44 օր շարունակ կռվել է և՛ զենքով, և՛ բժշկական պայուսակով, անմահացել է նոյեմբերի 8-ին

2001 թվականի դեկտեմբերի 19-ին Ռուսաստանի դաշնության Մոսկվա քաղաքում, Նազարյանների ընտանիքում ծնվեց Ալբերտը։ Այնտեղ մի քանի տարի ապրելուց հետո ընտանիքը տեղափոխվեց Հայաստան։ «Ալբերտը չափազանց բարի էր ու ազնիվ, կամեցող և ընկերասեր։ Մեծ հարգանք ուներ մեծերի նկատմամբ, նաև շատ էր սիրում երեխաների, ծնողասեր էր»,-արցունքները աչքերին որդու շիրիմի մոտ պատմում է մայրը տիկին Մարիամը, ում հանդիպեցինք Գյումրու պանթեոնում։

Որդու մասին հերոսածին մայրը խոսում է առանձնահատուկ հպարտությամբ.

-Ալբերտը սովորել է Գյումրու թիվ 41 հիմնական դպրոցում։ Զբաղվել է տարբեր սպորտաձևերով` թայեքվոնդո, ձյուդո, կեմպո։ Ինչպես նաև հաճախել է շախմատի, ստանալով բազմաթիվ պատվոգրեր և մեդալներ։
Դպրոցն ավարտելուց հետո Ալբերտը սովորել է Գյումրու «Ֆոտոն» վարժարանի բնագիտական հոսքում։ Վարժարանը ավարտելուց հետո ընդունվել Երեւանի մանկավարժական համալսարանի կենսաբանության ֆակուլտետ, սակայն տեղափոխվել  Գյումրու Հայ-Բուսակ համալսարանի ստոմատոլոգիական ֆակուլտետ։ Այստեղ 4 ամիս սովորելուց հետո եկավ ծառայության ժամանակը։ 2020 թվականի հունվարի 23-ին Ալբերտը զորակոչվեց բանակ, ծառայության անցնելով Մարտունի 2 զորամասում։ Նա մեծ ոգևորությամբ մեկնեց բանակ, շատ ուրախ ու հպարտ։ 5ամիս ծառայելուց հետո հրամանատարի հրամանով ուղեգրվեց Երևան «Ջրվեժ» վերապատրաստման և այնտեղ ստացավ կրտսեր սերժանտի և սանհրահանգչի կոչում։ Ալբերտը վաշտի բուժակն էր։ 9ամսվա ծառայող էր Ալբերտս, երբ սկսվեց պատերազմը։ Սեպտեմբերի 27-ից մասնակցել է ռազմական գործողություններին, բուժ-օգնություն ցուցաբերել զինակից ընկերներին։ Ամեն օր  զանգում էր, հարցնում իր ընկերներից և տանեցիներին հավաստիացնում, որ ամեն ինչ նորմալ է, որ չանհանգստանան, ինչ-որ պետք է անում են։ Կռվել է և՛ զենքով, և՛ բժշկական պայուսակով։ Մասնակցել  Ճարտարի, Ամարասի և Մարտունու պաշտպանությանը։ Նոյեմբերի 9-ին հրադադարից ժամեր առաջ Մարտունու դիրքերում, ԱԹՍ-ի հարվածից անմահացավ Ալբերտը։ Նա պատերազմեց մինչև վերջ, պայքարեց, իսկ վերջում…

Արցախի նախագահի կողմից շնորհվել է "Մարտական ծառայության" "Արիություն"մեդալով։