամ այդ ստո­րագ­րու­թյու­նը, ինչ­պես քա­նիցս նշե­լու ա­ռիթ­ներ ու­նե­ցել ենք, ա­մե­րի­կա­ցի­նե­րի հա­մար վերջ­նա­կան լու­ծում չէ: Ան­կախ «խա­ղա­ղու­թյան պայ­մա­նագ­րով» Ար­ցա­խի հա­մար սահ­ման­ված լու­ծում­նե­րից, Էր­դո­ղա­նը մի­ան­գա­մայն ճիշտ է հի­շեց­նում՝ Մոսկ­վան դեռ մին­չեւ 2025թ.-ը ժա­մա­նակ ու­նի: Կա­րո­ղա­ցե՞լ են ա­մե­րի­կա­ցի­նե­րը նա­եւ Ա­րա­յի­կին պար­տադ­րել՝ հա­մա­ձայն­ել ըն­դու­նել Ա­լի­ե­ւի գե­րիշ­խա­նու­թյու­նը: Բայց պարզ­վեց, որ ան­գամ սա ա­մե­րի­կա­ցի­նե­րի հա­մար լու­ծում չէ. Մոսկ­վան պար­զա­պես ակ­նար­կեց, որ չի ճա­նա­չի Ա­րա­յի­կին եւ նրա քայ­լե­րը:

Կարճ ա­սած, ա­մեն ինչ վե­րա­դառ­նում է նույն բա­նին: Այն է՝ ա­մեն ինչ կախ­ված է ռուս­նե­րի աշ­խար­հա­քա­ղա­քա­կան դիր­քե­րից, ո­րի հարցն այս պա­հին լուծ­վում է Ուկ­րա­ի­նա­յում:

Իսկ Ուկ­րա­ի­նա­յում, ինչ­պես նա­եւ Վիլ­նյու­սի գա­գա­թա­ժո­ղո­վը փաս­տեց, Կի­ե­ւի գոր­ծերն այն­քան էլ լավ չեն: Ա­մեն դեպ­քում, Վիլ­նյու­սում Զե­նելս­կուն ար­դեն չէ­ին ըն­դու­նում՝ որ­պես «հա­մաշ­խար­հա­յին հե­րո­սի»: Ա­վե­լին, մի քա­նի հար­ցով նրան ոչ թե պար­զա­պես «տե­ղը դրե­ցին», այլ՝ նվաս­տաց­րին: Օ­րի­նակ, Սու­նա­կը մին­չեւ այն մտքին հա­սավ, թե քեզ հա­մար «Ամա­զոն» չենք, որ երբ բե­րանդ բա­ցես, ու­զածդ մա­տա­կա­րա­րենք:

Ա­րեւմ­տյան օգ­նու­թյու­նը, ի­հար­կե, դեռ կգա: Բայց ան­գամ ուկ­րա­ի­նա­կան աղ­բյուր­ներն են պնդում, Զե­լենս­կին Բայ­դե­նի մոտ «երդում է կե­րել», թե ան­պայ­ման ռազ­մա­կան հա­ջո­ղու­թյու­ններ ցույց կտանք: Սա­կայն դրա հե­ռան­կարն էլ ա­վե­լի մշու­շոտ դար­ձավ: Օ­րի­նակ, հայտ­նի է, որ ա­մե­րի­կա­ցի­նե­րը ո­րո­շե­ցին կա­սե­տա­յին զի­նա­տե­սակ­ներ մա­տա­կա­րա­րել, Կի­եւն էլ հրճվան­քով ըն­դու­նեց: Մի­այն թե, ե­րե­ւի մո­ռա­ցել են, որ դեռ հնուց այդ զի­նա­տե­սակ­նե­րի (նա­եւ՝ ա­վի­ա­ցի­ոն) հա­րյուր հա­զա­րա­վոր, ե­թե ոչ մի­լի­ո­նա­վոր նմուշ­ներ կու­տակ­վել-մնա­ցել են ռու­սա­կան պա­հեստ­նե­րում, եւ հի­մա, երբ Մոսկ­վան կա­րող է դրանք եւս հան­գիստ կի­րա­ռել, կստա­նա անս­պառ ու, ա­մե­նա­կա­րե­ւո­րը, գործ­նա­կա­նում ձրի պա­շար­ներ:

Հա­ջոր­դը, ռազ­մա­ճա­կա­տի հյու­սի­սա­յին թե­ւում ար­դեն իսկ նշմար­վել են ռու­սա­կան պա­տաս­խան հար­վա­ծի նշան­ներ, այդ թվում՝ Խար­կո­վի ուղ­ղու­թյամբ: Եվ Ուկ­րա­ի­նան այս պա­հին ար­դեն իսկ ստիպ­ված է ան­գամ Զա­պո­րո­ժիե­ից ու­ժեր տա­նել հյու­սիս: Այս­քա­նին նա­եւ գու­մա­րել է պետք, որ «Վագ­նե­րը», ՌԴ ՊՆ-ին հանձ­նե­լով իր ողջ ծանր զին­տեխ­նի­կան, ա­րա­գաց­ված եր­թով մեկ­նեց չգի­տես ուր: Են­թադ­րե­լի է, որ որ­տեղ էլ հայտն­վի, այդ­տեղ ար­դեն «Վագ­նե­րին» սպա­սում է նոր ծանր սպա­ռա­զի­նու­թյուն, ո­րին, ըստ ա­մե­նայ­նի, կհե­տե­ւի հար­վա­ծը: Խար­կո­վի հատ­վա­ծում, թե Բե­լա­ռու­սից դե­պի Կի­եւ կամ Լվով, դա պետք է Զե­լենս­կու գլխա­ցա­վան­քը լի­նի:

Այս­քան կո­րուստ­նե­րից, նոր բա­խու­մա­յին ուղ­ղու­թյուն­ներ ա­ռաջ գա­լուց հե­տո Զե­լենս­կին կկա­րո­ղա­նա՞ ինչ-որ լուրջ ձեռք­բե­րում ու­նե­նալ: Նման է, որ փոր­ձում է հետ վերց­նել Բախ­մու­տը: Բայց ե­րեք ա­միս է, որ այդ փոր­ձը կա ու ա­ռանց ար­դյուն­քի: Ուս­տի­եւ պա­տա­հա­կան չեն, որ հա­մե­մա­տա­բար չե­զոք մաս­նա­գի­տա­կան կան­խա­տե­սում­նե­րը Նիկ­ո­լի հա­մար չա­րա­գու­շակ են: Օ­րի­նակ, Պեն­տա­գո­նի ղե­կա­վա­րի նախ­կին խորհր­դա­կան, գնդա­պետ, հե­ղի­նա­կա­վոր փոր­ձա­գետ Դուգ­լաս Մաքգ­րե­գո­րի կար­ծի­քով. «Հի­մա Ուկ­րա­ի­նա­յի Զին­ված ու­ժե­րը կփոր­ձեն կեն­դա­նու­թյան նշան­ներ ցույց տալ, բայց ճշմար­տու­թյունն այն է, որ ռու­սա­կան հա­կա­հար­ձակ­ման դեպ­քում ուկ­րա­ի­նա­ցի­նե­րը  քշվե­լու են: Ուկ­րա­ի­նա­ցի­նե­րը կզոհ­վեն հրե­տա­նու, հրթիռ­նե­րի եւ ար­կե­րի ու­ժեղ կրա­կի տակ, հա­րյուր հա­զա­րա­վոր ռու­սա­կան զոր­քեր կնետ­վեն նրանց վրա»:

Այս­պի­սով, այս պա­հին կա ընդ­հան­րա­կան ֆոն, որ ուկ­րա­ի­նա­կան ռազ­մա­տախ­տա­կին ռու­սա­կան ու­ժե­րի պար­տու­թյու­նը գործ­նա­կա­նում սկսել է տե­ղա­փոխ­վել ան­հա­վա­նա­կա­ն դաշտ: Նա­եւ, որ դա պարզ գի­տակ­ցում է­ին Վիլ­նյու­սում: Վեր­ջա­պես, այդ ի­րո­ղու­թյուն­նե­րը բո­լո­րը մի­ա­սին, եւ գա­գա­թա­ժո­ղո­վի մաս­նա­կից երկր­նե­րից յու­րա­քան­չյու­րը, ու շա­տե­րից էլ ա­ռաջ Թուր­քի­ան պետք է որ դա դրած լի­նի իր մնա­ցած բո­լոր հաշ­վարկ­նե­րի հիմ­քում: Ու այդ ի­րա­վի­ճա­կում շատ փոքր հա­վա­նա­կա­նու­թյուն է ստա­նում, որ Էր­դո­ղա­նը կմտա­ծի ռուս­նե­րի հետ ռազ­մա­կան կոնֆ­լիկ­տի մա­սին:

Մնում է գնալ Նի­կո­լին հա­մո­զե­լու, ստի­պե­լու, վա­խեց­նե­լու ճա­նա­պար­հով: Բայց, թե­րեւս, Մոսկ­վան էլ այդ ճա­նա­պար­հը գի­տի:

Մի խոս­քով, սպա­սենք Ա­լի­ե­ւի հետ հան­դիպ­մա­նը, որն ի­րա­վի­ճա­կը շատ ա­վե­լի պարզ ի ցույց կդնի:

ՔԵ­ՐՈԲ ՍԱՐԳ­ՍՅԱՆ