Եթե հիմա դիպուկահար զենքից են կրակում, կա՞ երաշխիք, որ գործարանի կառուցումից հետո չեն հարվածի կարեւոր ագրեգատի՝ դառնալով նաեւ էկոլոգիական աղետի պատճառ. Բալասանյան

«Երասխում կառուցվում է գործարան։ Մետալուրգիական գործարան հայ-հնդկական կապիտալով։ Ըստ էության, ստրատեգիական նշանակություն ունեցող գործարան, ինչն անկասկած ուրախալի է։ Ազերիներն այսօր կրակել են այդ գործարանի ուղղությամբ` վնասելով կառուցվող գործարանի մոտ կանգնած քաղաքացիական մեքենա ու ապագա գործարանի բետոնե կոնստրուկցիաներից մեկը։ Դե ազերին չէր լինի ազերի, եթե իր բնույթին համաձայն` հարամ չաներ։ Բայց հարցը անգամ ազերին չի։ Ո՞վ է որոշել, որ նման կարեւոր ու թանկարժեք գործարանը կառուցվի ազերիների դիրքերից մի քանի կմ հեռավորության վրա: Հնարավոր չէ՞ր այն կառուցել երկրի խորքում: Առհասարակ նման գործարանները ողջ աշխարհում չեն կառուցվում սահմանի վրա։ Ներդրողներն, ասենք, քարտեզ չգիտեն ու սահմանի տեղն էլ չեն պատկերացնում։ Բա Էկոնոմնա՞խը: Եթե հիմա դիպուկահար զենքից են կրակում, կա՞ երաշխիք, որ գործարանի կառուցումից հետո չեն հարվածի կարեւոր ագրեգատի՝ դառնալով նաեւ էկոլոգիական աղետի պատճառ: Լավ, մի անգամ հնարավոր չի՞ սկզբից մինչեւ վերջ մտածելով աշխատել՝ հույսը չդնելով Աստծո, ռուսների, պարսիկի, բոլորի վրա, մենակ թե ոչ մեր», - գրել է ԵՊՀ միջազգային հարաբերությունների եւ դիվանագիտության ամբիոնի դոցենտ, միջազգայնագետ ԳՐԻԳՈՐ ԲԱԼԱՍԱՆՅԱՆԸ: