Փաշինյանը պարտավոր է համաձայնել Օսկանյանի առաջարկին. Հարությունյան

Գաղտնիք չէ նաեւ, որ նշյալ բանակցություններն առ այսօր որեւէ շոշափելի արդյունք չեն գրաանցել նաեւ Հայաստանի արտաքին սպառնալիքները չեզոքացնելու խնդրում:

 

Այդ ամենով հանդերձ թե՛ արցախահայության եւ թե՛ Հայաստանի սպառնալիքների չեզոքացման հիմնական ռեսուրսն այսօր, հասկանալի պատճառներով, գլխավորապես դիվանագիտության ոլորտում է: Ես նույնպես այդ կարծիքին եմ, եւ այդ մասին բազմաթիվ անգամ հրապարակավ արտահայտվել եմ, որ այսօր էլ առկա են ղարաբաղյան հակամարտության կարգավորման բանակցային գործընթացին վերադառնալու հնարավորությունները՝ օգտագործելով միջազգային իրավունքը եւ այդ հիմքով նախկինում ձեռք բերված պայմանավորվածությունները:

Միայն միջազգային իրավունքի այն առանցքային դրույթը, որ հակամարտությունները չեն կարող լուծված համարվել ռազմական ուժի կիրառման արդյունքում, պլյուս Արցախի ժողովրդի ինքնորոշման իրավունքի իրացման նախընթաց, իրավական առումով անխոցելի, գործընթացի փաստը բավարար են անհրաժեշտ դիվանագիտական հմտությունների եւ փորձառության պարագայում բանակցային գործընթացում բեկում մտցնելու համար:

 

ՀՀ արտաքին գործերի նախկին նախարար Վարդան Օսկանյանը վերջերս հրապարակավ արտահայտեց իր պատրաստակամությունը ստանձնել բանակցային գործընթացը վարելու ողջ պատասխանատվությունը եւ միջազգային իրավունքի նորմերի հիման վրա, օգտագործելով հակամարտության նախընթաց շրջանի պատմական անհերքելի փաստերը փոխել հայ-ադրբեջանական բանակցություններ օրակարգը եւ բեկում մտցնել բանակցային գործընթացում:

 

Հաշվի առնելով իրավիճակի պատմական կարեւորւթյունը Օսկանյանի առաջարկությունը պետք է բնութագրել որպես Երկրի ապագայով մտահոգ քաղաքական գործչի քաղաքական աննախադեպ խիզախություն:

Իհարկե, կարող է հարց առաջանալ՝ կարելի՞ է վստահել այդչափ պատասխանատու առաքելությունը Օսկանյանին: Կարծում եմ` պատասխանը առավել քան ակնհայտ է, եթե հաշվի առնել Օսկանյանի բացառիկ դերակատարումը Լիսաբոնից հետո ընկած ժամանակաշրջանում հակամարտությունը երկրների միջեւ տարածքային վեճից Արցախի ժողովրդի ինքնորոշման իրավունքի ճանաչման խնդրի տրանսֆորմացնելու եւ այդ հիմքով միջազգային հանրության կողմից հակամարտության առարկան վերաիմաստավորելու գործում:

 

Կասկածից վեր է, որ Վարդան Օսկանյանը հանդիսանում է հակամարտության կարգավորման «մադրիդյան» մոդելի հիմնական, եթե ոչ գլխավոր, ճարտարապետը: Այդ ձեռբերումները վկայում են նաեւ նրա անվերապահ հեղինակության մասին միջազգային շրջանակներում թե՛ Արեւմուտքում եւ թե՛ Ռուսաստանում: Իսկ հեղինակությունը նման իրավիճակներում քաղաքական լուրջ կապիտալ է:

 

Եթե Նիկոլ Փաշինյանը իրավամբ ձգտում է ստեղծված իրավիճակի խաղաղ հանգուցալուծմանը՝ առանց հայկական շահի անտեսման, ապա նա պետք է համաձայնվի Վարդան Օսկանյանի առաջարկությանը եւ օգտվի նրա ծառայություններից:

 

Առավել եւս, որ նման մոտեցումը որեւէ կերպ չի կարող ընկալվել որպես գործող դիվանագիտական կորպուսի եւ նրա ղեկավարի հանդեպ անվստահություն: Այդ որոշումը կնշանակի ոչ այլ ինչ, քան ԱԳՆ դիվանագիտական եւ բանակցային կարողությունների էական եւ նշանակալի համալրում: Առաջարկությանը համաձայնելու դեպքում պաշտոնեական նշանակումների եւ սուբորդինացիոն հարցերը լոկ տեխնիկայի խնդիրներ են:

Ահա թե ինչու գտնում եմ, որ Փաշինյանը պարտավոր է համաձայնվել Օսկանյանի առաջարկին: Իրոք վրա է հասել «ճշմարտության պահը», – գրել է ՀՀ նախկին վարչապետ ԽՈՍՐՈՎ ՀԱՐՈՒԹՅՈՒՆՅԱՆԸ: