Եկեղեցին երբեք որևէ իշխանության հետ առճակատման մեջ չի մտել եւ իրեն վստահված հոտին սակարկության առարկա չի դարձրել. Տեր Երվանդ քահանա Երանյան

«Իրավունքի» զրուցակիցն է Ռուսաստանի և Նոր Նախիջևանի հայոց թեմի Կրասնոյարսկ քաղաքի Սուրբ Սարգիս հայկական եկեղեցու հոգևոր հովիվ ՏԵՐ ԵՐՎԱՆԴ ՔԱՀԱՆԱ ԵՐԱՆՅԱՆԸ: 

-Տեր Երվանդ, ԿԳՄՍ նախարարության որոշման համաձայն Հայ Եկեղեցու պատմություն առարկան չի լինելու առանձին առարկա, այլ ներառվելու է Հայոց պատմության դասագրքում: Առկա իրողությունների պայմաններում, երբ հայ ազգն օրեցօր հեռանում է Աստծուց , արդյո՞ք նման որոշումը չի հեռացնի մատաղ սերնդին եկեղեցուց:

-Նախ հարկ է նշել, որ «Հայոց եկեղեցու պատմություն» առարկան պարզապես պատմություն չէ Հայ Եկեղեցու մասին: Այսինքն՝ առարկայի նպատակը զուտ պատմական տարեթվեր կամ նշանավոր իրադարձություններ հիշատակելը չէ սոսկ եւ ոչ էլ առարկայի դասավանդման միջոցով ինչ-որ ոլորտի մասնագետ պատրաստելը:
Այն պետք է դիտարկել ավելի լայն շրջագծի մեջ, որտեղ կենտրոնական տեղ է զբաղեցնում հայ մարդու մեջ հոգեւոր և բարոյական արժեհամակարգ ձեւավորելը:
Այս ոլորտում աշակերտին մատուցվում են այնպիսի կարեւոր թեմաներ, ինչպիսիք են «Բարոյականություն», «Մարդ-անհատի դերն ու առաքելությունը», «Ազատ կամք եւ բանականություն», «Խիղճ», «Հավատարմություն», «Ընտանիք», «Սեր», «Հայրենասիրություն» ու մի շարք այլ թեմաներ, որոնք ձեւավորում են աշխարհայացք՝ հիմնված քրիստոնեական բարոյագիտության եւ ազգային մտածողության վրա:

Ճիշտն ասած՝ ես այն կարծիքին չեմ, որ հայ ազգն օր օրի հեռանում է Աստծուց, քանի որ ինչպես նախկինում, այնպես էլ հիմա Եկեղեցին անվրդով կերպով շարունակում է իրագործել իր առաքելությունը հասարակական գրեթե բոլոր ոլորտներում եւ հանրային շերտերում:

-Տեր Երվանդ, այլեւս ակնհայտ  է իշխանության կողմից Եկեղեցու դեմ արշավը: Ի՞նչ վտանգներով է հղի այս առճակատումը եւ որն եք տեսնում իրավիճակի հանգուցալուծումը:

-Նախ, երբ ասում ենք առճակատում, հասկանում ենք անխնա մրցակցություն, դիմացինի նկատմամբ գերակայություն ունենալու մարմաջ: Կարծում եմ՝ Եկեղեցին երբեք որևէ իշխանության հետ առճակատման մեջ չի մտել և չի մտնելու: Որովհետեւ  Եկեղեցու առաքելությունը միավորելն է և ոչ թե բաժանարար գծեր քաշելը, եւ ներկա իրողության պայմաններում Եկեղեցու նպատակը հենց  իշխանությունների կողմից հասարակության մեջ անխոհեմաբար քաշված բաժանարար գծերի վերացումն է, փոխըմբռման եւ համերաշխության մթնոլորտ ստեղծելը և ազգային շահը զատորոշելու հրամայականը:
Եվ, այո, հենց վերոնշյալ մտահոգությունները հաշվի առնելով՝ Եկեղեցին, անընդհատ, իբրեւ ծնող հայրաբար խրատում է, հարկն եղած դեպքում նաեւ խիստ հանդիմանում ներկա իշխանություններին, երբ տեսնում է գործողություններ և քայլեր, որոնք  միգուցե առաջին հայացքից շատ նորմալ են թվում, սակայն երկարաժամկետ հեռանկարում բերում են համազգային նվաստացում եւ անարգանք:
Սակայն, պետք է նշել, որ ստեղծված իրավիճակից միշտ էլ ելք կա, քանի որ մեր Եկեղեցին դարերի խորքից սերած իրենց ճանապարհին ավելի դժվար իրավիճակներում էլ է հայտնվել, բայց կարողացել է հաղթող դուրս գալ, որովհետեւ հավատացել է իր առաքելության ճշմարտացիությանը եւ երբեք իրեն վստահված հոտին սակարկության առարկա չի դարձրել: