Աշխարհի համար ճակատագրական շաբաթ է սկսվելու

Այսպիսով, մեր տարածաշրջանային սպասելիքները եղել եւ մնում են կախված ուկրաինական իրողություններից (https://iravunk.com/?p=259552&l=am):

Իսկ ուկ­րա­ի­նա­կան ռազ­մա­ճա­կատ­նե­րում, թե­եւ հա­մառ մար­տե­րը դեռ շա­րու­նակ­վում են, Կիեւի բա­նա­կը «հա­կա­հար­ձակ­ման» շրջա­նակ­նե­րում գրո­հում է տար­բեր հատ­ված­նե­րում, սա­կայն այս պա­հին էլ ո­րե­ւէ նկա­տե­լի ար­դյունք չկա: Ընդ­հա­կա­ռա­կը` մի­այն կո­րուստ­ներն են ա­վե­լա­նում, եւ մեծ հարց է, թե Ա­րեւ­մուտ­քը կկա­րո­ղա­նա՞ նախ­կին ին­տեն­սի­վու­թյամբ լրաց­նել կորց­րա­ծը:

Ի վեր­ջո չմո­ռա­նանք, որ ինչ­պես Ֆրան­սի­ա­յի ի­րա­դար­ձու­թյուն­նե­րը ե­կան հու­շե­լու, որ ան­կախ դրանց ի­րա­կան պատ­ճառ­նե­րից (իսկ այս հար­ցում շատ հե­տաքր­քիր փաս­տեր կան), ընդ­հան­րա­կան Եվ­րո­պան է մտնում բա­վա­կա­նին խո­րը եւ վտան­գա­վոր հա­կա­մար­տու­թյուն­նե­րի փուլ, ո­րի պա­րա­գա­յում կա­րող է Ուկ­րա­ի­նան տա­սե­րոր­դա­կան պլան մղվել: Գու­մա­րած, վեր­ջին ժա­մա­նակ­ներս ա­մե­նա­տար­բեր վեր­լու­ծա­կան աղ­բյուր­նե­րը շատ են խո­սում, որ ե­թե մին­չեւ հու­լի­սի 10-ին մեկ­նար­կող ՆԱ­ՏՕ-ի գա­գա­թա­ժո­ղո­վը Կի­ե­ւը է­ա­կան ռազ­մա­կան ար­դյունք­ներ չկա­րո­ղա­նա ներ­կա­յաց­նել, ա­պա մեծ է հա­վա­նա­կա­նու­թյու­նը, որ կզրկվի Ա­րեւ­մուտ­քի հո­վա­նա­վո­րու­թյու­նից:

Ա­հա, մո­տա­վո­րա­պես այս ընդ­հան­րա­կան պատ­կերն ու­նենք այս պա­հին՝ ա­ռա­ջի­կա մեկ շա­բաթ­վա ըն­թաց­քում սպաս­վող ի­րա­դար­ձու­թյուն­նե­րի հնա­րա­վոր զար­գաց­ման մա­սին տա­րաբ­նույթ մեկ­նա­բա­նու­թյուն­նե­րով հան­դերձ: Հիմ­նա­կան վեր­լու­ծա­կան գնա­հա­տա­կան­նե­րից մեկն այն է, որ այս ըն­թաց­քում Կի­ե­ւը կփոր­ձի կոնկ­րետ հատ­ված­նե­րում կու­տա­կել բո­լոր հնա­րա­վոր ռե­զերվ­նե­րը ու անց­նել վճռա­կան հար­ձակ­ման: Այս վար­կա­ծի տա­րա­տե­սակ­նե­րից մե­կի հա­մա­ձայն էլ, բրի­տա­նա­կան հե­տա­խու­զու­թյան ա­ջակ­ցու­թյամբ, կփոր­ձեն հար­ված հասց­նել նա­եւ Զա­պո­րո­ժե­ի ա­տո­մա­կա­յա­նին՝ դրա­նում մե­ղադ­րե­լով ռուս­նե­րին եւ այդ կերպ ՆԱ­ՏՕ-ին ու­ղիղ հա­կա­մար­տու­թյան մեջ ներ­քա­շել:

Ի­հար­կե, մի­ան­գա­մայն հա­վա­նա­կան տար­բե­րակ է, որ մին­չեւ գա­գա­թա­ժո­ղո­վը Կի­ե­ւը մի վեր­ջին փորձ եւս կա­նի, հնա­րա­վոր է` նա­եւ ա­տո­մա­կա­յա­նի սցե­նա­րով հան­դերձ: Ընդ ո­րում, հաշ­վի չառ­նե­լով այն ռիս­կը, որ տա­պալ­ման դեպ­քում գործ­նա­կա­նում կմնա ա­ռանց բա­նա­կի, մինչ­դեռ ռուս­ներն ու­նեն մի շարք կու­տա­կում­ներ, ո­րոնք այդ դեպ­քում գոր­ծո­ղու­թյան մեջ կդնեն: Ա­վե­լին, նման է նրան, որ այդ սցե­նա­րը հա­վա­նա­կան են հա­մա­րում նա­եւ Մոսկ­վա­յում: Նման տպա­վո­րու­թյուն է թող­նում նա­եւ ՌԴ ԱԽ փոխ­քար­տու­ղար Դմիտ­րի Մեդ­վե­դե­ւի ե­լույ­թը «Ռո­սիյս­կա­յա գա­զե­տա­յում», հաշ­վի առ­նե­լով նա­եւ, որ հենց այս լրատ­վա­մի­ջո­ցով են ռու­սա­կան բարձ­րաս­տի­ճան պաշ­տո­նյա­նե­րը, որ­պես կա­նոն, ռազ­մա­վա­րա­կան բնույ­թի հղում­ներ ուղ­ղում աշ­խար­հին:

Ա­ռանձ­նաց­նենք հոդ­վա­ծում տեղ գտած եր­կու ա­ռանց­քա­յին միտք: Ա­ռա­ջի­նը՝ ներ­կա գլո­բալ հա­կա­մար­տու­թյու­նը հա­սել է այն վեր­ջին կե­տին, երբ մնա­ցել է հան­գու­ցա­լուծ­ման եր­կու ռե­ալ ուղ­ղու­թյուն: «Հա­կա­մար­տու­թյան լուծ­ման ու­ղի­նե­րից մե­կը Եր­րորդ հա­մաշ­խար­հա­յին պա­տե­րազմն է»,- նշում է Մեդ­վե­դե­ւը՝ ա­վե­լաց­նե­լով, որ դա բո­լո­րի հա­մար է նշա­նա­կում ոչն­չա­ցում:  «Այստեղ ես կնշեմ մի բան, ո­րը բո­լոր շեր­տե­րի քա­ղա­քա­կան գոր­ծիչ­նե­րը չեն սի­րում խոս­տո­վա­նել. նման Ա­պո­կա­լիպ­սի­սը ոչ մի­այն հնա­րա­վոր է, այ­լև մի­ան­գա­մայն հա­վա­նա­կան»,- ա­վե­լաց­նում է նա՝ ցույց տա­լով, որ ան­գամ նման զար­գաց­մանն է Մոսկ­վան պատ­րաստ: Կամ պետք է գնալ երկ­րորդ ուղ­ղու­թյամբ՝ «Դժվար փոխ­զի­ջում­նե­րի ո­րոն­ման»:

Իսկ ա­հա հաջորդ միտքն այն ակ­նարկն է, որ Ա­րեւ­մուտ­քը պետք է հենց այս պա­հին վերջ­նա­կան ո­րո­շում կա­յաց­նի՝ «Վեր­ջը մոտ է: Ժա­մը հա­սել է»: Ընդ ո­րում, հաշ­վի առ­նե­լով, որ Կի­եւն ակն­հայ­տո­րեն ա­վե­լին ա­նել չի կա­րող, բո­լորն են դա հաս­կա­նում, Ռու­սաս­տա­նը լու­ծում է գո­յու­թյան հարց, եւ չի կոտր­վե­լու, ինչ­քան էլ Ա­րեւ­մուտ­քը փոր­ձի: Նման է ակ­նար­կի, որ ե­թե փոր­ձեն ի­րոք գնալ մի­ջու­կա­յին ա­վան­տյու­րա­յի Զա­պո­րո­ժե­ի ա­տո­մա­կա­յա­նում, ա­պա դա մի­ան­գա­մից կա­րող է վե­րած­վել Եր­րորդ աշ­խար­հա­մար­տի: Ե­թե ոչ, ռուս­նե­րը կա­րող են անց­նել հար­ձակ­ման: Այ­սինքն, այս պա­հին կա այդ ա­մե­նը կանգ­նեց­նե­լու մի վեր­ջին շանս:

Սա նման է մի վեր­ջին մե­սի­ջի՝ ուղղ­ված Վա­շինգ­տո­նին: Թե` վերջ, հա­սել ենք լար­վա­ծու­թյան գա­գա­թա­կե­տին, կա՛մ այս, կա՛մ այն կողմ ենք գնա­լու, ո­րո­շեք: Մի­ա­ժա­մա­նակ, նա­խօ­րե­ին նույ­նան­ման ակ­նարկ ե­կավ Եվ­րո­պա­յից՝ ԵՄ դի­վա­նա­գի­տու­թյան ղե­կա­վա­րը Բո­րե­լի մի­ջո­ցով, թե մոտ օ­րերս Ուկ­րա­ի­նա­յի հա­մար շատ կա­րև­որ ի­րա­դար­ձու­թյուն­ներ կլի­նեն. «Դրանք առնչ­վում են այն ա­մե­նին, ինչ տե­ղի կու­նե­նա մար­տի դաշ­տում, եւ քիչ թե շատ մութ բա­նակ­ցու­թյուն­նե­րի հետ՝ հա­կա­մար­տու­թյու­նը դա­դա­րեց­նե­լու հա­մար»: Վեր­ջա­պես, այդ կար­գի ազ­դակ ե­կավ նա­եւ ԱՄՆ-ից՝ լրատ­վա­կան «արտա­հոս­քի» տես­քով: Թե ԿՀՎ ղե­կա­վար Ո­ւի­լյամ Բըրնսն այ­ցե­լել է Կի­եւ՝ ներ­կա­յաց­նե­լով Մոսկ­վա­յի հետ բա­նակ­ցե­լու մա­սին պա­հանջ: Իսկ ա­հա հրա­պա­րա­կավ նա հայ­տա­րա­րեց, թե՝ սխալ է թե­րագ­նա­հա­տել Ռու­սաս­տա­նի նա­խա­գահ Վլա­դի­միր Պու­տի­նին:

Այս բո­լո­րը նույն մե­խին են խփում՝ կա՛մ մի­ջու­կա­յին բա­խում, կա՛մ բա­նակ­ցու­թյուն­ներ: Եվ հաշ­վի առ­նե­լով, որ տար­բեր աղ­բյուր­ներ սկսել են ակ­տի­վո­րեն խո­սել բա­նակ­ցու­թյուն­նե­րի մա­սին կու­լի­սա­յին քն­նար­կում­նե­րից, ընդ ո­րում՝ մի­ան­գա­մից ԱՄՆ-ի եւ Չի­նաս­տա­նի միջ­նոր­դու­թյամբ, այն տպա­վո­րու­թյունն է ստեղծ­վում, որ հա­վա­նա­կա­նու­թյու­նը է­ա­պես մե­ծա­ցել է: Ա­մեն դեպ­քում, պետք է, որ ա­ռա­ջի­կա շա­բաթ­վա ըն­թաց­քում ինչ-որ բան տե­ղի ու­նե­նա:

Իսկ ա­հա մեր տա­րա­ծաշր­ջա­նում սպաս­վում է, որ ար­դեն այ­սօր կհաս­տատ­վի Ի­րա­նի վերջ­նա­կան ան­դա­մակ­ցու­թյու­նը ՇՀԿ-ին, ո­րը կար­ծես թե հակ­ված է վե­րած­վել ռազ­մա­կան դա­շին­քի: Սրա­նով մի­գու­ցե նա­եւ ԱՄՆ-ին են «շնոր­հա­վո­րում»՝ ան­կա­խու­թյան օր­վա կա­պակ­ցու­թյամբ: Բայց նա­եւ պարզ ակ­նարկ է բո­լո­րին, որ ի­րոք աշ­խարհն այ­լեւս նախ­կի­նը չէ:

Եվ ի­հար­կե, Ա­լի­ե­ւը հա­զիվ թե այս ի­րո­ղու­թյուն­նե­րը հաշ­վի չառ­նի, չնա­յած այն ռիս­կին, որ կա­րող է կորց­նել ա­ռա­վե­լա­գույ­նին հաս­նե­լու շան­սը:

ՔԵ­ՐՈԲ ՍԱՐԳ­ՍՅԱՆ